Ν' ακούω και να βλέπω... / Βρακά Στέλλα

 Ν' ακούω και να βλέπω...

Αυτές οι πάντα πεινασμένες

αισθήσεις,

μου αποκαλύπτουν

την ομορφιά,

και το ταξίδι του ανθρώπου!

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω,

την πρώτη ανάσα του ήλιου,

τα δέντρα,

τα λουλούδια,

την θάλασσα!

Αυτή η ώρα του όρθρου,

μοναδική κι απίστευτη,

με τα πουλιά στους ήχους

και την όραση

στον όμορφο κόσμο

της Δημιουργίας.

Αντίκρυ στην θάλασσα

και στο βουνό

λαμπαδιάζει η αιωνιότητα.

Αέναη ομορφιά,

ας μου ξεφεύγει το νόημά σου

ως τώρα,

θα προσπαθώ συνεχώς

να το ανακαλύψω,

την ώρα του όρθρου,

και την ώρα του εσπερινού.

Κι αν την νύχτα συλλογιέμαι

την άβυσσο...

σαν ορθρίζει

λαχταρώ να μην χάσω,

ούτε το τόσο δα της ζωής,

να ξοδέψω τον χρόνο μου,

να τον σπαταλήσω στην ομορφιά,

πιστή σ' ό,τι αισθάνομαι,

σαν προσταγή,

σαν χρέος,

κι ας αναζητώ με κατάφωρη αγωνία,

την ανεύρετη έκφρασή μου.

~Στέλλα Βρακά~

Μην έρθεις ακόμα / Στέλλα Βρακά

Μην έρθεις ακόμα.
Βημάτιζε στον λουλουδιασμένο
δρόμο.
Γεύσου το άρωμά του.

Αφουγκράζομαι
την θωπεία της προσμονής σου.
Ακούω τις άρπες του φωτός σου
και φεύγουν οι ίσκιοι.

Μην έρθεις ακόμα.
Ξεκουράσου στην κλίνη που κατέβηκε
απ' τον ουρανό.
Θα την αναγνωρίσεις.
Είναι στρωμένη με στίχους ευγνωμοσύνης.

Κι ύστερα σαν ζεις
μόνο για να μ' αγαπάς
έ λ α
να ανατείλεις το κορμί μου.

Το ερώτημα / Στέλλα Βρακά

Καινούριοι κόσμοι πλάθονται
και ξεχνάω τους παλιούς σαν μιλάς.
Σαν πλάτανος σε ρεματιά η φωνή σου
να κάθομαι στην σκιά του
να αναπαύομαι την θερμή καλοκαίρια μέρα.

Οι λέξεις σου, μια γλυκιά φωτιά στο τζάκι
τις νύχτες του χειμώνα που όλα έξω άγρια
κι απολύτως κρύα.

Οι λέξεις σου, ανακουφίζουν την πληγή μου
και στρέφω το βλέμμα στην μεγαλωσύνη
του Ουρανού
και τον ευχαριστώ που τόσο ακριβά
αγάπησε τον άνθρωπο.

Κι αναρωτιέμαι αν παράδεισος είναι
η ατελεύτητη κι ακόπιαστη ενατένισή σου
με καινούρια πάντα πεθυμιά!

Λησμονιά / Βρακά Στέλλα

Λησμονιά που σήκωσες άγκυρα
και ταξιδεύεις
στη θάλασσα που αγαπήθηκε
που αιφνιδιάστηκε απ΄τα γέλια
και σιώπησε στα δάκρυα.

Λησμονιά που κλαις
σαν σε παιδεύει το σκοτάδι
παραμιλάς στ' άλυτα αινίγματα
και σιωπάς τα φωνήεντα
στις εκμυστηρεύσεις.

Τι να θυμηθώ;
Τι να απαρνηθώ;
Πόσες αποκαλύψεις λίμνες
στον κάμπο των ψυχών....

Χάρισέ μου τη θύμηση
τη στερημένη φωνή
την απουσία των δρόμων
το κατεστραμμένο χθες
ανάπαυσε
με μέριμνα αμίλητη.
Φως αναλλοίωτο στις λέξεις.

Η ήττα της αιτίας / Βρακά Στέλλα

Σαν μου συστήνεσαι
νικιέμαι απ' τα αγαπημένα σου
αντικείμενα.

Με ξημερώνει ο χρόνος
σ' ανεμισμένους δρόμους
μ' όλα τα συναισθήματα
στο ουράνιο επίπλαστο
ν' αγγελοσκιάζονται.

Αχ πόσο θέλω να πάψω
τις λέξεις
να μ' αγαπάς στην αφωνία μου.

Μα χάνομαι στο γιομάτο αγαπησιές
μέσα μου
και βρίσκω λίγο απ' το στεγνωμένο
φως
σε λέξεις σπασμένες,
συνοφρυωμένες,
τεντωμένες
μα και ολοστρόγγυλες.

Ήμαρτον Ποίηση.
Έγινα αόρατη για σένα.

Νικήστε με λόγια.
Όλες οι βεβαιότητες βαδίζουν
σ' άλλα σώματα.

Μίμηση ψυχής / Στέλλα Βρακά

Μουδιάζω
μια παράξενη απραξία.
Παλεύει η ψυχή να βρει μια διέξοδο
που να της ταιριάζει.

Μίμηση μιας πρωτοφανέρωτης
θάλασσας.
Μίμηση της βουτιάς του γλάρου.
Μίμηση φωτός στο ψαλτήρι
του όρθρου
η ομορφιά σου που αγιάζει.

Πιστεύω πως το άπιαστό σου
το κρατάω μέσα στα γράμματα.

Δυο άνεμοι κι ένα σμάρι θαλασσοπούλια.
Ένα όνειρο
μια νιοστάλαχτη γαλήνη
όταν η αίσθηση της γνώσης
μου προσφέρει την σιωπή της.

Κι όταν η φωτιά τυλίξει το όνειρο
κρατάω το ωμέγα μην το διαπεράσει
και πού να σε χωρέσω τότε;

Θα πας με το δοκίμιο της μορφής
στην θάλασσα και θα την συνταιριάξεις
στον σκοπό σου.
Πες μου τότε πως θα ακουμπάω
την αλήθεια σου.

Όταν μπορέσεις ψηλάφισε
την ψυχή μου να με γνωρίσεις.

Ο έρωτας της ψυχής ~Στέλλα Βρακά~

Στα ακέραια νερά της Σιωπής
στο προνόμιο της αυτογνωσίας
που αναζητά, την εσχατιά του παραδείσου
το λυτρωτικό απαγορευμένο
δοκιμάζει την αντοχή της ψυχής
σαν την τοποθετεί, στην φωτιά της καρδιάς.

Η μεγάλη αρχή
η τελική ερμηνεία
ο έρωτας που αναπνέει
ατον πρώτο ήλιο
μα και στον έσχατο.

Η θάλασσά του, αρχέγονη μουσική.
Η στεριά του, η γη της Εδέμ.
Ο αέρας του, ωδή στις ευλογημένες στιγμές
των Αλληλούια.

Μυροφόρα εποχή, η δική του,
το πεπρωμένο του, νικά τον θάνατο.
Κι όλα τα χάδια τ' Ουρανού,
δικά του!

[Όταν περίμενες σε δωμάτια...] Στέλλα Βρακά

Όταν περίμενες σε δωμάτια
γεμάτα καπνούς
θρεμμένα παρελθόν
καταδίκαζες την μετάνοια.

Κοίταζες ανησυχία από το κλειστό
παράθυρο.
Παραπατούσες από έρωτα.

Όταν νόμιζες πως σου χτυπούσαν
την πόρτα
ήξερες πώς όλοι σε κοιτούσαν
ακατανόητα.

Όταν έψαχνες στο δάσος της
βροχής
στεγνούς πάπυρους
να γράψεις τα όνειρά σου...

Όταν ακόμα ήλπιζες
στην συνουσία την πολύτιμη
δεν είχες μέσα σου
παραδεχτεί
την μεγαλειώδη νίκη
της συντριβής.

Αρρώστησες αργά την σκέψη
έκανες υποθέσεις
μπροστά σ' έναν γρίφο
που φαντάστηκες
δύσκολο.

Πες μου πώς θα ξημερωθείς;
Εσύ κι ένα αστέρι που δεν κοιμήθηκε;

Όταν στους δρόμους
ξαναπαίξουν τα παιδιά
θα πάψω την φωνή μου
και θ' αγαπήσω επτά φορές
την σιωπή σου.

Η αμάθεια / Στέλλα Βρακά

Ήταν όταν τελείωσε ο σεισμός
και το πέρα δώθε του
μόλις είχε σιγήσει.

Σκούπιζα τα μάτια μου
καθώς ανέμιζε η σιωπή στο δωμάτιο
και η θάλασσα είχε βγει έξω
για να σωθεί η βιβλιοθήκη.

Η φαντασία σου ανοιγμένη
μίλαγε στίχους εξιλαστήριους
για το εγκλειστήριο δωμάτιο.

Έμφοβο το όνειρο
ψιθύριζε παλιές μπαλάντες
να στάξει λίγο φως
στο βαρυπενθές σκοτάδι.

Ήσουν ένα σούρουπο καθόλου χρηστικό
μια ανατολή με διπλωμένα φτερά.

Δεν μπορούσε να σ' αγγίξει
κανείς άλλος
πέραν της παλιάς σου στιγμής.
Δεν ήθελες να σ' αγγίξει κανείς άλλος
εκτός της βροχής.

Κι ήτανε πέρασμα δρόμου μεθυσμένου
το δωμάτιο πριν το σεισμό.

Κι όλη η αμάθεια στην αθωότητα
που παρατάθηκε άνευ αιτίας.
Αφορμή ζωής.
Ποίηση
έκπτωτης ευδαιμονίας.

Η βιωτή / ~Στέλλα Βρακά~

Χρόνος της ζωής
έργο κλεψύδρας.
Άμμος θαλάσσης,
χώμα στεριάς.
Μαϊστρος άνεμος
μα και πουνέντες.
Χρόνος με αρχή και τέλος
σαν βιώνεις, την πλάνη της Μορφής.
Ατελεύτητος χρόνος ψυχής,
αν Αγάπη, είσαι!

[Καιρός του κρύου] ~Στέλλα Βρακά~

Καιρός του κρύου
καιρός της ζέστης.
Αποδέξου τις εποχές.
Αποδέξου το παρελθόν σου
τα λάθη και την άγνοιά σου.

Στην βαθιά κατανόηση
όλων των πλασμάτων στη γη
άξιος γίνεσαι της Ευαισθησίας
αυτής της βασίλισσας
που όλα τα κατανοεί, τίποτα δεν κρίνει
όλα τα αποδέχεται
και σε ευδαιμονεί, στην ειρήνη.

Έξω απ' τα δεσμά του κόσμου
συντελείται η μεταμόρφωση της καρδιάς.
Λαμβάνει την θεία ευλογία
και χαίρεται πάντα γιατί δεν παλεύει
και δεν σκορπίζεται...!!

Η θάλασσα του Ουρανού σου / ~Στέλλα Βρακά~

Οι ρίζες βαθιές, πεισματάρες,
τρέφονται στο αλφαβητάρι της ψυχής,
αφού για σπίτι τους έχουν, 
το ευχετικό της καρδιάς.

Ανασαίνουν τα χρώματα τα εαρινά,
τα φθινοπώρια,
εισπνέουν του ονείρου την αντοχή,
εκπνέουν την λαχτάρα του,
γεύονται την μουσική των σφαιρών.

Εξερευνούν την πατρίδα σου,
διαπερνούν τις ομίχλες σου,
οσμίζονται τα μύρα σου,
κολυμπούν στους ηλιόλουστους
κυματισμούς σου.

Οι ρίζες βαθιές, αλαζονικές,
έχουν φτερά και ταξιδεύουν
στη θάλασσα του Ουρανού σου!

Δεν κοιμήθηκα χθες / Στέλλα Βρακά

Δεν κοιμήθηκα χθες
παμφάγο μου φως.
Ήθελα να συνομιλήσω
μαζί σου
να με κοιτάει κατάματα
η αγάπη.

Μα κατάκλειστο το μάγεμα
στο πιο μεγάλο σημείο
της σιωπής
κι εγώ να χασομεράω στην ειρωνεία
του όλου πράγματος.

Θέλω να παλιώσεις κλεισμένο μου
φως
μα εσύ ολοκαίνουριο κι αθάνατο
με γδύνεις
με γυμνώνεις
με ερημώνεις.

~Στέλλα Βρακά~

Το βότσαλο της ψυχής / Βρακά Στέλλα

Το βότσαλο της ψυχής
μαργαριτάρι γίνεται
όταν τα θαλάσσια κύματα
τα παντρεμένα το γήινο πεπρωμένο
μιλήσουν κατά πως ξέρουν
την ενθύμηση της αληθινής φύσης
της ύπαρξης που άνω θρώσκει.

Κι έρχεται ο καιρός
που αυτό το βότσαλο-μαργαριτάρι
στην νοσταλγία της επιστροφής
χαράζει τις μέρες του.

Στο βιωματικό της ατελεύτητης αλήθειας
τα φτερά της ψυχής ευδοκιμούν
στο υψιπετές πέταγμα.

Ελπίζω να μην άργησα πολύ ...Στέλλα Βρακά

Ελπίζω
να μην άργησα πολύ...
ακόμα δεν πέθανε το καλοκαίρι.

Μόνο 
ο τζίτζικας έπαψε να μιλάει.
Ελπίζω να μην άργησα πολύ
ακόμα τα παιδιά 
εκφράζουν παράξενες απορίες
για μας που μεγαλώσαμε.

Η βροχή
δεν έχει επισκεφτεί ακόμα την πόλη
και τα Νερά του Ευρίπου δεν κάνουν λάθος.

Αύριο
θα κοιτάξω τον Ήλιο και θα του μιλήσω.
Μεθαύριο θα ακούσω το φεγγάρι.
Σήμερα θέλω να ονειρευτώ εσένα
που ποτέ δεν γνώρισα.

~Στέλλα Βρακά~

Την ώρα της παλίρροιας / ~Στέλλα Βρακά~

Την ώρα του ανέμου
και της παλίρροιας
η αποκάλυψη
της θεότητας του ανθρώπου.

Ολοφάνερη η τύφλωσή του
καθρεφτίζεται πάντα
στην μορφή του άλλου.

Κορυφαία η έπαρση
στο ιλαρό φως στραγγαλίζεται
και γενναιοδωρεί στο σκοτάδι
που μονοπωλεί το θεμέλιο
της Αρχής της.

Στον μαρτυρικό ψυχισμό
της Μάγια
ο σπαραγμός των ανειρήνευτων
ημερών
καταχωρεί τα πεπραγμένα
τις εξομολογήσεις
τους απολογισμούς
σε τεθλασμένα κατάστιχα
σε παγιδευμένα στεγανά.

Κι όλα τα ανομήματα
εξαγνισμένα
κι όλα τα ανομήματα
κατηγορώ δικαστηρίων.

Έτσι που η αναζήτηση της Γνώσης
να φαντάζει ουτοπία.

Μα αυτή την στιγμή της ώρας
του ανέμου και της παλίρροιας
το φως της σεμνότητας
στο ξύπνημα του Εαυτού
σε πάει εκεί, στην Αλήθεια
την μη τελειωμένη.

Η ξαφνιαστική μέρα / Βρακά Στέλλα

Ξαφνικά άρχισα να βιάζομαι
η ανάσα λαχτάρας
της ξαφνιαστικής μέρας 
με είχε καλέσει.

Μ' ακολουθούσαν τα δέντρα
πίστευαν πως πήγαινα
στο αναπότρεπτο φως.
Γι αυτό αποφάσισαν να εγκαταλείψουν
το στάσιμο της συνήθειας.

Η ανάγκη της ομιλίας
δεν με είχε εγκαταλείψει
μα έχανα τα λόγια μου
στο αναπάντεχο ξαφνικό.

Άσε που δεν υπήρχαν άλλοι
να επικοινωνήσω
σ' αυτό το αρμένισμα
που στοιβαγμένος ο αέρας
είχε σωπάσει.

Αυτά δε τα χρώματα
κλείδωναν τις μορφές
στο όνειρο της αιτίας.

Με κοιτούσε κατάματα
το γήτεμα
το ανέμελο δήθεν
στις οράσεις των πραγμάτων
μα υπεροπτικά καταφατικό
στον νου της καρδιάς μου.

Του 'δωσα το χέρι μου
να πάμε την σημαίνουσα βόλτα.

~στέλλα βρακά~

Συναίσθημα / Βρακά Στέλλα

Δεν ξέρω πια τίποτα.
Κι όμως πίσω απ' το ποτάμι
της άγνοιας,
υπάρχει ένα συναίσθημα.
Κι έχει συνείδηση.

Τρέχει ο ουρανός στα χέρια
που περιμένουν την ακατόρθωτη
ευτυχία.

Στην προσμονή τους η μισή Ποίηση.
Στην εκπλήρωσή τους η ολόκληρη.

Η ομιλία της Σιωπής΄/ Βρακά Στέλλα

Σαν ένα ντροπιάρικο λουλούδι,
που δεν κάνει θόρυβο,
νικημένο απ' την μεγαλοπρέπεια,
του τριαντάφυλλου,
σωπαίνω.

Περιμένω ν' αγκυροβολήσει το καράβι σου,
στο λιμάνι της θάλασσάς μου
κι εγώ στην προκυμαία να φωνάξω: Παρούσα.

Το βράδυ πριν ξαπλώσω,
ετοιμάζω το σκηνικό της αγρύπνιας μου.
Καταφέρνω να κουβεντιάζω ολομόναχη
και μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι.

Τα αρώματα των δικών σου λέξεων,
τα γνωρίζω όλα.
Κάποτε αφήνεις κι ένα άλλο, νέο,
στο έρημο δωμάτιο
και σ' αγαπάω πιο πολύ.

Κρατώ τα λογιστικά του έρωτα.
Κέρδη και ζημίες.
Θυμιάζει το όνειρο τις ζημίες
και τις προσθέτει στα κέρδη.
Πλούσια λοιπόν.

Σ' έχω ζήσει πολύ κι ας είσαι απών.
Δεν σε ανάθρεψα στο μυαλό μου.
Αποφάσισε η ψυχή μου, να μην μου λείπεις.
Σταυρωμένη κι αναστημένη ταυτόχρονα.

Μου έπαιξες ένα χαμόγελο, σήμερα.
Γι' αυτό είμαι ευγνώμων, στην καλοσύνη
του καιρού της μέρας.

~Στέλλα Βρακά~

Απώλεσα τις λέξεις στην φωτιά / Βρακά Στέλλα

Απώλεσα τις λέξεις στην φωτιά
του Έρωτα
κι όλα τα λόγια κάρβουνα.
Κι αυτή η φωτιά να κυματίζει φως
και να φυσάει κατά πάνω μου.

Το ανερμήνευτό σου παύει την φωνή
της πένας.

Μα είσαι ωραίος
σαν απόδειπνος ουρανός
με όλους τους ήλιους στα μάτια.
Είσαι το μελάνι που γράφω
όταν ψάχνω τους ανοιξιάτικους δρόμους σου.
Είσαι η όψη στον καθρέφτη μου.

Την στιγμή που μ' αγγίζει το χάδι σου
την στιγμή που ανασαίνω την πνοή σου
αυτή την άγια στιγμή
ολόσωμος ο έρωτας
με βάζει σε μια επίπλαστη μα ευδαιμονική
αιωνιότητα.

Κι η κατάργηση του ποιήματος
γιατί φλέγονται καιόμενες οι λέξεις
στο Μυστήριο αυτό της Ιερής στιγμής
είναι η λύση.

Μα είσαι τόσο ωραίος
σαν απόδειπνος ουρανός
κι όλα τα σύμφωνα και τα φωνήεντα
βουτάνε στο μελάνι
για να ιστορήσουν τις αίτιες ανάσες μας.

~Στέλλα Βρακά~