Μάγισσα / Κωστούλα Μάκη

Βάτος καιόμενη
είμαι
μεταμυθοπλασία
υλική.
Το τέλος πριν το τέλος
είμαι
οστεοφυλάκιο κενό
-κάποτε ίσως να γεμίσω μέχρι πάνω-
με βρόχινο νερό.
Χαρτί είμαι
έμπλεο λέξεων
που δεν θα διαβαστούν
αφού
από την αρχή
στην πυρά είχα ριχτεί.

Υπερπληροφόρηση / Κωστούλα Μάκη

Πολλή πληροφορία για το τίποτα.
Καλύτερα μάζευε τα φετινά καρύδια
και σπάστα ύστερα
ν’ απλώσει η πικράδα τους
ολούθε.

Χωρίς σώμα / Κωστούλα Μάκη

Στην πλατεία

κανένας καλπασμός αλόγων.

Δυο πελαργοί

περνούν αστραπιαία.

Χωρίς σώμα
θα γράψω πιο καλά
την ποίηση που σου αρέσει.
Εξακολουθητικά
τραγουδάς του Νείλου το τραγούδι,
ενώ εγώ εισχωρώ
στης πυραμίδας την καρδιά
μεστή από κατάρες.
Έτσι άυλα
θα αποδώσω
άψογα
με λέξεις
την τραχειοτομή
του χρόνου,
την πτώση
σκόνης αστρικής
σε χαράδρα απόκοσμη.

Στη λίμνη

σύμπτωση ιδανική

κοάζουν τα βατράχια.

Πήγαινε λίγο παραπέρα.

 

 

 

Η επινόηση της πατρίδας

Η επινόηση της πατρίδας είναι κοπιαστική
σαν βαρυφορτωμένη γριά
στην αρχή απότομης ανηφόρας.
Και η παράδοση ηχώ που αντιλαλεί μονάχη της στα φαράγγια.
Οι χοροί δεν ήταν τελικά λυτρωτικοί
κι’ ας απέμεινε μια μυρωδιά βασιλικού στη σάλα.
Ωστόσο όταν οι μαυροφορεμένες
πιάσουν τα μοιρολόγια,
θα κοιταχτούμε συνωμοτικά στα μάτια.
Συγκινούνται τα πλήθη από τα ρίγη των αιώνων.

Αποδομητικά πουλιά

νυσταγμένοι επιπόλαιοι πελαργοί
αρνούνται να μεταναστεύσουν
σε πιο εύκρατα κλίματα.
επιλέγω να παραμείνω θυμωμένη
ξεφλουδίζοντας το μανταρίνι μου.
τι της θέλεις τις δικλείδες ασφαλείας
όταν ακόμα δεν έμαθες
τον πολλαπλασιασμό της αλαλίας;
πετάνε δίπλα μας μοχθηρά κοράκια
και μεις αμέριμνοι βαφτίζουμε τα σύννεφα.
Να ένας μέρμηγκας
και λίγο παραπέρα
μια κάμπια που δε θα γίνει ποτέ πεταλούδα.
Μια κατσαρόλα με αχνιστές καταιγίδες
και συ χαρωπά
στο μπαλκόνι
σιγοτραγουδάς τον ερχομό
μιας σεισμικής δόνησης.
Κοίτα μαμά
οι δεινόσαυροι ήρθαν ξανά στη γη
να κυβερνήσουν.