Αρετή Θεοδώρου (βιογραφικά στοιχεία)

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 . 

Σπούδασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή του Πειραιά. 

Ποίησή της έχει δημοσιευτεί σε σελίδες του διαδικτύου

Συμμτείχε στην   Ανθολογία «Θρύλοι του Σύμπαντος»,2007 από τις εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» συμμετοχή με το Διήγημα «Ανώνυμη Πολεμική Εταιρεία Επιδρομών και Εξοπλισμών.» 

έργο της: (2013) Από τη σκόνη, Ars Nocturna

Γυναίκες Σκυλιά

Μια ιστορία θα σας πω
για τις κόρες της Εκάτης.
Τις έφεραν απʼ το βορρά
στο τέλος του μηνός.


Τις είχαν δείρει,
σαν νάτανε σκυλιά,
η πείνα τούς θάμπωνε το μάτι,
άφωνες περπατούσανε
στα δύο διπλωμένες.

Τις άφησαν σε μια χωματερή
σʼ ένα χωράφι άδειο από πουλιά
μʼ όλα τα δέντρα του καμένα
μαζί με τους γέρους που περίμεναν τον θάνατο
δίπλα σʼ ένα σπασμένο πιάτο
με ξύδι και ψωμί.

Τα χέρια τους έγλυψαν αυτές
τα πόδια, τα ρούχα, τα μαλλιά
για μια σταγόνα ξύδι.

Κι ύστερα τις έβαλαν να κάνουνε παιδιά,
πολλά παιδιά χωρίς όνομα,
χωρίς αξία, ανύπαρκτα,
κάτι σαν κρέας
όταν βγαίνει απʼ το χασάπικο,
για να είναι έτοιμα για τον πόλεμο
που θα έρθει.

Φλερτάροντας στο διαδίκτυο

       

 

 

 

                       

Όταν πέθανε η Ευρυδίκη

ο Ορφέας έπεσε στα πόδια της Περσεφόνης

και παρακαλούσε την βασίλισσα του Άδη

να πει τα λόγια του γυρισμού.

Εκτός από την μητέρα της, κάνεις άλλος

δεν είχε, έτσι, κλάψει μπροστά της, μέσα στην σιωπή

και η Περσεφόνη, για πρώτη και τελευταία φορά,

άνοιξε την πόρτα του επέκεινα,

στρέφοντας το πρόσωπο της προς τη γη.

Ο Ορφέας πήρε τον δρόμο προς τον κάτω κόσμο.

Από τον Ελικώνα, οι Μούσες έσκυψαν

με αγωνία τα πρόσωπα τους προς την  Αχερουσία.

Κράτησαν την ανάσα τους, για μια στιγμή

και με το φέγγος των ματιών τους έστειλαν φως στο δρόμο του!

Ο Ορφέας έβαζε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο,

για να βρίσκει μονοπάτι στην γκρίζα ομίχλη

και προσπάθησε να παίξει την λύρα του.

Κανένας ήχος δεν μπορούσε να ακουστεί μέσα στο ζόφο του θανάτου.

Καμία όψη δεν μπορούσε να ειπωθεί!

Ξαφνικά, η Μνημοσύνη, έστειλε μια γαλάζια αναλαμπή

και θαυμαστά ακούστηκε η πρώτη νότα.

Τότε, ο Ορφέας, με τυφλά μάτια,

πήρε τον ανήφορο του γυρισμού

σίγουρος πως η Ευρυδίκη θα τον ακολουθούσε!

Στα μισά του δρόμου ένοιωσε την ανάσα της να λαχανιάζει πίσω του

και χαρούμενος, με την καρδιά να σπάσει,

άρχισε να τραγουδάει.

Και ο ρυθμός παρέσυρε την Ευρυδίκη

και προσπάθησε κι εκείνη να τραγουδήσει.

Μα η φωνή της, σε σχήμα στάχτης,

την καθήλωσε για πάντα, χωρίς επιστροφή.

Κύματα

Η αιωνιότητα σαν κύμα κλειστής θάλασσας
μας έγλυφε τα πόδια
την εποχή που τα πάθη των θεών μας κατέτρωγαν.
Με τους ρυθμούς της αργόσυρτους, θωπευτικούς,
μας δρόσισε στη δίνη της δίψας
και αναλλοίωτη από τη βιασύνη του χρόνου
υποσχόταν πως θα ποτίσει τα νεογέννητα όνειρα.
Αργοσερνόταν με πονηρή σοφία
αποκοιμίζοντας τη λαχτάρα και το ρίγος μας
που μύριζε θυσία και θάνατο.

Κάπως έτσι επιβιώσαμε
από τον χείμαρρο της απώλειας
που μας παρέσερνε βαθιά
στις φωλιές της σκοτεινής ύλης
με τις αμφίβολες προθέσεις
σαν το γρήγορο τρένο σε ετοιμόρροπη στοά˙
ποτάμι υπόγειο που ήθελε να ξεχειλίσει ασυγκράτητο
και τράνταζε το έδαφος
όπως τα πόδια από χίλια κοπάδια αλόγων
την ώρα που τρέχουν.

Δεν συναντήσαμε ρήγματα
στην πορεία προς τα κύματα
και τα αφηνιασμένα κοπάδια χάθηκαν
μέσα στον κουρνιαχτό προς μια άφαντη πεδιάδα,
τα τρένα έφτασαν σε ανοιχτό χώρο
όπου η αύρα φυσούσε γλυκά
γεμάτη από τη μυρωδιά ευτυχισμένων αναμνήσεων
που λίμναζαν στα ρηχά.
Νωχελικές βάρκες με χαλαρά κουπιά
μας περίμεναν ακούραστα.

Κι εμείς μια θολή ενθύμηση στον ορίζοντα
γίναμε κόβοντας τις άγκυρες,
ξεχασμένη.
Ισως, κάποτε, σε μια φαντασία δίχως σκιά
να μας ρωτήσεις για πού αρμενίζουμε
ενώ θα έχουμε ξεχάσει κάθε απορία.