Γιάννης Δούκας / Βιογραφικό σημείωμα

 O Γιάννης Δούκας γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και Digital Humanities στο King'sCollege του Λονδίνου.

Έργα του: 

• Ο κόσμος όπως ήρθα και τον βρήκα (σύντομα πεζά, Κέδρος, 2001), 
• Στα μέσα σύνορα (ποιήματα, Πόλις, 2011, Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή του Περιοδικού Διαβάζω), 
• Το Σύνδρομο Σταντάλ (ποιήματα, Πόλις, 2013, Βραβείο Γ. Αθάνα της Ακαδημίας Αθηνών). 

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα σερβικά.

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΙ / Γιάννης Δούκας

                 Στον Bernard Knox

 

Ζούσαν την εποχή των μονοδρόμων
κι έτσι, νομίζω, το ’χανε συλλάβει:
άσπρο και μαύρο, αφεντικά και σκλάβοι,
αυτός είναι ο καιρός, αυτός ο γνώμων

που δίνει στην κοινή μορφή το σχήμα
της ένωσης και την αυτονομία
στη στράτευση. Απ’ την προϊστορία
υψώνεται σαν πλάσμα, σώμα, κύμα

που αίμα κυλά, πηγάζει απ’ το αίμα
εδώ, μέσα στο Μάτι του Λονδίνου.
Αλήθεια και γλυπτό τους μνήμα γίνου:
πως τελικά η θέση είναι το θέμα,

η θέση στο βαθύτατα επείγον,
και είναι πάντα υπόθεση των λίγων.

Η ΣΑΠΦΩ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ / Γιάννης Δούκας

Πολιορκώντας από μέσα ένα τριάρι
Πρωτοβουλία για παράθυρο θα πάρει
Και με τις γλάστρες στη βεράντα της θα ζει
Το μεσημέρι πάντα θα την ξεσηκώνει
Θα νιώθει κάπως ξεχασμένη, κάπως μόνη
Ώσπου στο τέλος θα καλμάρει κάθε αυγή
 
Θα δώσει χώρο στο παράλογο
Κι όταν ανοίξει τον διάλογο
Με τ’ άπειρο
Πάνω σε πάπυρο
Θ’ αφήσει τ’ όνομά της
Κληρονομιά της
 
Βροχή, θα σκέφτεται, και πολυκατοικία
Και θα βυθίζεται σε μια μελαγχολία
Σαββατοκύριακο, τσιγάρο και καφές
Σε μια παρένθεση που θα χωράει τόσα
Όσα δεν ήξερε ποτέ να πει η γλώσσα
Κι όσα δεν μπόρεσαν να κρύψουν οι βαφές

Ωκεανίδων και Ευρυδάμαντος

Οι γειτονιές μας καίγονται και οι φλέβες μας φουντώνουν
Στα μαγαζιά τα σώματα, τα φώτα, οι μουσικές
Η Καλλιρρόης κι η Συγγρού καθρέφτες που θολώνουν
Σε ράγες πάνω η πόλη μας κοιμάται ηλεκτρικές
Φανέλες κυανέρυθρες και κόκκινες σημαίες
Συνθήματα που γράφουμε κι αμέσως θα σβηστούν
Θρησκείες τις βαφτίσαμε, μα ήτανε παρέες
Παρέες ποιοι θα διάλεγαν, αλήθεια, ν’ ασπαστούν;
Αφήνομαι στις νύχτες μας και ψάχνω τη φυγή σου
Τον πόνο της ελπίδας σου, το φως του ταξιδιού
Την πιο κρυφή κι ανείπωτη, την πιο παλιά πληγή σου
Για να την κάνω ν’ ακουστεί φωνή μικρού παιδιού
Κι εκεί στην Ευρυδάμαντος και στην Ωκεανίδων
Θα πάει πέντε το πρωί και πέντε το πρωί και τότε θα σ’ το πω
Σε πείσμα χρόνων και καιρών και αδειανών κερκίδων
Αμάντα, πάντα σ’ ήθελα, Αμάντα, σ’ αγαπώ.