Κατερίνα Ζησάκη (μικρό βιογραφικό)

H Κατερίνα Ζησάκη γεννήθηκε στη Λάρισα το 1984. Απόφοιτος της ΣΑΝ, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Παρακολούθησε το εργαστήρι του Ιδρύματος "Τάκης Σινόπουλος". Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά. Συμμετέχει στη συντακτική ομάδα του περιοδικού "Μανδραγόρας".

Ποιητικές Συλλογές:

“μισέρημος”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2018.

ό,τι είναι ας γίνει / Ζησάκη Κατερίνα

 

θα ήθελα η ποίησή μου
να είναι ελεύθερη
όπως εκείνη τη φορά στη
θάλασσα χωρίς τα ρούχα
όχι – καλύτερα
όπως μια νύχτα απαγο-
ρευμένα στο ασανσέρ
ή πιο καλύτερα όπως τότε που
το σκάσαμε απ’ τη μάντρα
κι όπως εκείνη τη φορά που
σκέφτηκα πως θα σας χαιρετούσα

θα ήθελα να είναι ελεύθερη
να κάνει ό,τι θέλει

όχι
θα ήθελα
όπως εκείνη τη φορά
που από ντροπή κρατήθηκα
κι έτρεχα και βιαζόμουν
όμως στο τέλος μ’ ένα
απλό ό,τι είναι ας γίνει
το κάτουρο ζεστό
πλημμύρισε τα πόδια μου
έτσι ελεύθερη θα ήθελα την ποίηση
και τη δική μου

ο κουρασμένος άντρας κυνηγούσε τον ουρανό / Ζησάκη Κατερίνα

 

ν’ αποδεχτείς το σώμα μου
και
μια φορά
να το φιλήσεις όλο
να πεις αυτή
είν’ η γυναίκα
η γυναίκα είναι
δίχως ο άντρας
και δίχως ο άντρας

να είναι

ν’ αποδεχτείς τα χέρια μου
τα πόδια και τα δόντια
τα πλευρά – τα έχω όλα

φιλημένη καλά
φιλητής
να πέσουμε
να κοιμηθείς

κι εγώ με τα στήθη να ταΐζω τον ουρανό

σε αθωώνω
έρχεται
και πάντα κάπως λείπεις
το κατάλαβες;
τόσοι αιώνες

λύπης

μην πεις αύριο / Ζησάκη Κατερίνα

 
 
τώρα είναι
δεν το θέλω να περιμένω
τον έρωτα ή το σώμα σου
ή αυτό το ρίγος απʼ τα δάχτυλά σου
όλα πιο τώρα από ποτέ
αν θες να τρέξεις έλα
να τρέξουμε τώρα
να πιάσουμε χίλιους υάκινθους αυτή τη βροχερή ημέρα
μέσα στʼ όνειρο που θα ζωγραφίσουμε
στο μαγικό μας πίνακα των παιδικών εικόνων
και το άδικο
κι αυτό τώρα είναι
περίμενες να ξημερώσει για να χαϊδέψεις τα παιδιά
να παίξεις με τα αδέσποτα σκυλιά και με τον ήλιο
όμως εδώ τώρα είναι
μέρα και νύχτα
κι όποιος πεινάει
όποιος κοιμάται στο δρόμο
όποιος πεθαίνει και προσπέρασες
όλα είναι τώρα
τι περιμένουμε
ο κόσμος καταποντίζεται τώρα
η φωνή καιρό ακονισμένη
να φωνάξουμε τώρα
και να δώσουμε τώρα
να αγγίξουμε τώρα
να διεκδικήσουμε όλα για το τώρα μας
και τα ταξίδια εκείνα που αναβλήθηκαν για αύριο
κι όλα εκείνα τα λόγια που κρύψαμε στο στόμα
να πετάξουμε τώρα
πιασμένοι απʼ την ουρά ενός μπαλονιού
ψηλά ως τα σύννεφα
γιατί κι οι άνθρωποι τώρα είναι
κι όλες οι σκέψεις αύριο θα ʽναι κουρασμένες
και το δίκιο μας
μέσα σʼ όλα το δίκιο μας
που όλο περιμένει το αύριό του
να χαράξει είπες
να μην ξυπνήσουμε τους γείτονες
μη γελάς τόσο δυνατά
ξάπλωσε σώπα
όμως τώρα είναι
κι η επιθυμία το πιο γερό ξυπνητήρι στον κόσμο
κι η αλήθεια μου – γεννημένη χρόνια
αύριο ίσως να ʼναι μια άλλη
πριν ακόμα να προλάβει να ειπωθεί
δεν περιμένω
την αυγή ή τον πόλεμο
ή αυτό το αιώνια αυριανό καλοκαίρι
αν θες να ζήσεις έλα
να ζήσουμε τώρα
και να μεθύσουμε
με όλα εκείνα τα χαμόγελα που βρίσκουμε στο δρόμο
κι όλα πιο δρόμος από ποτέ
μην πεις αύριο
τώρα είναι

της απεργιακής κινητοποίησης

βρέχει
συνέχεια βρέχει
και δε μπορούμε μια απεργία της προκοπής
χωρίς ομπρέλες και βραχνούς τηλεβόες
συνέχεια βρέχει
σκυφτοί να μην μπαίνουν σταγόνες στα μάτια
μην πουν πως δακρύσαμε
λυγίσαμε κι ακόμα δεν άρχισε το πάρτυ
στους δρόμους κάθε μέρα πιο πολλοί
μ’ ότι έχουμε από σκεπάσματα
χαρτόκουτα κι ένα ποτήρι για ψιλά
όπως και να γραφτεί το ΠΕΙΝΑΟ φοβόμαστε
κι ούτε μια απεργία

η μάνα μου λέει μας κοστίζει φαΐ για τρεις μέρες
ο πατέρας παλιός δεξιός πού να τρέχει
συνέχεια βρέχει
πονάει η φωνή μας
τη χρωματίσαμε να δυναμώσει
μα εκείνη τίποτα
ψελλίζει μόνο
τελευταία φωνήεντα σε συνθήματα έτοιμα
ούτε που τα πιστεύει πια
έτσι για τη συνήθεια
για την εκτόνωση και πάλι μέσα
σαν τελετουργικό παλιό
εκκλησιασμός την Κυριακή
άοπλοι δον κιχώτες και προφανώς
ο βασιλιάς είναι γυμνός και ΠΕΙΝΑΟ
τόσο αλήθεια που άγονη πια
και βρέχει
συνέχεια βρέχει
αν είχε ήλιο τουλάχιστο θα κάναμε τη βόλτα μας
θα βλέπαμε και φίλους
τα εργοστάσια έκλεισαν
ποια απεργία

η πόλη κοιμάται
σιγά με τους κρότους σας
τώρα που συνηθίσαμε τους πόνους
απεργούμε απ’ τη ζωή
κι όλο βρέχει

μην πεις αύριο

τώρα είναι
δεν το θέλω να περιμένω
τον έρωτα ή το σώμα σου
ή αυτό το ρίγος απ’ τα δάχτυλά σου
όλα πιο τώρα από ποτέ
αν θες να τρέξεις έλα
να τρέξουμε τώρα
να πιάσουμε χίλιους υάκινθους αυτή τη βροχερή ημέρα
μέσα στ’ όνειρο που θα ζωγραφίσουμε
στο μαγικό μας πίνακα των παιδικών εικόνων
και το άδικο
κι αυτό τώρα είναι
περίμενες να ξημερώσει για να χαϊδέψεις τα παιδιά
να παίξεις με τα αδέσποτα σκυλιά και με τον ήλιο
όμως εδώ τώρα είναι
μέρα και νύχτα
κι όποιος πεινάει
όποιος κοιμάται στο δρόμο
όποιος πεθαίνει και προσπέρασες
όλα είναι τώρα
τι περιμένουμε
ο κόσμος καταποντίζεται τώρα
η φωνή καιρό ακονισμένη
να φωνάξουμε τώρα
και να δώσουμε τώρα
να αγγίξουμε τώρα
να διεκδικήσουμε όλα για το τώρα μας
και τα ταξίδια εκείνα που αναβλήθηκαν για αύριο
κι όλα εκείνα τα λόγια που κρύψαμε στο στόμα
να πετάξουμε τώρα
πιασμένοι απ’ την ουρά ενός μπαλονιού
ψηλά ως τα σύννεφα
γιατί κι οι άνθρωποι τώρα είναι
κι όλες οι σκέψεις αύριο θα ‘ναι κουρασμένες
και το δίκιο μας
μέσα σ’ όλα το δίκιο μας
που όλο περιμένει το αύριό του
να χαράξει είπες
να μην ξυπνήσουμε τους γείτονες
μη γελάς τόσο δυνατά
ξάπλωσε σώπα
όμως τώρα είναι
κι η επιθυμία το πιο γερό ξυπνητήρι στον κόσμο
κι η αλήθεια μου - γεννημένη χρόνια
αύριο ίσως να ’ναι μια άλλη
πριν ακόμα να προλάβει να ειπωθεί
δεν περιμένω
την αυγή ή τον πόλεμο
ή αυτό το αιώνια αυριανό καλοκαίρι
αν θες να ζήσεις έλα
να ζήσουμε τώρα
και να μεθύσουμε
με όλα εκείνα τα χαμόγελα που βρίσκουμε στο δρόμο
κι όλα πιο δρόμος από ποτέ
μην πεις αύριο
τώρα είναι

εσύ που τώρα διαβάζεις

όταν ξεκίνησε ένα φως ήταν ταξίδι
ένα βρέφος πρώτη φορά στον ήλιο
μαθαίνει τον κόσμο
άγρια ζωή οι πρώτες λέξεις
τώρα μετενσαρκώνομαι
και κάθε μέρα είμαι άλλος
και ποιος να είμαι δεν αποφάσισα ποτέ
κλείνω τα μάτια χορεύω μελωδία χωρίς σχήμα
τέσσερα χέρια στο πιάνο η φαντασία
και σαν χόλυγουντ σκηνή γίνομαι διάφανη
και μπαίνουν μέσα μου οι φωνές όλων των ανθρώπων
με ήχο σαν φύσημα
γίνομαι όλοι και ένας κάθε φορά
τώρα είμαι εκείνος ο ερωτευμένος που έχασε τα ίχνη της
τώρα η μάνα που θηλάζει ένα παιδί ξένο
και τώρα βρέχει
κι είμαι ο άστεγος που όλοι περπατούν δυο μέτρα μακριά μου
μη με μυρίσουν μην αισθανθούν τη μοναξιά ή την απόγνωση
βρέχει κρυώνω
τώρα ένα αγρίμι
μέσα από δυο σκοτεινές τρύπες κοιτάζω τη μέρα
που την αδίκησα και μ’ εκδικείται
και τώρα ο φαύνος στο απομεσήμερό του
τώρα ο Ρεμπώ στην αφρική πιωμένος
τώρα το χέρι που γράφει ένα στίχο στον πιο βρώμικο τοίχο της πόλης
κι όλες τις μέρες εικοσιοχτώ χρόνων είμαι ένας άλλος
και ποιος να είμαι δεν αποφάσισα ποτέ
είμαι όλοι
τώρα κανείς
μόνο ένα χαρωπό σκοτάδι
τέσσερα χέρια στο πιάνο η φαντασία
ρυθμός που αυλακώνει τα γράμματα
το ποίημα παρτιτούρα
μη
μη με σημαδεύετε
το κενό δεν σκοτώνεται
κι εγώ με άδειασα στο πιο μικρό κουτί
με σφράγισα για να σωθώ απ’ τον κόσμο που με έμαθε να αδειάζω
να πνίγω τα χαμόγελα και να φοβάμαι τα κλεισμένα μάτια
ένα δύο τρία
τέσσερα χέρια στο πιάνο η φαντασία
τώρα
ανοίγω το κουτί φοράω τα σπλάχνα μου πάλι
κι ας μην έχω γράψει ούτε ένα καλό ποίημα
έχω το στήθος μου προτεταμένο
σημαδέψτε με τώρα
είμαι όλοι κι ο κάθε ένας και κανένας μαζί
και μπαίνουν μέσα μου οι φωνές όλων των ανθρώπων
μια παρτιτούρα γράμματα σβήνω τη στίξη
γιατί ένας κόμπος έγινε
δένει όλα τα όνειρα στο πάτωμα
μόνο οι λέξεις
τέσσερα χέρια στο πιάνο η φαντασία
κι ένας ολόκληρος καπνισμένος πλανήτης με σημαδεύει
σημαδέψτε με τώρα
να γίνω η λέξη που θα σώσει τον κόσμο

ποίημα το αυθύπαρκτο

φεύγει το χέρι μου σου λέω
εκεί που πάω να γράψω να ‘σου ένας διάολος πετιέται και μου λέει για το ύφος
φεύγει το χέρι μου
κι ένας φόβος
πως ποιητές του κώλου θα γίνουμε αν συνεχίσουμε να μασουλάμε τα χαρτιά μας
μια συμμορία γραφική κι ένας κύκλος δήθεν μυστών μυστικιστών
έχει και την αμφισημία της η ποίηση 

Σκίσε τα χαρτιά σου ρε
βγάλε τη σκέψη σου να πάρει αέρα
να δει πώς μυρίζει η μοναξιά έξω απ’ τους τοίχους
η απομόνωση δε μένει πια στο δωμάτιο
πήρε τα μπογαλάκια της κοιμάται στο παγκάκι
κι εκεί –όχι αστεία– δεν έχει παρέα

Τι το γράφεις το ποίημα ρε
αν δεν έχεις σκοπό ν’ ανάψεις έστω έναν άνθρωπο
οι ποιητές έγραψαν τ’ όνομά τους με κεφαλαίο κι έγιναν γραφιάδες

Σκαφτιάδες να ‘ναι οι ποιητές ρε
να σκάβουν-ψάχνουν στα σκουπίδια και στα μαλάματα
να σκάβουν πιο μέσα απ’ το στόμα να βρουν τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ


ανείπωτες λέξεις που ‘ρχονται στο φως τα ποιήματα
αυτά μόνο
κι όχι οι ποιητέςπαντοκράτορεςτηςσκέψης
τεχνίτες του λόγου σου λέει
και πώς θ’ ακούγεται καλύτερα το α και το ε
μα τι θα λέει;
σε ποιον;

εμένα τα ποιήματα με φτύσανε
γιατί δεν έχω δύναμη να σκάψω ως εκεί
φοβάμαι μη στο δρόμο χάσω τα πνευμόνια μου
το γκόμενο τη μάνα ή τη δουλειά
αυτός είναι ο κόσμος κι αυτοί είμαστε εμείς
μα ποντάρω : αυτός ο κόσμος είμαστε εμείς (πέντε λέξεις)
και το λακωνίζειν κι η πύκνωση προτερήματα ν’ αναλύουν

Το ποίημα
κοιμάται μόνο του τα βράδια
βλέπει τους φίλους του μόνο πιωμένο
κι όταν το βάζουν να δουλέψει κάνει κατάληψη ή απεργεί
κάποιοι το είπαν και σαράκι
ποιο;
το ποίημα;
το ποίημα είναι το μοναδικό που καταφέρνουμε ν’ ακούσουμε απ’ τον εαυτό μας
ρώτα όποιον ξέρεις
διάβασέ του σύγχρονους, μοντέρνους, κλασικούς χωρίς να ονοματίσεις
κι άμα τον δεις να κλείνει τα μάτια δεν σε βαρέθηκε
τη φωνή του ακούει
ο Στίγκας το ‘πιασε τη φωνή μου ρε κι ας μην έχω να φάω
–πάλι ο διάολος πετιέται να λογοκρίνει και μου λέει ποιος είσαι εσύ;
και να πεις: “είναι κι άλλοι μα αυτός μου ‘ρχεται πρώτος”
πού την πετάς τόση ιστορία; –
δεν είμαι εγώ όμως φίλε
το γραφτό είναι
κι ούτε καν το γραφτό μου
μα το γραφτό του κάθε κανενός που γίνεται του κάθε ενός
μπουχτίσαμε από ήρωες και πάσχουμε από μύθους
και μη μου πεις πάλι  για ύφος και καλλιγραφία
είμαι τύπος λαϊκός θα στο πω να τελειώνω
με συμμορίες δεν έχω σχέση
μόνο με φίλους

Καν’ τα γραφτά σου μπουγάδα να δακρύσουν τα γράμματα ρε
το μελάνι που θα στάξει θα γίνει ένα όμορφο ποίημα
και για να μην το ξεχάσω
πριν που ‘πες για την ιστορία
δεν είναι μια πιπίλα η ιστορία, μια ρώγα πλαστική
μα είναι σαν το φαΐ που τρώμε από μικροί
έχει κάτσει στα νεφρά μας δεν φεύγει έγινε πέτρα
και πού και που μας φέρνει κολικό χειρουργεία και χάπια και κλάμα
Το ποίημα – ναι είναι αυτό που γίνεται κόμπος στο στήθος σου όταν την κοιτάς
όταν στριφογυρίζεις τη νύχτα σε στρώμα από καρφιά
όταν ακούς πρετεντέρη κι όταν τρως χημικά
–ο διάολος πάλι συμπαθάτε με έχω τον κολικό μου κάνω αιμοκάθαρση μέρα παρά μέρα
δεν μ’ αφήνουν να πίνω νερό κι ο γιατρός μου συστήνει ένα κλύσμα κάθε πρωί 

μια μέρα θα κατουρήσω όλο το αίμα μου και θα πεθάνω
όμως πάντα  π ά ν τ α  θα γράφονται ποιήματα