το τελευταίο τηλεφώνημα

1999, Ιούλιος. Μου ‘κλεισες εκνευρισμένη το τηλέφωνο.
Με άφησες ολομόναχο στην άλλη άκρη δίχως να μπορώ να αντιληφθώ τα γεγονότα. Κάτι έσπασε μέσα μου, στοίχειωσε τις νύχτες μου,
αγεφύρωτο το ρήγμα στο δεξί μου στήθος με καταπίνει.
Λίγο πιο πριν ίδρωνα, τώρα παγώνω.
Το μυαλό μου άδειασε σε μια στιγμή,
η ματιά μου χάνεται στο λευκό του απέναντι τοίχου.
Κατεβάζω το ακουστικό και σωριάζομαι σε ένα λερό μπλε ντιβάνι,
προσπαθώντας να απομονώσω το νου μου.
Αλλά δεν τον βρίσκω εκεί που τον άφησα δύο λεπτά πριν!
Η λογική άρχιζε να μ΄εγκαταλείπει. Με άλλαξες απότομα…
Εκείνο το βράδυ, κατεβάζοντας τη περηφάνια μου μαζί με το ακουστικό,
με λυπήθηκα ακόμα περισσότερο!
Την έβρισα και μετά το πήρα πίσω,
σκούπισα με το μανίκι τη ματωμένη μου καρδιά
και χάθηκα ζαλισμένος μέσα στο σκοτάδι μου,
τρεκλίζοντας και ξερνώντας τ’ όνομά της…

σεισμός

Η επανάληψη ενός επώδυνου ονείρου ξαγρύπνησε μαζί μου εχθές το βράδυ·
έγινα για μια φορά ακόμη το τέλειο θήραμα του πόνου.
Είδα πως ήμουν ζωντανός το καλοκαίρι εκείνο πριν από πολλά χρόνια.
Ανάσαινα κάτω απ’ το παράθυρό της καλώντας τη να βιώσει μαζί μου
την υπέροχη αιωνιότητά της.
Την πήρα απ’ το χέρι και περπατήσαμε μαζί στα κύματα του Ατλαντικού Ωκεανού. Το πρωί μας βρήκε αγκαλιασμένους σε κάποια ακτή του Νέου Κόσμου
ν’ ανταλλάζουμε φιλιά.
Έγειρα στο στήθος της και άρχισα να κλαίω από χαρά,
όταν ο σεισμός κατέστρεψε μια ακόμα γιορτή που με κόπο προσπαθούσα να ζήσω σα να ήτανε αληθινή.
Για μερικά λεπτά νομίζω πως το πίστεψα,
μα όταν σταμάτησαν οι τοίχοι να περνούν με τη ταχύτητα του ήχου
μπροστά από τα τρομαγμένα μου μάτια,
σύρθηκα στο διπλανό δωμάτιο που ο καινούριος χρόνος με είχε βρει.
Τράβηξα το μπουκάλι από τη θέση του
και προσπάθησα να φανταστώ τη γεύση των χειλιών της.

πως ν΄ αποφύγεις τον πόνο της αγάπης

Μερικές φορές όταν βρίσκομαι ξαπλωμένος κάπου ανάσκελα,

νοιώθω τα μάτια μου να βρέχονται.

Μια περίεργη ένωση υγρής μορφής, αρχίζει να κατεβαίνει το δέρμα μου εξερευνώντας το σπιθαμή προς σπιθαμή∙

μέχρι να τσακιστεί σε κάποιο κλείσιμο των βλεφάρων.

Κυλάει στο μάγουλο και καταλήγει στα χείλη μου η στο λαιμό μου η κάπου.

Είναι ένα δάκρυ. Μία ανόητη σπονδή σε αυτό το κάποιο.

Μα δεν είναι αποτέλεσμα πόνου ή

θλίψης καθημερινής σπαρακτικής ή η αιτία κάποιας ανάμνησης,

μιας αγάπης παλιάς που τριγυρίζει τώρα στα παλιά λημέρια έχοντας καταστραφεί για πάντα. Θα μπορούσε και να είναι…

Μα η ψυχή είναι ανίκανη να δακρύσει όταν εγώ το θέλω. Ίσως γι’ αυτό και να μην είχε, και να μην έχει ακόμα και σήμερα, μορφή και να περιγράφεται γλυκά και λυρικά σε κάποια στυφά αναγνώσματα μόνο.

Η αγάπη… Είναι ανθρώπινη αδυναμία, σαν το λάθος που δε μπορείς να μη δε κάνεις.

Σαν μια τρύπα που φαίνεται τη μέρα,

ενώ εσύ κυκλοφορείς μόνο τα βράδια∙

και μάλιστα τόσο πολύ μεθυσμένος που δε μπορείς να μετρήσεις το άθροισμα των παπουτσιών που φοράς..

Έχουνε γράψει πολλοί για την αγάπη. Δεκάδες σελίδες γι’ αυτό το συναίσθημα και τις συνέπειές του ακόμα,

αλλά κανένας ποτέ δε κατάφερε να γράψει για το πώς να την αποφύγεις.

Είναι δύσκολο να γράψεις κάτι τέτοιο όταν αγαπάς.

Γι’ αυτό και εγώ δε θα το κάνω απόψε.

γερνώ

Το φορτίο στις πλάτες μου βαρύ,

τα βήματά μου ολοένα βραδύνει.

Η ανάσα βγαίνει απ’ τα πνευμόνια μου καυτή πυρακτωμένη.

Ο ανηφορικός δρόμος δεν έχει τέλος

και στα μέσα του πάντα νιώθω πως πεθαίνω.

Μ’ ένα μπουκάλι τσίπουρο στο δεξί μου χέρι αναμετρώ ένα-ένα τα σκαλοπάτια,

χάνοντας πάντα τον αριθμό τους.

«Σαράντα τέσσερα; Σαράντα δύο; Είναι ανώφελο. Δε νομίζω πως θυμάμαι πια…»

Κάθε στιγμή την ίδια διαδρομή συλλογίζομαι· τους ίδιους δύστυχους σκύλους

που γαβγίζουν στο πέρασμα κάποιου θαμώνα της περιοχής τους.

Τα μαύρα μου ρούχα ξέφτισαν στο χρόνο· γινήκαν γκρίζα απ’ τα δέκα χιλιάδες

-θαρρώ πως ήταν κάποτε λευκά- αστέρια, και τα μάτια μου ματώνουν παρατηρώντας ένα ξερασμένο κομμάτι φεγγαριού, ν’ μισοφέγγει ανάλαφρο σ’ ένα κομμάτι θάλασσα…

Μήπως είμαι γέννημα-θρέμμα της ίδιας μου της φαντασίας; Μήπως ξεχάστηκα πριν ακόμα γεννηθώ, στη κοιλιά της μάνας μου και τώρα τυραννιέμαι γυρνοβολόντας άσκοπα σε σοκάκια και σελίδες που είναι δύσκολο κανείς να τις παρατηρήσει;

Μήπως τα γραπτά μου πάλιωσαν και εγώ τα νιώθω ακόμα ν’ αναπνέουν;

Γερνώ, κάθε μέρα τρομερά.

Διαμέρισμα 22β

Χτύπησε η πόρτα.
Ήταν ο Eliot.
Ήθελε να δανειστεί λίγο τσάι.
Έφυγε και έπειτα ησυχία.
Χτύπησε η πόρτα.
Ήταν η Florette.
Μου παραπονέθηκε για κάτι το ασήμαντο.
Έφυγε και έπειτα ησυχία.
Χτύπησε και πάλι η πόρτα.
Ήταν η ίδια.
Μου είπε πως ένιωθε μόνη
και πως ήθελε λίγη συντροφιά.
Έκανε κατάληψη στη πολυθρόνα μου
για μερικές ώρες..
Μου μίλησε για τη ζωή της,
για το αφεντικό της,
και για τον χωρισμό της απ’ τον Mark J.
Έφυγε και έπειτα ησυχία.
Έπειτα από μερικά λεπτά
βγήκα στο μπαλκόνι
και προσπάθησα να φτάσω στο έδαφος
όσο πιο γρήγορα μπορούσα.
Τραβήχτηκα και μπήκα πάλι μέσα.
Κοίταξα το θλιμμένο αυτό δωμάτιο
που εδώ και μερικά λεπτά ο ήλιος είχε πάψει να το λούζει
και πήρα τη γενναία απόφαση
να βγω για έναν απογευματινό περίπατο
στ’ αστέρια..