Νεαρή Τσιγγάνα στο Λεωφορείο

Με μία ελαφρά βλεφαρόπτωση
Στο βλέμμα, τα χρυσαφικά στο λαιμό
Και δαχτυλίδια με φλουριά στα χέρια

Στην αγκαλιά της μέσα
Στον ύπνο του καθεύδει το μωρό
Με σύννεφο αντάμα

Μαζί με μια υγρασία στα μάτια
Τις πούλιες σε ύφασμα τορνευτό
Πάνω στο μαύρο στήθος

Μαζί με ποιος ξέρει πόσες ζωές
Από μακριά, από κοντά ταξιδεύει
Με το μωρό της κοιμισμένο στο στήθος
Κι ένα κάτι υγρό κυκλοφορίας ονείρου στα μάτια

Παζάρι

Περασμένη ώρα. Ξεστάχυασε και το απόγευμα
Μόνο τα σκουπίδια στο φως
Ανάμεσα στο αντιφέγγισμα της δύσης
Και στα φανάρια που μόλις θερμαίνουν τα λαμπιόνια τους
Εκείνος παλεύοντας τις ρόδες
Που χρησιμεύουν του για πόδια
Πιλατεύει το κορμί του στο κάθισμα επάνω
Και μπροστά ορμάει σε ανήφορο μοναδικό

Πεθαμένη κι η ώρα. Πλάι στα σκουπίδια
Που ο δρόμος περιθάλπει αντί γι’ αυτόν μετά από το παζάρι
Μια όμορφη του συνοδεύει τον καημό
Γυναίκα; Αδελφή; Εταιρικό;
Τροχήλατος εκείνος επιστρέφει
Σε σπίτι; Σε παράγκα; Σε οικισμό;
Παράπηγμα η ζωή του

Κι εκείνος τον μοναδικό του οβολό κυλάει
Με δυσκολία γυρνώντας
Σε δύο ρόδες τον δικό του τον τροχό

Πεζοδρόμιο

Βρωμοκοπάει κάτουρο
Κι η αγωνία του ουρανού φτάνει ώς εδώ
Διαθλασμένη στις σκολιές οδούς
Τοπωνυμίων
Έκπτωτοι σέρνονται
Εκεί όπου πατάνε
Σαν για ν’αγιάζουν
Όχι τα πέλματα, μα ό,τι βρέθηκε
Κάτω απ’ το βάρος τους
Σώματα δηλαδή
Όσα τα βάρη κράτησαν και βάστηξαν
Άλλων σωμάτων πάλι –
Απ’ τα ανθρώπινα

Λοιμοκαθαρτήριο

Γιατί ἤμουν ὁ προσφιλὴς οὐρανὸς

Μὲ ἀντανακλάσεις δροσιᾶς

Στὰ ὕστερα τοῦ Αὐγούστου φρυγμένα βοσκοτόπια

Ὅπου ἡ ψυχὴ προσπερνάει τὸ ἄγνωστο

Γνώριμες νομίζοντας ὅτι διασχίζει μορφὲς

Ἐρημικὸς κατεβαίνω ἐκεῖ ποὺ ὁ θερισμὸς

Τελείωσε καὶ τὰ ζῶα

Κατέφαγον τὸν ἔσχατό τῆς ζωῆς τους βλαστὸ

Ἐκεῖ ὅπου ἑτοιμάζομαι μὲ βροχὲς

Νὰ οἰκήσω τὸ νέο σπόρο

Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι θὰ ’ρθοῦν

Λιτανεῖες καὶ προσευχὲς ν’ ἀνάψουν

Κι οἱ πυρκαγιὲς θὰ δώσουν ἀρχὴ

Τὸ πρωὶ οἱ ψυχὲς θὰ ροδίζουν καὶ ὁ τόπος

Ἀπὸ ἐνὸς αἵματος σκοτεινοῦ

Τὶς ἀνταύγειες θὰ φωτίζει ὁλόδροσος

Λευκή χλωριωμένη Σελήνη

Ἄσφαλτος τῆς νυχτός, τῆς μεσημβρίας θειάφι

Ἀπ’ τὴν πωρώδη πέτρα τοῦ ἀπογεύματος λευκὴ ἀναδύεται χλωριωμένη ἡ σελήνη

Τὴν περιβάλλουν δρυμοὶ ἀόρατοι. Ρίζες σώζουν τὸ σῶμα της ἀπὸ τὰ νερὰ

Φέγγει ἡ ἴδια νοσταλγία στὸ μαξιλάρι της. Τὸ ἴδιο κούτσουρο ποὺ βάζει στὰ ὄνειρα καὶ στὰ ἡφαίστεια φωτιὰ

Καὶ παγωμένη ἀνεβαίνει, ἀνέγγιχτη

Ὅ,τι τὰ μάτια σφετερίστηκαν καὶ οἱ παλιὲς περγαμηνὲς σὲ χῶμα

Τῆς μεσημβρίας ἡ ἄσφαλτος, τῆς μεσημβρίας τὸ θειάφι

Καιάδας

Ἐκεῖ ποὺ κάποτε πετοῦσαν τὰ παιδιὰ

Καὶ σπαρταροῦσε ἡ ζωὴ ἀβοήθητη

Χόρτα πλαγιάζουν μὲ τὸν ἄνεμο

Ἀνθίζουν καὶ τ’ ἀγκάθια

Μαζὶ μὲ τὴν ξερολιθιὰ

Ἡ φύση ὀργιάζει

Πάνω ἀπ’ τοὺς ἄταφους

Χαρίζοντάς τους καὶ εἰρήνη καὶ γιατρειὰ

Σαν Σαλτιμπάγκοι

Τὴν ἐξουσία ποὺ πλέκουν οἱ ἄνθρωποι

Σὲ ἀκατοίκητους δρόμους τὴν ὁδηγοῦν

Ὅμως ὁ ἀέρας φέρνει ἀρώματα, τραύματα

Ἡ ἄνοιξη σηκώνει τὰ μυαλὰ μὲ τὴν ἀθέατη

Γύρη στὶς φυλλωσιὲς κι ἕνας κρυφὸς

Ἱδρώτας κόβει τὰ σώματα

Ὁ καιρὸς γυρίζει στὴ χάση του

Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν ποὺ ν’ ἀποθέσουν

Τὴν ἐξουσία τοῦ Θεοῦ, σὰν σαλτιμπάγκοι

Ὑψώνονται καὶ πέφτουν

Προσδόκιμο Αθανασίας

Αὐτὸ ποὺ φτερουγίζει μὲς στὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι ἡ πάχνη τοῦ χειμώνα

Αὐτὸ ποὺ θάλλει μὲς στὸ ξύλο δὲν εἶναι τὸ σαράκι τῆς ζωῆς

Αὐτὸ ποὺ προσκυνοῦν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ὅταν ποτίζονται στὸ χῶμα δὲν εἶναι ὁ οὐρανὸς

Εἲν’ ἕνας θόλος ποὺ ἀπαντάει μὲ τὴν ἠχὼ

Σὰν ἄδειος τροῦλος ποὺ περιέχει τὸ Θεὸ

Νέμεσις

Ὅ,τι δίνει πίσω παίρνει

Ἀπὸ τὸ ἄγουρο γαρύφαλλο στὸ ὥριμο

Σύκο

Ὅ,τι παίρνει πίσω δίνει

Ἀπὸ τὸ ροδομάγουλο παιδὶ στὸν ἔμπιστο

Φίλο

Ὅ,τι βλέπει ὀνομάζει ὅ,τι ὀνομάζει

Κλέβει ἀπὸ τὴν κοίτη τῶν ἀνθρώπων

Ὅπου τὰ ἔργα ἰσόβια

Στὰ μέτρα τῶν ἀνθρώπων εἶναι

Κι ὅ,τι στὸ μάγουλο χνουδίζει

Εἶναι χρόνος ποὺ μεγαλώνει στὸ γένι του

Βροχὴ καὶ σκοτάδι ἐξίσου

Μὲ τὸ αἴνιγμα τῆς ψυχῆς

Ποῦ δεμένη στὸ ξίφος

Ἀγγίζει τὸ μέλι

Υπό του σώματος καθισμένοι την προστασία

Δὲν προλαβαίνουμε παρὰ τὴ σκόνη τῶν ἄστρων

Καθὼς σκορπάει μία νύχτα

Ποὺ ὁ ἔρωτας μία ὁλόκληρη ζωὴ σημαδεύει μὲ θάνατο

Ἰσοδύναμος κι ὅμως ἀδύναμος

Ἀπὸ τὸ φῶς νὰ βγάλει τὸ σκοτάδι

Κι ἀπὸ τὸ χρόνο τὸ σήμερα

Δὲν μένει ἄλλο ἀπὸ τὴ μελανὴ στιγμὴ

Ποῦ ἡ ἀρχὴ τῆς εἶναι χαμένη μαζὶ μὲ τὸ τέλος της

Καὶ τὰ φτερὰ της κυνηγημένα διπλώνονται

Πρὶν ἀκόμη ἀκουστεῖ στὸν ἀέρα τὸ πλατάγισμά τους

Στὸ κατώφλι της καθισμένοι ἐναγωνίως καὶ αἰωνίως

Μὲ τὴν κόπωση μιᾶς διαδρομῆς ποὺ δὲν μᾶς ἀνήκει

Καὶ οὔτε ἔγινε ποτέ, εἰμὴ μόνο σὲ ὕπνους πικροὺς

Καὶ θερμοὺς ὅταν ὑπὸ τοῦ σώματος καθισμένοι

Κι ἀπὸ τοῦ βλέμματος γερμένοι τὴν προστασία

Στὴν ἡλικία καὶ στὴν ἀνάσα βρήκαμε καταφύγιο

Τὸ σκαλοπάτι ποὺ τὴ σκόνη φιλοξενεῖ

Τῶν βημάτων καὶ τὸ βάρος μας προσφέρει

Τὴν πιὸ τρυφερὴ ἀνταμοιβὴ

Μιὰ στιγμὴ σκιερὴ ὑπὸ τὸν ἦχο ἐκείνου

Ποῦ εἶναι φευγάτο καὶ στὸν ὁρίζοντα

Ἤδη τὸ ὀνειρευόμαστε νὰ ἀναχωρεῖ

Επίκαιρα

Ἄνδρες ἐκατέβαιναν μ’ ἀκάλυπτο τὸ φύλο τους σὲ νέες ἑκατόμβες σιωπῆς

Γυναῖκες μὲ τὴν αἰδώ νὰ ὑποχωρεῖ ἐνώπιον τοῦ φόβου εἰσέρχονταν ἐκεῖ ποὺ ἡ σάρκα ἱδρώνει στὴ σκέψη τῆς φωτιᾶς

Παιδιὰ μὲ τὴν ἀπορία τῆς γυμνότητας ποὺ ἐκάλυπτε ἡ στάχτη

Ἐγνώρισαν τὸ ἀσύμβατο τῆς φλόγας μὲ τὴ φύση. Κι ἀπ’ τὴ θηριωδία τῶν πιστῶν

Ἐδείπνησαν, ψυχὲς καπνοῦ, ψωμὶ κι ἀντὶ κρασὶ σταφύλι

Άμαχος Πληθυσμός

Κι οἱ πληγωμένοι θ’ ἀλυχτοῦν τὴ νύχτα

Μία ἀγέλη ὁδοιπόρων ποὺ περιθάλπει παγωμένους ἡ αὐγὴ

Γιὰ νὰ περάσουν ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν ἀκτημόνων στὸ λῆμμα σπαράζω

Μὲ τὴ φορμόλη τοῦ βυθοῦ καὶ τοῦ λοιμοῦ τὸ χάρτη χαλινάρι

Φεύγοντας – νὰ συναντήσουν τὸν ἐρχόμενο αἰώνα στὴν ἀκμὴ

Σὲ ξέφωτα τοῦ αἵματος,

Ἐκεῖ ὅπου φανερώνεται ἡ ζωὴ καὶ περισσεύει ὁ θάνατος