Απροσδόκητη φυγή / Βαρταμτζίδου Μαρία

 

Χαράζει και πάλι. Το νιόβγαλτο φως
αργοσταλάζει σε θαμπό κοχύλι.
Αύρα στυφή ξεραίνει τα χείλη,
μελλοντικού χαμού οιωνός.
 
Μαύρη σαΐτα ταράζει τον γιαλό
στης θερινής μέρας την πύλη.
Άκαιρα σπέρνει τ’ ασφοδίλι
η φυγή. Ψυχές τσακίζει ο μισεμός.
 
Κάλλιο πυκνά νέφη ας καρπίσουν.
Τις θερμές παρακλήσεις να βλαστήσουν,
στην αιχμή του ανελέητου βέλους.
 
Ολημερίς και σε νυχτέρια,
δρόμο ν’ ανοίξουν ως τ’ αστέρια
στον καβαλάρη του απρόσμενου τέλους.

 
 

Τα σανδάλια της αντοχής / Μαρία Βαρταμτζίδου

Σιμά στη δύση του καλοκαιριού,

αγκυροβολώντας το βλέμμα σε γαλάζιο σεντόνι,

στην φυλλωσιά της νιότης μου ξαποσταίνω.

Νοσταλγικό σεργιάνι βγαίνοντας η μνήμη

στον φλοίσβο πρωτόγνωρων κυματισμών,

αναμοχλεύει τρυφερά τη δροσιά της ψυχής μου.

Σε ρόδινη τροχιά φτερουγίζοντας ο αναστεναγμός,

στο πρόσωπό μου χαμόγελο ανατέλλει

και φορώ ξανά τα σανδάλια της αντοχής.

MAΡΙΑ ΒΑΡΤΑΜΤΖΙΔΟΥ (μικρή αναφορά)

Η Βαρταμτζίδου Μαρία γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1966.Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών ΑΠΘ. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής. Έργα της έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε έντυπα περιοδικά κι εφημερίδες, σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες καθώς και στα προσωπικά της ιστολόγια  metovlemma.blogspot.com, edopaizο.blogspot.com.

Ο ΚΑΛΠΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ / Μαρίας Βαρταμτζίδου

Χαμένη, πενήντα βήματα από το σπίτι της.
Άγνωστος τόπος πια η γειτονιά της.
Όλος ο κόσμος, το δωμάτιό της.
Σμίκρυνση αναπόφευκτη.
Τρέμουλο και τρόμος.
Ώρα με την ώρα, φθορά.
Ρίγος μέσα στον Ιούνη.
Απόγνωση. 
Εξαερώνονται καλπάζοντας,ογδόντα χρόνων μνήμες. 

Ο σπαραγμός / Βαρταμτζίδου Μαρία

Γιατί τάχα ολετήρα μαύρε ιππότη

πικρίζεις την ευωδιαστή πνοή,

εξορίζεις την ολάνθιστή της νιότη;

Σκοτεινιάζεις την ολόχαρη ανατολή

και συνθλίβεις την αγάπη της την πρώτη,

γιατί τάχα ολετήρα μαύρε ιππότη;

Γιατί βυθίζεις την φρεγάτα τη λαμπρή

και πνίγοντας τη μελωδία στη σιωπή,

εξορίζεις την ολάνθιστή της νιότη;

Στερεύεις γαλάζια κρυσταλλοπηγή

κι εξατμίζεις τη δροσιά της με ορμή,

γιατί τάχα ολετήρα μαύρε ιππότη,

εξορίζεις την ολάνθιστή της νιότη;