ΕΚΤΑΚΤΟ

Η ζωή μου έπαθε κάταγμα.

Ένα όνειρο ανεκπλήρωτο έπεσε βίαια πάνω της.

Έγερση

Ανοιχτή πληγή η ζωή μου.
Κι ήρθες εσύ.
Τα τραύματά μου έδεσες
με μεταξένια ράμματα.
Έγινες βελούδινο χαλί
κάτω από κάθε βήμα μου.
Θαλασσινό αεράκι
να οδηγεί την έγνοια μου
για φως.
Έγινες νοτισμένο σ’ αγαπώ
στο κάθε δάκρυ μου.
Ίχνος δροσερού φιλιού
πάνω στα χείλη μου.
Έγινες αύριο και μετά
και ύστερα και πάντα.
Έκανες κάτι
αυτό το τίποτα που ζούσα.
Έγινες προσευχή 
στα λόγια ενός άπιστου.
Χώμα αγαπημένο
στα πόδια του ξενιτεμένου.
Βροχή σε γη
που δίψαγε καιρό.
Βάλσαμο σε άρρωστο
που γύρευε το τέλος.
Έγινες χάδι τρυφερό
σε κοφτερό μαχαίρι.
Αλήθεια έγινες.

ΑΝΑΙΜΑΚΤΟΙ

Με το παράλογο πονούν
κι επιστρέφουν στη λήθη.
Τις συγκινήσεις αποφεύγουν
και τα πάθη.
Εξοβελίζουν την πιθανότητα για λάθη
αιμάσσουν μόνο στη φραγή της λογικής
μα σπαρταρούν στην οδύνη της στιγμής
που τους τρυγάει.
Δε μετανιώνουν.
Πώς ν’ αρνηθείς -αλήθεια- μια ολόκληρη ζωή;

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΩ

Έλιωσαν τα φτερά μου στο κυνήγι του άπιαστου.
Σκόρπισαν στη θάλασσα και πάνε.
Κι όλα γύρω μου μπλε, όλα σκοτάδι.

Όλα τα θέλω και μπορώ πάγωσαν μέσα μου.
Έκλαψαν που ’μαι είκοσι χρονώ και με προσπέρασαν.
Κι όλα γύρω μου πια χτες πικρό κι απόμακρο.

Όλης της νιότης μου η ορμή σπάραξε μέσα μου.
Γέννησε πόνο και θυμό που με διέλυσαν.
Και το κορμί μου ένας καημός για μια συγχώρεση.

ΦΩΤΙΑ

Σήμερα το φως έγινε μια βροχή στεγνή,
κομματιασμένη, από ασήμι.
Πόσο φοβάμαι όταν βρέχει θάνατο.
»Κοίτα πώς μου άσπρισαν τα μαλλιά.
Είναι η βροχή που πέφτει και μου καίει την καρδιά.
Κοίτα τα μάτια μου…
Χτες ήταν πράσινα και ζωηρά^.
σήμερα μπλάβα, θολωμένα.

»Κοίτα πώς μου κόβεται η ανάσα.
Δεν ανασαίνω^.
έμαθα να ζω στα σκοτεινά, δίχως αέρα.

»Πια δε ρουφάω τη γιορτή, τις ευωδιές του κόσμου ^.
μου έχουν πάρει το μυαλό οι κραυγές γι’ ανάσα.
Ο ήλιος μου κοκκίνισε από ντροπή^.
τα μάτια μου θρηνούν πράσινες χαρές
και δροσερά αγκαλιάσματα.

»Δεν έχω ανάσες ^. μου τελειώνουν.
Με σφίγγει η δίψα για νερό κι αγάπη^.
μου λείπει ο καθαρός ο ουρανός και το
κατάλευκο φεγγάρι.

ΕΡΩΤΙΚΟ

Αν φύγεις ουρανέ μου
ύστερα που θα ίπταμαι.
Αν πάψεις να ’σαι θάλασσα
μετά που θ’ αρμενίζω.
Αν δεν είσαι ο ήλιος μου
πως θα ξεχειμωνιάζω.
Αν πάψεις να ’σαι πόλεμος
πως θα βρω την ειρήνη.
Αν λείψεις απ’ το σύμπαν μου
γιατί να ζω το χρόνο.
Αν τώρα γίνεις είδωλο
πως θα ’χω το Θεό μου.
Πως θ’ αρνηθώ το εγώ μου…

ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

Ξάφνου ανάσανα.
Λίγο πράσινο και λίγο θαλασσί
κρυμμένα μακριά απ’ τον άνθρωπο.

Χόρτασα την πείνα μου για φως
έκανα φίλο το σκοτάδι
κι έβαλα μέσα μου τον ήλιο.

Κι είπα θα ζήσω σαν νεκρός
με την ελπίδα όταν πεθάνω
επιτέλους ν’ αναπνεύσω.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Είμαι χαρούμενη.
Σήμερα νιώθω αλλιώτικα.
Δεν περπατώ στη γη.
Μόνο πετάω.

Είχα προσέξει από νωρίς την αλλαγή.
Αντί για χέρια έβγαλα φτερά
πολύ μεγάλα κι ωραία.

Κι είν’ αλήθεια
δεν είμαι πλέον άνθρωπος
και δε μιλώ ανθρωπινά,
για την ακρίβεια δε μιλώ πολύ,
ίσως να μη μιλώ καθόλου.

Είμαι χαρούμενη.
Σήμερα νιώθω αλλιώτικα.
Μόνο πετάω, τόσο ψηλά
που ίσως δεν αντέχω.

Ρώτησες αν φοβάμαι.
Δε νιώθω φόβο.
Αυτοί που έχουν τα σκοινιά και με κρατούν
καλά γνωρίζουν
και δε μ’ αφήνουν να πετάξω για πολύ.
Καταλαβαίνεις…

ΜΕΣΟΤΗΣ

Είπες να περιμένω.
Κι είπα θ’ αφήσω την πόρτα μου μισάνοιχτη
λίγο κλειστή, λίγο ανοιχτή
δε θέλω τ’ άκρα –είναι κακίες, καθώς λένε.

Σε περιμένω.
Δε σε λατρεύω, δε σε μισώ.
Μες στην απάθεια παλεύω να σε κλείσω
δε θέλω τ’ άκρα – με ζαλίζουν.

Κι όσο αναμένω,
μέσα απ’ την πόρτα μου κυλούν νόθες σχέσεις,
στιγμές και λόγια του συρμού,
άτομα κρύα με κλειδιά που δεν κλειδώνουν.
- αλήθεια εσύ έχεις το κλειδί;

Κι απλώς περνούν.
Κι η πόρτα μένει ανοιχτή. Και προσπερνούν.
Κι εγώ κρυώνω.
Δε μετανιώνω.
Μόνο παγώνω στη σιωπή και στην απάθεια.
Μα δε μ’ αρέσουν οι κακίες ούτε τ’ άκρα.
Ίσως εν τέλει να σε βλέπω με συμπάθεια.

αναλώσιμο

«Το προϊόν ξεκάθαρα
ήταν καταναλώσιμο
κρίθηκε αναλώσιμο
το ’λεγε καθαρά:
Συσκευασία στεγανή
και best before η λήξη∙
before να γίνει περιττό
before ν’ αλλάξει ουσία.
Έτσι καταναλώθηκες
μέσα σε λίγες μέρες.
Είδος που αγοράστηκε
-μην πω εξαγοράστηκε.
Λέω πολλά.
για λίγο κυκλοφόρησες
σε limited αριθμό.
Μόνο εγώ δοκίμασα»

Έκτακτο

Η ζωή μου έπαθε κάταγμα.
Ένα όνειρο ανεκπλήρωτο έπεσε βίαια πάνω της.

Μεσότης

Είπες να περιμένω.
Κι είπα θ’ αφήσω την πόρτα μου μισάνοιχτη
λίγο κλειστή, λίγο ανοιχτή
δε θέλω τ’ άκρα –είναι κακίες, καθώς λένε.

Σε περιμένω.
Δε σε λατρεύω, δε σε μισώ.
Μες στην απάθεια παλεύω να σε κλείσω
δε θέλω τ’ άκρα – με ζαλίζουν.

Κι όσο αναμένω,
μέσα απ’ την πόρτα μου κυλούν νόθες σχέσεις,
στιγμές και λόγια του συρμού,
άτομα κρύα με κλειδιά που δεν κλειδώνουν.
- αλήθεια εσύ έχεις το κλειδί;

Κι απλώς περνούν.
Κι η πόρτα μένει ανοιχτή. Και προσπερνούν.
Κι εγώ κρυώνω.
Δε μετανιώνω.
Μόνο παγώνω στη σιωπή και στην απάθεια.
Μα δε μ’ αρέσουν οι κακίες ούτε τ’ άκρα.
Ίσως εν τέλει να σε βλέπω με συμπάθεια.