Ο ανόητος άνθρωπος έχει
την καρδιά στη γλώσσα του
Ο έξυπνος έχει
τη γλώσσα στην καρδιά του.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γκιόκας Γιάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γκιόκας Γιάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 8 Μαρτίου 2014
Γιάννης Γκιόκας (βιογραφικά στοιχεία)
Ο Γιάννης Γκιόκας γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1986.Σπούδασε πληροφορική και μουσική, πιάνο και ανώτερα θεωρητικά.
Πήρε πρυχίο αρμονίας από την σχολή ανωτέρων θεωρητικών του Ηπειρωτικού Ωδείου Τσακάλωφ. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια πιάνου, πιανιστικού
ντούο και σύνθεσης.
Έργα του:
- Η Φυγή (ποιητική συλλογή) (2006)
- Μηδέν (ποιητική συλλογή) (2012)
- Νιρβάνα (ποιητική συλλογή) (2008)
Γράμμα από την κόλαση
Χθες αργά το απόγευμα
Ενώ καθόμουν στη μεγάλη ηλεκτρική πολυθρόνα
Πίνοντας καφέ και έγραφα
Δίχως να περιμένω
Κανέναν να με συγχωρήσει
Και κανέναν να με μαστιγώσει
Και κανέναν να με αγκαλιάσει
Και κανέναν να με νανουρίσει
Άξαφνα χτύπησε η πόρτα
Άφησα τα γραπτά και τον καφέ
Σηκώθηκα απ’ τη μεγάλη ηλεκτρική πολυθρόνα
Και άνοιξα την πόρτα
Ήταν ο διάβολος
Μαζί με κάτι δαίμονες
Μου έφερναν ένα γράμμα απ’ την κόλαση
Το οποίο έλεγε πως
Μου έχουν κλείσει δωμάτιο
με περιμένουν
Το πήρα
Τους ευχαρίστησα
Έκλεισα την πόρτα
Και επέστρεψα στα γραπτά και στον καφέ
Ανοιξιάτικο ποίημα
Στέκομαι βουβός
Κάτω απ’ τα μαύρα σύννεφα
Πάνω απ’ το μνήμα
Γερμένος
Στη ζεστή ανάσα σου νεκρέ βασιλιά
Στον σιδερένιο σταυρό
Και μεθυσμένος απ’ το κλάμα σου
Το γλυκόπικρο
Και απόκοσμα ουρλιαχτά σου
Ψιθυρίζω ένα ανοιξιάτικο ποίημα
Αγνό
Σαν το λευκό κρίνο
Γλείφοντας τις δαγκωματιές
Του χρυσοχόου θανάτου
Βουβός
Κάτω απ’ τα μαύρα σύννεφα
Πάνω απ’ το άγιο μνήμα
Κίβδηλος μάρτυρας
Της μητέρας σιωπής
Σκεύος της σελήνης
Όταν
Όταν κλείσω τα μάτια
Κι απαρνηθώ τον ανάξιο εαυτό μου
Απαλά φορέστε μου κι ατάραχα
Την πιο καλοφτιαγμένη μάσκα
Να δείχνω πιο όμορφος
Και ειρηνικός
Κι απ’ τον ίδιο τον θάνατο
Απλά ξεχάστε με
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)