Πέτρος Σκυθιώτης (μικρή αναφορά)

Ο Πέτρος Σκυθιώτης γεννήθηκε το 1992 στη Λάρισα. Σπούδασε Παιδαγωγικά. 

Ποιητικές Συλλογές: «Συνθήκη Ισορροπίας»  εκδόσεις «Θράκα» 2014.

Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. 

Συνθήκη Ισορροπίας (απόσπασμα)

του Πέτρου Σκυθιώτη 

Ψοφάω να δω τ’ όνομά μου

σε μπουκάλι μπύρας

πακέτο τσιγάρων

εξώφυλλο βιβλίου

σε κάτι χειροπιαστό τέλος πάντων

να μ’ αγαπούν και να με πληρώνουν

χωρίς να με λένε πουτάνα

*

Εκεί που πας και πίνεις

και βρίσκεις το Γιώργο

και τα λετε

σ’έχω δει πολλές φορές που έρχεσαι στο κέφι

και φτιάχνεις με τα χέρια σου

κάτι όνειρα θεόρατα πνιγμένα

αλλά καθόλου θολά μες στο μυαλό σου

μια κι εσύ ξέρεις καλύτερα απ’τον καθένα

που θες να φτάσεις όχι όμως κι ο Γιώργος

που πάντα εκείνη τη στιγμή

συμφωνεί

και σε κοιτάει με θαυμασμό κι απορία

λέγοντας:

πες ότι έγινε και μετά τι;

*

Μετά από δεκαεφτά πλύσεις εγκέφαλου

κρεμάστηκε στα σύρματα του τρίτου ορόφου

δίπλα στη μπουγάδα της γυναίκας του

μόλις στέγνωσε

καθαρός πια απ’ όλα τα μικρόβια

επέστρεψε στο μπαλκόνι να διαβάσει την

ατσαλάκωτη εφημερίδα

η γυναίκα αμίλητη και χωρίς πολλά πολλά

σιδέρωσε κι ετοίμασε τα δυο σκοτωμένα

παιδιά

για το δείπνο

*

Στο όνειρό μου υπάρχει ένα

σπίτι

στο σπίτι μου υπάρχει ένα

όνειρο

αν βάλεις τέτοιους κρίκους στη σειρά

και δεν σπάσει ούτε ένας

είναι ικανοί να σε

πνίξουν

*

Κυνηγώ ακόμα να σε σκοτώσω

στο πάρκο με τους καθρέφτες

όποιος ξεφύγει απόψε για πάντα θα ξεφύγει

και διήρχετο ώρες δέκα

εκ της λεωφόρου ο τρόμος

ο τρόμος μην τυχόν και πρόωρα

ξημερώσει

*

Ακόμα κι αν οι κόκκοι άμμου

μετατραπούν

σε ανθρώπους

η έρημος παραμένει έρημος

*

Κι η Ευρώπη προσκύνησε

απ’ τα δεκαοχτώ αντικαταθλιπτικά

σύγχρονες ασθένειες

σου λέει

τι μας λείπει τι μας λείπει τι μας λείπει

εμένα τίποτα απάντησε

εγώ είμαι ελεύθερος απ’ όλες τις εξαρτήσεις

έκοψα το κάπνισμα το αλκοόλ τον τζόγο

και πήγε ο ηλίθιος

κι έγραψε άλλο ένα ερωτικό γράμμα

*

Είχαν τότε φέρει από πολύ μακριά

κάτι φωτιές

που τις ονόμαζαν

έρωτες

τις άπλωσαν δίπλα δίπλα

και φώτιζαν

όλο τον ουρανό

άνθρωποι μαζεύτηκαν πολλοί πάρα πολλοί

που τις ψάχναν από καιρό

και φώναζαν σα να μη ξαναείδαν

θαύμα στη ζωή τους.

*

Αγαπητέ κύριε ποιητή,

Να θυμάστε να φοράτε

συχνότερα

τα γυαλιά σας

εδώ τα πράγματα

δεν είναι ποτέ στο περίπου

και προπαντός έχουνε

σύνορα και γωνίες

γι' αυτό σας παρακαλώ

μην εξαπατάσθε

και μας παρασύρετε.

*

Αγαπητέ αναγνώστη,

οι δικές μου οφθαλμαπάτες είναι μόνο

δικές μου

ποιος σας είπε ότι μπορείτε να παίζετε

με την ιδιοκτησία

του καθενός

εγώ για να ξέρετε ήθελα από μικρός

να αποκτήσω

μυωπία.

«Της πολύ μικρής οθόνης» (απόσπασμα)

9.

το τέλος του ποιητή 

«Όλη αυτή είναι η περιουσία μου..!»
της φώναξε
δείχνοντας μια βιβλιοθήκη χειρόγραφα
και βιβλία
εκείνη
τον κοίταξε πικραμένη
το ίδιο κι εκείνος
και ξάπλωσαν μαζί
πάνω στο γραφείο
αυτός
κι η κατακόκκκινη
καρδιά του

σε λίγο

Τα φώτα στο δρόμο σε λίγο θα σβήσουν
τα μάτια σου τρέχουν ψηλά μακριά
η πόλη χορεύει φωνάζει ξεσπάει
κι εσύ ταξιδεύεις για ώρες ξανά

Σηκώνουν τα σύννεφα ολόκληρα τρένα
και παίζει ο ουρανός μια τρελή μουσική
σ' εκείνη την πόλη δεν έχω κανένα
εκεί λεν πως κάποτε ζούσες κι εσύ

Φαντάσου ακροβάτη μου πάνω στη ρόδα
θα δίναμε μια στον αέρα και γεια
μη ξεχάσεις πριν παίξεις να πάρεις ανάσα
αυτό τ' όνειρο είναι μεγάλη βουτιά

Ανάβει τσιγάρο στα νύχια πατάει
και παίρνει το φάρμακο λέει ευχαριστώ
πολύ σας κοστίζει νομίζω δεν φτάνει
θα δούμε και χάνεται μες στο στενό

Έτσι όπως πήρε εσένα ο αέρας
θα πάρει κι εμένα μια μέρα η βροχή
αλήθεια εδώ δεν το ξέρει κανένας
πως το 'χουμε σκάσει καιρό απ' τη ζωή

Μαύρα Τριαντάφυλλα

Μοιάζει με μια έλξη δυνατή
τα μάτια η φωνή και το βλέμμα καρφωμένο
φαίνεται πως ήταν μαγική
η μόνη εκδρομή μ' ένα τρένο τρελαμένο

Όπως τραγουδάει η βροχή
κι η καρδιά της περιμένει με φωτάκι αναμμένο
σκοτάδι μες στο σπίτι της σιωπή
η κλήση προωθείται "δεν μπορώ να περιμένω..."

Μια καρφίτσα στα μαλλιά του φεγγαριού
κι ένα σάλτο ως το στόμα τ΄ουρανού...

Είπανε πως θα 'ρθει ένα πρωί
όλα όσα δεν έζησε σ' εκείνη θα γυρίσουν
χρόνια περιμένει στην αυλή
τα μαύρα τριαντάφυλλα στον κήπο της ν' ανθίσουν

Απ' όλες η πιο μακρινή φυγή
εκείνη η γραμμή που δεν τέμνει με καμία
μόνο που ΄ναι λίγο ακριβή
αυτό το παραμύθι έχει σπάσει τα ταμεία

Μια καρφίτσα στα μαλλιά του φεγγαριού
κι ένα σάλτο ως το στόμα τ' ουρανού...

Εικόνες Rorscach (απόσπασμα)

6

Αύριο θα ‘ναι μια Τρίτη σαν όλες τις άλλες
θα έχω κοιμηθεί περίπου τέτοια ώρα
και θα αργήσω στο σχολείο
σύννεφα θα χαμηλώνουν σιγά σιγά
ώσπου να γίνουν ομίχλη
-το τέλειο καμουφλάζ δηλαδή-
θα δώσω ένα σάλτο
να χωθώ βαθιά στην κρυψώνα
κι ύστερα εύχομαι να σηκωθώ
μόνο με λίγο πονοκέφαλο
κι ένα περίεργο όνειρο

«Της πολύ μικρής οθόνης» (απόσπασμα)

1.
Η γραφή είναι όπλο
γι’ αυτούς που ξέρουν να διαβάζουν
Η αυτόματη είναι πυρηνικό
Κάθε που σκάει ο αντιδραστήρας
οι φίλοι φεύγουν ακαριαία
κι οι καινούριοι βγαίνουν ακόμα πιο
ελαττωματικοί
ενώ οι ηλίθιοι βάζουν τα γέλια

2.
 Ήταν μια εποχή που ολόγυμνοι
ανάμεσα σε χιλιάδες πράσινα δέντρα
και ηλίθια πουλιά
σηκώναμε τα χέρια και ταξιδεύαμε
προς εκείνες τις κόκκινες θάλασσες
του μέσα τοπίου
κι όσο ματώναμε τόσο περισσότερο
έλαμπε
ο μπάσταρδος ο ήλιος



3.
 Ο στίχος μιλούσε για επανάσταση
οι μουσικοί πήραν έκαστος χίλια τη βραδιά
επειδή
έπαιξαν σωστά τις διασκευές
και διασκέδασαν τον κόσμο από κάτω
που σίγουρα κάτι θ’ αγόραζε τις επόμενες μέρες
απ’ τους χορηγούς
ο στιχουργός κάπου μακριά μιλούσε για επανάσταση
κι ίσως να ‘χει πεθάνει τώρα
-κανείς δεν ξέρει-
κι αυτός
κι αυτή