ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ /Γκίτση Αναστασία

Παράπλευρες ιστορίες,
μονόδρομες επιθυμίες που καταλήγουν
στο τίποτα και στα πάντα,
ίσως γιατί άθελα μας υφίστανται οι πιο όμορφες
ιστορίες ή τραγωδίες…

Κόψε λίγη από τη νυχτιά σου
να’ χω να σε ποθώ τα βράδια
σε υπνώδεις αγναντεύσεις της αφής
θα ‘ρθω να ξαποστάσω
σ’ εσένα που θεϊκά υπήρξαν
τα καλέσματά σου
χωρίς να το θελήσεις.
( Γι’ αυτό σου λέγω)
οι ομορφότερες ιστορίες
άθελά μας υφίστανται.

Χαλκιδική / Σεπτέμβριος 2004

ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ / Γκίτση Αναστασία

 

Βροχή στάλαζε στα θολά τζάμια
του λεωφορείου
με τα παλιά λάστιχα που
τρίβονταν στους δρόμους
της Θεσσαλονίκης.
Τούτη η βροχή δεν
έφτασε να ξεπλύνει
τις λέξεις μου
που τριγυρνούν μονάχες
στα κάστρα θωρώντας
το ανείπωτο.

ΑΝΔΟΡΡΑ / ΑΝΔΟΡΡΑ

 

Λέξεις δεν κράτησα για σένα.

Τις όσμωσες όλες με τις αισθήσεις σου.

Μύριζες
χίλια στόματα
και μια φωνή.
Μα απ’ όλα περισσότερο
τα’ αστέρια σου νοστάλγησα,
έτσι όπως τρυφερά
τυλίγαν
το κορμί μου.

Andora / Αύγουστος 2009

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ ΘΥΜΗΣΗ / Γκίτση Αναστασία

 

Όσο κι όσο!
Αρκεί να μου κόψεις κάτι για απόδειξη.
Να αυτό το κομματάκι ξένης επιθυμίας.

Στα απερπάτητα όνειρα
της ευρύχωρης ζωής μου,
Ρόδιζες αμίλητος.
Αυτόκλητος επισκέπτης
εκκρεμών χρόνων
οε κρεμασμένα ρολόγια τοίχου,
εντοιχιζόμενος αυτόπτης μάρτυρας
των καλοραμμένων ονείρων μου.
Μόνο εσύ έμεινες να μαρτυρείς
την κατοικία μου,
να μου θυμίζεις
πως η μνήμη
δεν νοικιάζεται..

Valencia / Αύγουστος 2009

Σε βλέφαρα θα κουρνιάσω

«…και κούρνιασε η Πηνελόπη

στην αγκαλιά του Οδυσσέα,

και ακραγγίζοντας σιωπηλά

το υφάδι της κλωστής

ψέλλισε διστακτικά…»


Κάτι από γκρεμό

θυμίζουνε τα μάτια σου

κι αιωρούμενες συσπάσεις ψυχικές

που αναδύουν γνώριμες μυρουδιές

μοναχικών σιωπών.

Αν μ’ αρπάξεις

και γλιστρήσω  στα βλέφαρά σου

θα κουρνιάζω παντοτινά,

σ’ εκείνη τη γωνιά του πιο δικού σου εαυτού

αγνοώντας την ύπαρξή μου…

Καθώς χρόνια τώρα κάνω

ανάμεσα σε μνηστήρες που πιότερο

τον εαυτό τους αγάπησαν.

Σύντομη προσευχή

Κι ευτυχώς η ποίηση
σε λίγους μόνο στίχους διασώζει
ολάκερη την θεϊκή ευσπλαχνία...

Στάλαξε λίγη νυχτιά
στην παλάμη μου
να ελευθερώνω
κάθε που θέλω να κλάψω...

Μη με δουν και
με χρεώσουν μ' αδυναμία!

Της Μοναξιάς το Χρώμα

« Τα χρώματα αντανακλούν συναισθήματα ψυχικούς συμβολισμούς και σιωπηρούς υπαινιγμούς… »
Το λευκό του γιασεμιού
πολύ μου πρέπει !
Δεν θαρρείς ;
σαν τις κυκλικές κινήσεις των χεριών σου σε γλουτούς αλαβάστρινους
Και το γαλάζο τ’ ουρανού !
σαν τις ανήσυχες μέρες της αφής σου σε χείλη δαγκωμένα
Το μαύρο στο σκοτάδι,
τα μαύρα σατέν σεντόνια που ξαπόσταινες την ανάσα σου θυμάσαι;
και το κόκκινο στο χαμόγελο
σαν φλούδα από ρόδο,
πόσα σπόρια κόκκινα έρωτα ν’αντέξει ακόμη η λαχτάρα μου!
Της μοναξιάς όμως το χρώμα
δε μου ταιριάζει.
Μόνο,
κενό,
σαν απουσία,
σαν θλίψη,
σαν άπνοια.

Μια φορά να σ’ανάσαινα ακόμη…
Κορμί ν’ανάσαινα και σάρκα…

Το Χρώμα της Λήθης

Της λησμονιάς
οι ερυθρές πτυχές αναδιπλώθηκαν
ευερέθιστα και ανάδευσαν
ανούσιες ανάσες
που άλλο δεν αγγίζουν,
κρεμούνται μετέωρες
στο λευκό του πουθενά

- καμβάς το κορμάκι μου να ψηλαφείς τους πόρους μου, έναν προς έναν
Και πώς χλευάζουν που τόσο γρήγορα ξεχάσαμε…
Ίσως γι’ αυτό το ουράνιο τόξο
ενώνει έγχρωμα γη και ουρανό,
γιατί η λήθη μπορεί να υπάρξει
σε πάμπολλες αποχρώσεις.

- Την δική μας όμως αγάπη μου σε ποιον αρμό πληγής να απιθώσεις!
Χρώμα δεν φτάνει να ξεπλύνει τις κραυγές μας.
Μελάνι δεν σώθηκε να μας ξεκολλήσει.
- Εμένα από σένα τελεία δεν έπεσε να μας σταματήσει…

Εκείνες τις Μαργαρίτες

Eκείνες τις κίτρινες μαργαρίτες που έκοψες
από τη χλόη του χωραφιού
στον ουρανό να τις φυτέψεις,
τις αρμόζει πιότερο το γαλάζο,
φωτίζει τα πέταλα σαν από στάλες μελίρρυτου απόβροχου…
Βρέχει απόψι,
δίχως να σταματάει λεπτό
κι αν είναι που σταλάζουν χαμόγελα,
μη μου αναστενάζεις από νοσταλγία
έλα! να πιούμε ένα ποτηράκι κρασί
και να μασουλήσουμε σοκολάτα
έλα! να νιώσουμε παιδιά
φέρε και το λύχνο να διαβάσουμε ποιήματα που ‘χω καιρό.
Αλήθεια… εκείνες τις μαργαρίτες,
θαρρώ ήταν χρυσαφένιες,
τις φύτεψες στον ουρανό;
Ίσως γι’ αυτό κάθε που ψιχαλίζει, πέταλα
στάζει ο ουρανός και μας πλακώνουν
σαν αδυσώπητος καταιγισμός
που λυτρωμό δε φτάνει…

Αυταπάρνηση

Σ’ αστάλακτες θύμησες
στάλαξα μυρουδιές
λίγο να ζω
τα πάντα να ορέγομαι
χωρίς να μειδιώ
σαν φονικό ν’ αγαπήσω
σαν θεά ν’ αγαπηθώ
μ’ είδωλα ή χωρίς
όπως εσύ το θέλεις.

(Πράσινο και Μαύρο τσάι)

Σινικό τείχος να μας πετρώνει
είπες μασώντας φύλλα μαύρου τσαγιού
στάση λωτού το φύλο σου ν' ανοίγεται

και ας
σε ξυλόγλυπτο Βούδα
χάσκει η ξαγρύπνια τ' οργασμού μου.

Τσάι oolong θ' αποστραγγίζω τα χάδια σου
είπες ανάμεσα σε πράσινο και μαύρο η φωνή σου
βαριά απουσία υδρατμού σε φλιτζάνι
που σε χείλη αποχνωτίζεται,

έτσι σ' αποχνωτίζω απ΄ τη σάρκα μου καλέ μου…

Σαν Καβάφης

Έζησε έλεγε, σ’ εκκωφαντικές συναντήσεις
έπαιζε έλεγε, αμαρτωλά παιχνίδια μ’ αγγέλους
και δαίμονες, τσαλαβουτούσε σ’ ευάρεστες
αγκαλιές.
Αχ! μάτια εσείς, που τόσο
αγαπηθήκατε και τώρα σας ταιριάζει
μοναχά να κλαίτε.
Από κείνα τα λάθη τράβηξε έλεγε
λαχνό, κι η αϋπνία της ζωής
ποτέ δεν του τα συγχώρησε.

ΕΛΑ!

Στο δικό μου σκοτάδι
Έλα!
Μην και αλλάξει χρώμα και γίνει
γαλάζο,
γίνει πιο ελαφρύ σαν τα βλέφαρα
των ματιών σου…

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ

Βρέθηκα να περιμένω χωρίς ίχνος ελπίδας
αδειανές ψυχές, σκιές που περνούν
και φεύγουν βιαστικά,
μου φαίνονται γνώριμες, σαν από
παρελθοντική μυστηριακή ιεροτελεστία.
Καινότυπες εκφράσεις και
απερίγραπτες φαντασιώσεις
του εφηβικού μου αυθορμητισμού.
Μα τη πίστη μου,
βαρέθηκα να περιμένω.

Επαίτης

Γλυκά να μου μιλάς,
γλυκά να μελώνω
χαραμάδες πλησμονών…

Επαίτης της τρυφερότητάς σου
παραπαίω σε κάθε
επικίνδυνη ράγα
της σαρκικής σου αμαξοστοιχίας.
Τα βράδια όμως,
όταν ο κόσμος αποσύρεται
και τα μεγάφωνα χαμηλώνουν
την ένταση της πολυλογίας τους
και οι διάδρομοι
πιο μόνοι από ποτέ γυαλίζουν
το μαρμάρινο κορμί τους
και τα τρένα κουλουριάζονται
το ένα δίπλα στου άλλο το χνώτο
και οι επιγραφές σβήνουν
να γίνει νύχτα για τα μικρά πλάσματα
της γης…
κλαίω για το τόσο σακάτεμα
της απουσίας σου!

Κάνει Ερημιά Απόψε

Από έξω με βγάζεις, και κάνει ερημιά απόψε!
Και σαν κλείνεις τα βλέφαρά σου
νυχτώνει το βλέμμα,
νηστεύει η επαφή,
και εγώ
πώς να στο πω!
Παύω να υπάρχω,
μέχρις ότου να τα
ξημερώσεις.

Ερωτικά σακατέματα

και άντε τώρα να χωρέσουν φωνήεντα και σύμφωνα μαζί
σ’έναν τρεμάμενο στεναγμό!
Σαν κοχύλι απλώθηκες
στης εμπύρετης σου ηδονής το σθένος
και δαγκώθηκες στο ύστατο φωνήεν
της ξαναμμένης σου ανάσας.
Φαλλός πανάρχαιου χρησμού,
αιδοίο πυθιακής αμφιλαφίας.
Απλώθηκα σε...

Σαν άστρο σελάγησες
στου πρώτου σου οργασμού το τίναγμα
και έσβησες στο τελευταίο σύμφωνο
του ανακουφιστικού σου στεναγμού.
Αφουγκράστηκα σε…

Επισκέπτης αιρετικής σαλότητας,
ιερόδουλη σαρκικής ευσπλαχνίας.
Τετέλεσται η σκηνή.
Κορμιά πεταγμένα σαν βότσαλα στην άκρια της ακτής.
Πόθοι αφυδατωμένοι, σπόγγοι κούφιοι στην ακτή της άκριας.
Εκεί που ανθρώπου μάτι και πρόνοια Θεού
αγκομαχεί να καταφτάσει.
Αγιάζει όμως… αγιάζει…

Παράπλευρες Ιστορίες

Παράπλευρες ιστορίες,
μονόδρομες επιθυμίες που καταλήγουν
στο τίποτα και στα πάντα,
ίσως γιατί άθελά μας υφίστανται οι πιο όμορφες
ιστορίες ή τραγωδίες… Κόψε λίγη από τη νυχτιά σου
να ‘χω να σε ποθώ τα βράδια,
σε υπνώδεις αγναντεύσεις της αφής

θα ‘ρθω να ξαποστάσω
σ’ εσένα που θεϊκά υπήρξαν
τα καλέσματά σου
χωρίς να το θελήσεις.

(Γι’ αυτό σου λέγω)
οι ομορφότερες ιστορίες
άθελά μας υφίστανται.

Ερωτικά σακατέματα

και άντε τώρα να χωρέσουν φωνήεντα και σύμφωνα μαζί
σ’έναν τρεμάμενο στεναγμό!

Σαν κοχύλι απλώθηκες
στης εμπύρετης σου ηδονής το σθένος
και δαγκώθηκες στο ύστατο φωνήεν
της ξαναμμένης σου ανάσας.
Φαλλός πανάρχαιου χρησμού,
αιδοίο πυθιακής αμφιλαφίας.
Απλώθηκα σε...

Σαν άστρο σελάγησες
στου πρώτου σου οργασμού το τίναγμα
και έσβησες στο τελευταίο σύμφωνο
του ανακουφιστικού σου στεναγμού.
Αφουγκράστηκα σε…

Επισκέπτης αιρετικής σαλότητας,
ιερόδουλη σαρκικής ευσπλαχνίας.
Τετέλεσται η σκηνή.
Κορμιά πεταγμένα σαν βότσαλα στην άκρια της ακτής.
Πόθοι αφυδατωμένοι, σπόγγοι κούφιοι στην ακτή της άκριας.
Εκεί που ανθρώπου μάτι και πρόνοια Θεού
αγκομαχεί να καταφτάσει.
Αγιάζει όμως… αγιάζει…

Έξοδος διαφυγής

Να βάλω άσπρο χρώμα
σε ολόμαυρη παλέτα,
να ‘πεθυμώ πάντα το γαλάζιο.
Στα σύννεφα κολλούσες
τη θύμηση σου.
Και έσταζε το μέσα σου
καθώς σε άλλα βλέμματα

το δικό σου έσβηνες
-αποχρωμάτιζες μνήμες-