ΜΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΄21 / ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ

Διακόσιες χορδές ο ταμπουράς

που κρέμεται στον τοίχο.

 

Ήχοι λεπτοί,ήχοι της γής,ήχοι αρματωμένοι

καρφί μεγάλο της σκουριάς,με την υπόσχεση βαθιά μπηγμένη.

 

Ο Ρήγας πρώτος με σπουδή τους στίχους τραγουδά

κι αντιλαλεί σ΄ολόκληρο τον Αίμο.

 

Η ερημιά γεμίζει νότες,Νόημα,μελτέμια

με τις φωνές των Αρχαγγέλων Θοδωρή,Οδυσσέα,Κωνσταντή

Νικήτα,Δόμνας και Γιωργή

η μουσική ακούγεται αιώνια.

 

Διακόσιοι ουρανοί ματώσανε το πέρασμά μας

στις ξώβεργες πιασμένα όνειρά μας

 

το ερημοκλήσι πουλήθηκε στους ξένους

δυστυχώς.

 

Είμαστε ακόμα “ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη”

 

μα οι παλιοί είπανε πως

μένει και μαγιά.

 

Ζητείται χέρι του λαού

τον ταμπουρά να ξεκρεμάσει.

Αυτόν με τις διακόσιες τις χορδές.

 

 

ΚΕΝΤΑΥΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ / Αντώνης Μπουντούρης

 

Μισά λόγια

Μισές πράξεις

Ολες οι μέρες.

Ζύγισα τις ματαιώσεις

Οι οπλές του οράματός μου

δε γλιστρούν.

Η τρίστομη Οινοχόη

στάζει νάματα Πίστεως

μεστά

κι η Αντοχή το έπαθλό μου.

ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ / Αντώνης Μπουντούρης

Να επιβληθει στη χώρα σιωπή

Αυτό της πρέπει

Οσο φλυαρεί κουλουριάζεται απο τον φόβο

κι ο φόβος λεπίδα στη σφιγμένη χούφτα της

Ερειπωμένα λόγια ,επαναλήψεις, ψυχαναγκασμοί.

Η σιωπή καλπάζει πιο γρήγορα απο τον ήχο

επουλώνει, θεραπεύει.

Να σωπάσουμε μαζί

να ξαναβρούμε την ανάσα μας

να σπρώξουμε την πάχνη- να μας δούμε

να δώσουμε ονομα στη νύχτα- να σκεφτούμε.

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΑΘΩΝ / ΑΝΤΏΝΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ

Στην πλατεία σύντοιχα
σέρνεται και πάλι μιά Σκιά.

Ψηλή
με πετρωμένη χούφτα.

Οι μυροφόρες χωνεμένες στους αιώνες
χαμογελούν πικρά.

Αγκαλιασμένες με καρφιά
κι ερωτευμένες μ΄ένα ξόδι που γλυστρά
στο ψύχος της συνήθειας.

Γυμνές απο εγκώμια
μ΄αυθεντικές στον πόνο.

Εκεί στο τέλος της πομπής
η Μάνα.

Στον κόρφο της βαθιά θρηνεί
ζεστός κι απορημένος

ο αληθινά Εσταυρωμένος εαυτός μας.  

ΑΝΤΏΝΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ

(απο την ποιητική συλλογή ΕΚΜΑΓΕΙΑ ΑΝΕΜΩΝ)

ΑΠΥΡΕΤΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ / Αντώνης Μπουντούρης

Πράγματι

το πένθος αν τραβήξει ως το τέλος

υπάρχει ελπίδα να μας εξαγνίσει.

Για να φανεί στο βάθος η πολιορκία.

Του παράφορου κύματος η σπρωξιά

που τσάκισε ανέμελους γλάρους 

και βεβαιότητες.

Η θερμοκρασία των πολλών παραμένει σταθερή.

Η ανταλλαγή σιωπής το νέο νόμισμα.

Η βασιλεία του Ιδιωτικού το πολίτευμά μας.

Το Τέρας της Αδηφαγίας λένε πως θα μείνει

Απύρετο ακόμη για καιρό.

Ο εφιάλτης της Ανάπτυξης διασωληνωμένος.

Ο ασεβής Ερυσίχθονας αποκρουστικός

θα τρώει τις σάρκες του.

Οσο πλαταίνει η εξορία μέσα μας

η Φύση βρυχάται.

Το αλώνι στενεύει.

Ο χορός αργεί.

Μα θάρθει.

Κι οταν έρθει

γοργά θ΄αγκαλιαστούμε και θα

σμίξουμε στον κύκλο.

Ασφαλείς.

ΣΚΙΕΣ / Αντώνης Μπουντούρης

κάθε φορά που λες οτι είν΄αργά,γεννιέται ένα κενό

Λες να βρεθεί πλαταγιασμένη μια ιδέα που

να μπορεί να κατοικηθεί;

Ν΄ακροβολιστούμε γύρω της τώρα που

Σκιά αφίδας πλησιάζει...

Το σώμα σε στάση προσευχής

Αυτή του πρέπει.

Ξανοίγεται νωπό το θυμίαμα.

Χτυπάει τη μνήμη στη λεπτή της

καρωτίδα.

Λες οι λιγοστοί,οι κλαδεμένοι μα Ορθοί

να στήσουν νέα γονικά;

Πνοές αφήγησης νέας,σε στιβαρή παλάμη;

Ο χρόνος είναι στ΄αλήθεια λιγοστός.

ΟΚΤΩ ΗΧΟΒΟΛΕΣ / Αντώνης Μπουντούρης

Αν αποκοιμηθούν

οι ιεροί νεκροί που

ξαγρυπνούν μέσα μου

νομίζω πως

            θα πεθάνω

                * 

Σε πήλινη καρποδόχο

Να ηχούν τα πολύτιμα προικιά μας

Μα δεν ηχούν

                 *

Ενα στεφάνι μυρτιάς

στα χέρια γηραλέου μύστη

που αναζητά κεφάλι να στολίσει

για ν΄αποκοιμηθεί

Αλλά δεν βρίσκει

                  *

Οχυρό στις ρίζες του βουνού

Μεγάλη σαρκοφάγος

Να τη φυλάμε βάρδιες

Αλλά μας πήρε ο ύπνος

                   *

Μουσκεμένος δαυλός

αφημένος δίπλα

σε ταφική πυρά

                    *

Και φούσκωσαν μουλιασμένοι

οι τοίχοι

Ετοιμη να γκρεμιστεί η γειτονιά

Ηταν επόμενο με τόση υγρασία

                     *

Ενας ίσκιος ασήκωτος στην πλάτη του

και καμπουριάζει

Σπρωγμένος απο τον ήλιο σώπαινε

στην άκρη της θάλασσας

Θυμωμένος

Σε στάση αυτοπνιγμού

                        *

Επειδή έστυψαν με δύναμη

άδειες φωλιές

οργίστηκαν οι νεογνοί του μέλλοντος

και ζήτησαν εκδίκηση απο τους αυτουργούς

Μας ετοιμάζουν δυσάρεστες εκπλήξεις.

Εκμαγεία ανέμων: Ποιητική Συλλογή του Αντώνη Μπουντούρη από τις εκδόσεις Κουκκίδα

ΕΚΚΛΗΣΗ
Προς εσέ Θεά κόρη Περσεφόνη
Που σε αποκαλούν Επήκοο
Ανίκητο και Ουρανία
στρέφομαι και σε παρακαλώ: Μπορείς να μείνεις λίγο παραπάνω;

**

οσες ψευτογιορτές         και να’χουμε μπροστά μαςοση αλλοτρίωσηθα βρούμε χρόνο για         να κοιταχτούμε σιωπηλά         ο ένας με τον άλλοαργά ή γρήγορα.

**

Στο ταλάντεμα του άσωτου ανέμου

γεννήθηκαν πολλές επιθυμίες παλιά

αμέτρητες λιποταξίες μετά

κι οκνές οι σιωπές μας τώρα.

Ορειβασίες μ'αφόρετα άρβυλα.

Εδώ που τα λέμε δεν φταίμε μόνο εμείς

Είναι η εποχή της στάχτης.

Αλλά για να τα λέμε όλα

οι μοσχοβολιές απ΄τις γαζίες

είναι πάντα παρούσες.

---

                                           έρχεται σαν σιωπή που βρυχάται...

από τα έγκατα μια σιωπή

                          η πόλη σε ακινησία

ελάχιστοι ακούν τα πατημένα χώματα

που μουρμουρίζουν

ελαφρά σαν στάχυα

ελάχιστοι νιώθουν την πληρότητα

των επερχόμενων

**

*

Αφού καψαλίσω τις άκρες τους

Ανάβω τους ανέμους

Τρελός χορός.

*

Φυσάει δεν αστειεύεται

για να σπρωχτεί το πέλαγο

σ ΄ανήκουστη σφαγή.

Πάνω απ΄τις Μυκήνες τα Ψαρά

το Μοναστήρι τη Σμύρνη

και το Δίστομο.

Θα κομπιάζει η φωνή μας μια ζωή.

*

Αχτένιστη περνά από πάνω μας η Ιστορία

και φυσά.

Τεντώνω την ηχώ

Συνάζω σιωπές.

Κι όλο φυσά.

*

Τρεκλίζει απόψε ο βοριάς

Σκορπά το ξεραμένο αίμα

από τότε.

Ατλάζι που λερώθηκε

και δε θυμάμαι πότε.

*

Ψιχαλίζει στα γυμνά μας πόδια

κι ακούω πως

ο καιρός θα χαλάσει κι άλλο.

Αντώνης Μπουντούρης

Ποίηση Αντώνη Μπουντούρη

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

με το κεφαλοδέσι στο μπράτσο
έτοιμος να καεί
σαν λευτερίδα στο λυχνάρι να καεί
χίλιες φορές
παρά να ζήσει άλλο έτσι.

*

ΣΥΛΗΜΕΝΟΣ ΤΑΦΟΣ

οι φτωχοί
σε πήλινες τεφροδόχους

οι πλούσιοι
σε μαρμάρινες κίστες

όλοι όμως
στάχτη

Αντώνης Μπουντούρης