Οπάλια πνοή΄/ Σουρλή Μαίρη

Στης θάλασσας τη σκέψη

μπλέκονται ανάσες

μελαγχολικών εραστών,

στιγμές πάθους, κύμα σε παραλήρημα

ακολουθεί ο πόνος,

γλυκιά ωδή μ’ άγγιξε σα χάδι

μέρωμα αγωνίας, αγνόησης δάκρυ!

Αγνάντι στο πλησίασμα

ετερόκλητοι ήχοι, μονόλογος για δυο

αισθήσεων διαλεχτή αρμονία

μυστικολατρεμένη αγάπη

λαχτάρα αδίστακτου ρίγους

άκουσμα από αγγελικούς ψιθύρους

ποίηση ακριβοθώρητη ανέμου

μακρινή ήρθε κι έγινε τωρινή

χαρίζοντας τ’ άστρα της!

Βύθισμα ονείρου ζάλη

πουλιά πέταξαν στον ορίζοντα,

στης πλάσης την ανοιχτή αγκαλιά,

αναπαραγωγής φιλιά

απ’ όλα τα μεθυστικά άνθη!

Ταξίδεψα γλιστρώντας απαλά

στα φτερά μιας πεταλούδας,

ανιχνεύοντας νοσταλγικά

τ’ αόρατο μυστήριο,

συμφωνία σιωπής

στου χρόνου το ασύνορο…

Ω, ψυχή μου, ξύπνησες ψυχή μου

απ’ το αποκοίμισμά σου!

Μαίρη Σουρλή

Από την ποιητική μου συλλογή

"Ρίγη προσμονής"

Ανθρώπινο το δέντρο / Μαίρη Σουρλή

Ποίημα θεϊκό ενότητα απλώνει…
ακτινοβόλα αγάπη ροής
χειμωνιάτικης, με στολίδια στα κλαδιά
υγείας, ειρήνης, ελπίδας
κι ούριο άνεμο ενδυνάμωσης.
Πύλη καρδιάς, η πύλη τ’ ουρανού !!
Το σύμπαν ανοίγει σε μια αγκαλιά
αγάπης κι ονείρων,
για να εξαπλωθεί το λαμπερό φως
αγάπης, συμφιλίωσης και γαλήνης.
Υπάρχει θείος προορισμός
μέσα σε όλα η ευλογία της ομορφιάς.
Ακούγεται ψαλμός…
Δώρο το μέγα άστρο της αλήθειας.
Οι αχτίδες του λάμπουν στην ψυχή μας.
Ως θαύμα ήρθαμε
για να ζήσουμε το θαύμα της ζωής
και να δημιουργήσουμε νέο
στον ελεύθερο κόσμο μας!!
Ω, έλα Χριστέ μας
δώσε μας μια ζωή χρόνο και χαρά
με υποσχέσεις ολικής ανανέωσης…

Ανασασμός ζωής / Μαίρη Σουρλή

Ηλιοβασιλέματα και φεγγαράδες.
Εγκάρδιες συντροφιές.
Μια θάλασσα αστέρια και φιλιά.
Πόσες διαφορετικές αισθήσεις…
Οι θεσπέσιες στιγμές στολίζουν αναμνήσεις.

Στα κοχύλια της ψυχής νοσταλγία…
Η αλλαγή ομορφαίνει.
Στις διακοπές ταξιδεύεις στο θελκτικό χρόνο.
Στη μέθη της ελευθερίας
συναντάς τον εαυτό κάθε φαντασίας.

Αναρωτιέσαι για των ονείρων τη ζωή.
Κάτι σαν ανακάλυψη…
ότι οι στιγμές μετατρέπονται σε αιωνιότητα.
Ό άνεμος της αγωνίας κρατάει ελπίδα.
Έρχεται με μυστικό πόθο ο έρωτας
και η έφιππη σκέψη κύμα το κύμα.

Ο πόνος και η χαρά
ανανεώνουν την έκφραση τους.
Αγάπης ύμνος.
Μέσα απ’ τη θλίψη των πραγμάτων
στην ηλιόμορφη γιορτή της Παναγιάς,
ακούγεται το θείο τραγούδι.
Τ’ ουρανού χαμόγελο η κάθε ευχή..!

Η Μάνα – Άνθρωπε / Σουρλή Μαίρη

Αύρα γλυκιά.. ευγενικό φως..
Αυτογνωσίας αγωγός είσαι μητέρα μου
με ασίγαστη διάθεση προσφοράς.
Γύρω απ’ το πρόσωπό σου
εξακτιώνεται ένας μικρός γαλαξίας,
τα παιδιά σου ως τα δισέγγονα σου.

Αχτίδες ιερής αγάπης οι λέξεις σου
καθρεφτίζονται σε θάλασσα σοφή
που αγκαλιάζει ανεμοδαρμένους βράχους.
Μοιάζεις με γέρικο δέντρο
που το φιλεύει ακόμα ο χρόνος δροσιά
κι αφήνεις τη σκιά σου,
να την πάρουμε εμείς
και ν’ αφήσουμε τη δική μας.

Πνεύμα λακωνικό ανήσυχο
βυθίζεσαι στις ρυτίδες σου.
Στήνεις γιοφύρια νοσταλγίας,
Ανοίγεις το μπαούλο
με τις κρυμμένες θύμισες...
ταξιδεύεις με περήφανη ψυχή.

Υφαίνεις, σκαλίζεις, θερίζεις,
μ’ ένα σακούλι αποστάσεις διασχίζεις.
Μοσχοβολιά απ’ τα γλαστράκια σου
κουβαλάς με τους χτύπους καρδιάς.
Δραπετεύουμε κοντά σου,
να ενωθούμε με την ελευθερία
των παιδικών μας χρόνων.
Με φτερά αισιοδοξίας
νέων ονείρων και χαρά δακρύων..!

Μαίρη Σουρλή

12/5/2018

Ψυχής μεγαλείο / Μαίρη Σουρλή

Πώς να μη λυγίσει η ψυχή
μπρος στην εικόνα
της θεϊκής μορφής;
Μυστικός αντίλαλος
της φύσης σταλάζει πόνο…
προσμένοντας
τον άφθαρτο ανθό χαράς
κι αγάπης να απλωθεί
ολόγυρα τ’ αληθινό φως.
Όσοι αγαπάτε το Χριστό
ελάτε στο Σταυρό
των Παθών Του,
να σμίξουμε το δάκρυ μας,
αδελφογκαλιασμένοι
να προσευχηθούμε.
Απ’ τα βάθη της καρδιάς
το έλεος Του ζητούμε..!

Παρουσίαση του βιβλίου Προσμονής της Μαίρης Σουρλή

Αγίασμα νοσταλγίας / Μαίρη Σουρλή

Πρίγκιπά μου αντάλλαξες μαζί μου
το πιο ζεστό σου χαμόγελο αγάπης του έρωτα.
Ξύπνησες την παιδικότητα μου.
Ελπίδα ζήτησες κι αγκαλιές
να σε τυλίξω με τις λεπτές μου χορδές.
Φιλί που λησμόνησε ο ήλιος
στη χλωροφύλλη των ονείρων σου να γίνω,
με τον ίσκιο της καρδιάς μου να σε δροσίσω.
Ευγενική σου επιθυμία
να χορέψουμε βαλς κάτω απ’ τα δάκρυα χαράς
της βροχής του φθινοπώρου.
Εσύ κι εγώ.. Εγώ κι εσύ σ’ όνειρο μυρωμένο
μυστική συνάντηση σε καλπασμό αλόγου
να καταλαγιάσουμε μες στου ουρανού το φως.
Όλες μας οι λέξεις, ρίγους εκμυστηρεύσεις..
ευλογημένοι θησαυροί
χρώματα που δίνουν λάμψεις αγγέλων.
Αφυπνίζονται αισθήσεις, ιριδίζουν σκέψεις
κι αποκυήματα της φαντασίας,
σκορπίζοντας πόνους και καημούς.
Το ταξίδι έχει αρχίσει..
Στροβιλίζονται καινούργια φύλλα στην ψυχή μας.
Θέλω να μ’ αγαπάς.! Θέλω ν’ αγαπιόμαστε.!
Ερωτευμένοι στη ζωή να πορευόμαστε.!

Το δάκρυ είπε στο χαμόγελο / Μαίρη Σουρλή

Το δάκρυ είπε στο χαμόγελο:
Θα καταλάβουμε γιατί ζούμε αν αναρωτηθούμε:
Τι κάνει τη ζωή μας ν’ αξίζει; Αν κάνουμε τα πάντα ιδιαίτερα;
Αν το κάθε βήμα μας έχει σημασία;
Το μυστικό στοιχείο έγκειται στον πλούτο 
της ψυχικής μας ζωής, την εσωτερική μας ηρεμία.
Δεν απομακρυνόμαστε απ’ τις πηγές χαράς και ικανοποίησης!
Τα ωραιότερα πράγματα είναι γύρω μας χωρίς να τα ζητήσουμε,
όπως και οι αγνοημένοι δρόμοι που πρέπει να τολμήσουμε.
Ερωτευόμαστε! Ρουφάμε κάθε σταγόνα απ’ τη ζωή!
“Ζούμε με την ελπίδα πως κάθε σελίδα της, που θα γυρίσει
στη διαδρομή του προορισμού μας, θα ’ναι καλύτερη!”
Εξισορροπούμε τη σχέση μας με ό,τι μας περιβάλλει.
Στον ονειρεμένο περίπλου του νου
υπάρχει ευαισθητοποίηση και στοχασμός σε ζητήματα
που αφορούν τον Άνθρωπο, τη Ζωή και τη Φύση.
Οι εκφάνσεις σε μια προσέγγιση της αλήθειας
συσχετίζονται με συνήθειες κι αναγκαιότητες,
τον ανηφορικό αγώνα, τον πόνο, τη μάθηση,
τον τρόπο ενέργειας, τα προβλήματα, την ανωριμότητα,
την ελαφρότητα, το βάρος και την κωπηλασία της εποχής μας
και πάνω στη συνείδηση της θνητότητας,
τις συγκυρίες του χρόνου, το μέγιστο αγαθό της αγάπης
και της ελευθερίας, τα θαύματα της απλότητας
και την καθαρή χαρά της ανακάλυψης…
Αναζητώντας το νόημα(τα νοήματα) της ζωής, αυτού του κινητήρα
των πάντων, σε μια ιχνηλάτηση της κοινωνίας
και σύνδεση του νήματος κάποιων εμπειριών μας
ας ξεκινήσουμε απ’ την αρχή-αρχή… με λίγη φιλοσοφία
αγναντεύοντας το μέλλον ποιητικά!

Μαίρη Σουρλή

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου της

<Ο περιπλανώμενος νους ανιχνεύει... το νόημα της ζωής>

Ατενίζοντας τη θάλασσα / Μαίρη Σουρλή

Μεταξένια απεραντοσύνη..
Όμορφα να αφουγκράζεσαι τον παφλασμό..
..αίσθηση αξόδευτου φιλιού.
Θάλασσα απολαυστικού ταξιδιού,
η αγάπη σ’ όλες τις μορφές της
ανοίγει δρόμο στους κύκλους τού καιρού.
Κοχύλια ηλιοβασιλέματος
ενώνονται με λαχτάρας άστρα.
Πνευματικά μαργαριτάρια
καθρεφτίζονται στα μάτια.

Πόσο γνωρίζουν άραγε οι καρδιές
τη γνώση του απείρου βάθους;

Ζυγιάζονται γλάροι
στο γαλάζιο ουρανό.
Μακροβούτι κάνει η ψυχή
στα ορμητικά νερά της αυτογνωσίας.
Μένει στο στόχο της πιστή.
ξεδιπλώνοντας τ’ αναρίθμητα πέταλα της.
Χορεύει στη δική της μελωδία
μυρίζει άρωμα αγάπης,
σκορπάει ενέργεια..
Αποθεώνει της ύπαρξης
το ενδόμυχο όνειρο,
νικάει τον πόνο, το χρόνο.
Η αλήθεια τραβάει μπροστά
ελευθερία, ελπίδας ανακάλυψη,
ανάγκη να κατακτήσεις
και να κατακτηθείς..!

Μαίρη Σουρλή

*Πίνακας του Eugene de Blaas (1912)

Φιλία / Μαίρη Σουρλή

Οι στίχοι ελεύθερα μιλάνε...
την ψυχή μας ακολουθάνε...
Έχουμε ανοιχτή καρδιά
του σήμερα, του χθες, του αύριο...
αντάμωση ελπίδας φτερά!
Μέσα μας ζει ένα παιδί
που ενθουσιάζεται στη στιγμή
που ανοίγει ένα παράθυρο
και κοιτάζει τον κόσμο!
Τίνα μου που είσαι;
Αστέρι μου παντοτινό
στην άκρη του ωκεανού
που φωτίζει την πλάση!
Το χθες πάντα
ανταμώνει με το αύριο
σου στέλνω την αγάπη μου
σαν το ζεστό τον άνεμο,
σαν το φιλί που ανθίζει
στο κατάλευκο κρινολούλουδο!
Ο Βοράς κι ο Νότος τι κοιτάζει;
Μόνο το δεσμό της Αγάπης!

Κεντώντας τον καμβά της ζωής μου

Χάρισμα είμαι της Άνοιξης, νιογέννητη στο πρώτο φως.
Μύρισα
αγάπης μύρο, στις αναπνοές τ’ Απρίλη,
που ερωτεύονται οι πεταλούδες τ’ όνειρο
στου σύμπαντος τη χαρά,
ανάμεσα στα αγριολούλουδα
εκεί που κελαηδούν τα πουλιά λεύτερα στη γαλήνη.
Στοιβάζεται ο χρόνος..
Κλείνεται άλλος ένας κύκλος επαγρύπνησης
μνήμης στις ρυτίδες του.
Γεύτηκα
χαρές, πίκρες ανείπωτες, ηδονές
ακαταμέτρητες λαχτάρες, δάκρυα απόγνωσης
νέκταρ και φαρμάκι αγάπης
όσο και σημαντικές δόσεις ικανοποίησης..
Βυθίστηκα
στον υπαρξιακό προβληματισμό..
Απ’ την έξαρση στην ύφεση, απ’ τη θαμπάδα στη λάμψη,
απ’ το αναγκαίο στο μάταιο
απ’ την προσδοκία στη δυνατότητα,
την επίφαση του ποιοτικού
στην αναμονή.. τη διάψευση και πάλι στην αναμονή..
Ενθουσιάστηκα
από στιγμές ηλιαχτίδων που κόσμησαν τη ζωή μου,
υμνώντας τον μεγαλοδύναμο Θεό.
Η σιωπή κοχλάζει στο αίμα μου την αλήθεια της.
Ενοικώ
στου παιδιού το άπειρο, στη μαγική αίσθηση μουσικής
που σκορπίζει μέσα μου ευτυχία το Σ’ αγαπώ.
Πιστεύω
σ’ έναν έρωτα ζωής που κάνει την καρδιά ν’ ανθίζει
και βάφει το γιασεμί σε πορφυρό φιλί.
Ανήκω
στο ηλιόφωτο χαμόγελο, στου φεγγαριού το χάδι,
στον πόνο που με πλήγωσε
και στο ανέγγιχτο όνειρο που ταξιδεύει μαγικά
με την πασπαλισμένη φαντασία χρυσόσκονης.
Αγέραστο το πάθος μου για έμπνευση..
Παραμυθένια, μαγική η κρυψώνα της ποίησης.
Αναγέννηση ομορφιάς.. σμιλεμένες μορφές αθανασίας
νοσταλγικής αγωνίας..
Φυλαγμένα φιλιά και πορτρέτα ενδύονται ίριδα.
Πλάθω όνειρα με κύτταρο καρδιάς
να μη σβήσει ο λύχνος της ανθρωπιάς.
Στίχοι μελωδούν το ασύλληπτο νόημα των στιγμών
με λέξεις στα πατήματα του ανέμου.
Συλλέγω λάφυρα..
Σκέψεις.. συγκινήσεις.. γονιμοποιούν αναμνήσεις..
Ακολουθώ
την επαναστατημένη μου ψυχή
πέρα απ’ τη δύναμη της συνήθειας,
με ανεξάρτητο πνεύμα, ατενίζοντας αστέρια.
Νιώθω το θάνατο να μου χαϊδεύει τα μαλλιά.
Κρατάω άμυνες στη ζωή μου
κι όλα όσα βλέπει ο νους και η ομιλούσα ψυχή μου.
Ταξιδεύω
με ανέμους θαλασσινούς και με την αγάπη,
που ακολουθεί τα βήματα μου, αγγίζοντας ουρανό.
Ευχαριστώ
όσους με κάνουν να χαμογελώ,
όσους μου μιλούν με τα μάτια της ψυχής,
όσους με πλησιάζουν με σεβασμό.
Απορώ αλλά αντέχω
σαν ήρωας του εαυτού μου μήπως και σωθώ,
αναζητώντας την Ιθάκη μου στον αγέννητο χρόνο.
Πλασμένη με ευαισθησία, χτυπάει η ψυχή στα θέλω της
για μεστές εκπληρώσεις..
Ισότοπα η αυτοπεποίθηση μου με την αμφιβολία.
Προσπαθώ
με αξιοπρέπεια να διαφυλάξω αυτά που έχω κερδίσει
επιμένοντας να κεντώ παραμύθια.
Διάλεξα να δρω με ή χωρίς επιλογές,
ποθώντας με πείσμα για το στόχο.
Ικέτες γίνονται οι ώρες αναζητήσεων και αναμετρήσεων
στα χρώματα του ουράνιου τόξου ελπίδας ,
που αναζωογονούν
για αχτίδες που κρύβονται πίσω απ’ τη θλίψη.
Αφουγκράζομαι
την έσω μου φωνή δισταγμών κι επίγνωσης
κοιτάζοντας και προς τα έξω για να ξυπνήσω..
Ανασαίνω βαθιά..
με αγκαλιάζουν της πίστης τα προστατευτικά φτερά.
Θέλω να πιστεύω πως ο κόσμος
στην αφυδατωμένη τούτη εποχή συναισθημάτων,
στην άγνοια που ταράζει, στις ανατροπές
στις μάταιες ανταμοιβές,
θα βρει το δίκιο του στη γη, αδελφωμένος με κατανόηση
γλυκαίνοντας απ’ την ομορφιά της αληθινής αγάπης.
Ω, παραπονιέμαι και πάλι ποθώ..
ψιθυρίζοντας μια υπόσχεση που αργεί.
Τραβάω, τραβάω ακόμη προς την ανηφόρα της ζωής.
Με ανθοχαμόγελο της άνοιξης σε συναντώ..!

Μαίρη Σουρλή

Τριανταφυλλένιο χάδι σιωπής

Είμαι ένα τριαντάφυλλο
που έχω ανθίσει μόνο για σένα.
Είμαι μια δροσιά
άρωμα βροχής νοσταλγικό…
Έντονη η φλόγα του έρωτα
κατοικεί μέσα μου,
Εσύ που είσαι αλήτισσα ψυχή μου;
Ματώνει η καρδιά μου,
στάζουν τα δάκρυά μου…
πίνω καφέ με την μοναξιά μου.
Κέντρισμα ζήλειας αναπάντεχο,
η καρδιά αναπηδά από λαχτάρα..
Μαύρο , γκρίζο, πορφυρό
μυριάδες χρώματα
αντανακλουν στον ουρανό
σαν όνειρο ενός ζωγράφου
ελπιδοφόρας έξαψης….
Σκέψου πως είμαι η ωραία αχτίδα
στο γραπτό των άδειων σου σελίδων
κι ο πολύτιμος σου πίνακας!
Είναι τόσα αυτά κι άλλα τόσα
που θέλω να σου πω…
Ανάσα της ζωής μου βαθιά
κάθε πρωί φωνάζω τ’ όνομα σου
σε βλέπω παντού, αλλά δεν είσαι.
Στου ονείρου μου τη ζάλη
μιλάω με τον άνεμο και τον ήλιο!
Πάντα αργεί η διάθεσή σου
η αναμονή μαρτύριο…

Μαίρη Σουρλή

Στη μητέρα μου

Μητέρα μου γερόντισσα 

με την καρδιά σου

σαν τριανταφυλλιά αρχόντισσα

το χάδι σου, ο λόγος σου

τ’ άγγιγμα της ματιάς σου χαρά

αγγέλων καλωσόρισμα!

Κι ας βαθαίνουν οι ρυτίδες σου

το πνεύμα σου τυλίγει διαύγεια

καθησυχάζει η δική σου ασφάλεια.

Η παρουσία σου ελπίδα κι αποκούμπι

δύναμη και παρηγοριά

στο περβόλι της ζωής ευωδιά!

Με διάθεση θυσίας

ανοίγουν της λαχτάρας σου τα φτερά

φορτωμένη αρετές, δώρα…

ενθαρρυντικό χαμόγελο κι αγκαλιά!

Τη χρυσή κουβέντα μαζί σου αρχινώ

τη σοφία σου κορφολογώ!

Μητέρα μου μία και μοναδική

αναλλοίωτη η μυρόβλητη αγάπη σου

περιχυμένη στα παιδιά σου

ν’ ανθοβολείς χαρά και θαλπωρή!

Να ’σαι πάντα καλά κι ευλογημένη

η ευχή σου να μας συνοδεύει.

Μες στην απλωμένη σιγαλιά

στο πρασινοστόλουστο χωριουδάκι μας

το χρώμα της αυγής να βλέπεις

στης λατρεμένης σου αυλής

τα λουλούδια να μιλάς

με τη χάρη του Θεού ως το τέλος

ορθή να μείνεις!

Μαίρη Σουρλή

Ρίγη Προσμονής : Παρουσίαση της Ποιητικής Συλλογής της Μαίρης Σουρλή

Τα βήματα μας

Η σκέψη στέκεται
σε μονοπάτια που περπατήσαμε,
στα όσα ωραία κι εκλεκτά
πιστέψαμε και ζήσαμε.
Στα χρόνια που περάσανε
και σ’ αυτά που προχωράνε…
Τη δύναμη της ζωής
απλώσαμε βαθιά ως τ’ αστέρια,
συναντήσαμε επιθυμίες
σκοπούς και πεπρωμένα.
Στα σύννεφα τυλιχτήκαμε,
πύλες ονείρων ανοίξαμε,
στην ορμή μας το “Εγώ – Είμαι”
ανακαλύψαμε.
Πολύτιμα παραμύθια μέσα μας
και σπάνιες στιγμές μας
που ’σταξαν διαμάντια κρατήσαμε.
Το χνούδι ηλικίας, τα δάκρυά μας
οι αποχρώσεις αγωνίας
σμιλεύουν χνάρια στα αισθήματα.
Ένας προορισμός
που δεν παύει ν’ αναζητά
έρωτα αγάπης, γαλήνη, σιγουριά
κερνάει φως τη χαρά!

Μαίρη Σουρλή

Προσδοκία

Ελαφίνα πατρίδα μας Ελλάδα
Μέσα σου ζουν τα πάντα…
Σ’ ένα βαθύ αγκάλιασμα ελευθερίας
λιάζεσαι σε ρυάκια από φως
κατέχεις της ωραιότητας το μυστικό
λίκνο λαμπρής ιστορίας πολιτισμό!

Πώς σου αιχμαλώτισε ο άνεμος το μυαλό;
Πιάστηκαν τα κέρατά σου στα μνημόνια
πώς θα βάλεις φτερά τώρα στα πόδια;
Κραυγές στις σιωπές κατάφορτες πόνο
οι φωνές που σε κυκλώνουν…
Στην καινούργια μέρα που χαράζει
πρέπει να σηκώσεις κεφάλι!

Μας μιλούν για δικαίωση τα όνειρα
για τα ρόδα χαράς τ’ αγώνα
να βλέπουμε πίσω απ’ τα εμπόδια
τη γραμμή του τόξου
του Εαυτού μας με τον Άλλο
στην οντότητά μας ως κράτος!

Ο κόσμος έχει ανάγκη
να βρει καταφύγιο ασφαλή
να κυριαρχήσει στο φόβο της αβεβαιότητας
να βυθιστεί στην ομορφιά της αλήθειας
να γεμίσουν τα χέρια του ελπίδα
να νιώσει πως συνεχίζεται η ζωή!

Να ριζώσει γερό δέντρο
υπόσχεση ευημερίας στην καρδιά μας
στα μελλούμενα εν αρμονία
να πορευτούν με αξίες τα παιδιά μας!

Μαίρη Σουρλή

ΘΟΡΥΒΟΣ ΨΥΧΗΣ

Δεν υπάρχουν λόγια
παρά μόνο μουσική
και το πρόσωπο σου στην ψυχή!
Ήχος φωνής θεϊκός
φωτόλουστος γοητεία
μύρισε λουλούδια!
Απρόσμενος έρωτας
ωσάν αγέρας λατρευτικής χαράς
ποθεί ν’ αγγίξει το φιλί.
Ευτυχισμένες σκέψεις πλέουν
στα ύψη του ουρανού
Πλήκτρων στοχασμός…
Υπέροχη αισθήσεων μελωδία
το κάτι που λαχταρά η ψυχή
το νου γλυκαίνει,
σμίγει με τ’ όνειρο θελκτικά,
στήνει στιγμές προσμονής
αγκαλιάζοντας τη μοναξιά.
Συναντά τον ίσκιο του φεγγαριού
στο μαγευτικό τοπίο της καρδιάς,
ρουφώντας τη ροή του χρόνου.
Χορεύει το πνεύμα στα μάτια
που μιλάνε τρυφερά,
η ψυχή ανθεί στο σώμα με δάκρυα,
η ποίηση ανταμώνει την αγρύπνια,
παιχνιδίζουν λάμψεις
απλώνοντας ελπίδα αγάπης.
Πώς να θριαμβεύσουν
οι αποστάσεις…
Τρελαίνεται ο πόνος
οι στίχοι σεργιανούν την αυγή,
αφήνοντας
πίσω γεύση του ανεκπλήρωτου…

Μαίρη Σουρλή

Από την εν πλω ποιητική συλλογή

<<Ρίγος προσμονής>>

ΔΙΑΜΑΝΤΕΝΙΟ ΑΥΡΙΟ

Αναδύονται μελωδίας αύρες…
Μες στα μάτια σου θάλασσες
όνειρα κόσμων βυθού, προσδοκίες… 
Σκέψης άστρων κλώνοι
σε μαγικά μονοπάτια,
τα “θέλω” ξυπνάνε αισθήσεις…
Φεγγάρια φλερτάρουν
με του γιαλού το κύμα
αγναντεύοντας με λαχτάρα
ανατολές, κοιλάδες,
άκρες δεσμών σε ουράνια τόξα
καρδιάς, που χορεύει στο θρόισμα
από φθινοπωρινά φύλλα.
Αφουγκράζομαι φωνές κοχυλιών
πρωτόγνωρης ηδονής χαρές…
Γλυκοπότιστων λουλουδιών
χαμόγελα, φωλιάζουν στις αχτίδες .
Δε σκιάζεται η ομορφιά αγάπης ,
αναγεννά χτύπους… μύχιες ελπίδες.
Έρωτας αγγέλου φτερά
με οδηγούν μες στη σιωπή
κι εγώ τ’ ακολουθώ…
γυρεύοντας το φιλί που γυρεύεις.
Δε φυλακίζεται το πνεύμα,
δε σβήνει το τραγούδι ζωής,
ούτε ο ήλιος της ποιητικής ψυχής,
που αγγίζει την αιωνιότητα…
Αντιστέκομαι χωρίς ελπίδα
πονεμένης μου φυγής προσκύνημα
στήνω γέφυρες να πνίξω το άδικο.
Στα πέλαγα δισταγμών
άυλων θλίψης αναπνοών
μαζί σου βγαίνω στον άνεμο
να συναντήσω το διαμαντένιο αύριο!

Μαίρη Σουρλή

Ο ΣΠΟΡΟΣ, ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

{Μύρια τ’ άστρα στο σύμπαν μας!}

Είμαι στο φως και στο τίποτα… 
Το αόρατο δεν είναι το τίποτα. Το αόρατο είναι ο άγνωστος Θεός!
Ψάχνω το σπόρο του Θεού!
Θέλω να κάνω ένα ταξίδι και η ευχή μου έρχεται…
Έρχεται κάτι, που καταπίνει το τίποτα και βρίσκεται ένα πεδίο όπου αναδεικνύει το θετικό και τότε το ενδιαφέρον μου, κρατιέται ζωντανό!
Το άτονο όνειρο, γεμίζει χρώματα και στην ψυχή μου ανθίζει ένα χαμόγελο!
Αγγίζω αναζητήσεις!..
Οι αισθήσεις μου χαϊδεύουν μια ποιότητα και χαιρετώ την απλότητα!
Επωάζεται ελπίδα!.. Και η κίνηση είναι πάντα η ίδια!..
Ο σπόρος που βλασταίνει, που δεν πεθαίνει έρχεται ν’ αναστήσει πάθη, ιδέες, τιμές που από καιρό είχαν σβήσει και ξεχαστεί...
Τι μεγαλείο!
Έρχεται το ενεργειακό κύμα… το ένα μετά το άλλο!..
Νιώθω θάρρος κι ανάδυση όλο φως!..
Ανοίγεται μονοπάτι και δρόμος προς το αύριο!..
Είναι ένα δυναμικό, δημιουργικό ξεκίνημα όταν από το κάτι γίνεται το μεγάλο κι ακόμη το μεγαλύτερο… το άριστο , το τέλειο! Και φτάνω σ’ ένα άθροισμα που είναι απλά το γινόμενο… αυτό που έχει γίνει το παράξενο, το μεγάλο θαύμα!
Αυτό το κάτι που έχεις αγαπήσει… που ήρθε απ’ τον άγνωστο κόσμο του Θεού, στη συνέχεια το καλλιεργείς μέσα σου, το μορφοποιείς, το πλουτίζεις με ακόμα περισσότερα συναισθήματα και ιδανικά!
Τολμάς να το εξωραΐσεις, να το εξευγενίσεις ως κάτι το πιο στέρεο, το πνευματικό και το ψυχικό, το πιο γλυκό κι επιθυμητό πράγμα, που υπάρχει αυτή τη στιγμή στον κόσμο μας!
Σε ό,τι αφοσιωθείς… αυτό και θα κερδίσεις!..
Όταν έχεις προδιάθεση για ευτυχία, αναγεννιέσαι σε κάτι που όλο γίνεται καινούργιο!
Έτσι εξελίσσεσαι… Έτσι νιώθεις τη μαγεία! Έτσι γράφεις, έτσι ολοκληρώνεται το εξαιρετικό ποίημα! Έτσι εξαπλώνεσαι… δίνεις και δίνεσαι!
Έγινες ο δημιουργός, ο άγνωστος Θεός είσαι Εσύ!

Από την εν πλω ποιητική της συλλογή <<Ρίγος προσμονής>>

Μαίρη Σουρλή

Καρδιές που ξέρουν........

..

Καρδιές που ξέρουν αληθινά ν’ αγαπούν
τη χαρά ποτέ τους δε θα στερηθούν.
Λάμπει μες στα μάτια τους σαν τ' αστέρια
μακριά απ' τον πόνο, τη μοναξιά
την κρατούν σφιχτά στα δικά τους χέρια.

Του κόσμου όλη τη γλύκα, όλη τη χάρη
νοιώθουν...περπατώντας νύχτα με φεγγάρι
αερίζονται αγγίζοντας την πρωινή δροσιά
γλιστρούν αχτίδες απαλά στα μαλλιά
γεμίζοντας χαϊδευτικά μια αγκαλιά με φιλιά...

Ψίθυροι..μελωδίες.. φεύγουν ανοιχτά...
φυσά φρέσκο αεράκι, παίρνει τις ευχές ψηλά
ως το ηλιόγερμα της ζωής τους μαγευτικά.
Προστρέχουν με το βλέμμα στον ουρανό
τα χείλη αφήνουν της ψυχής το "Ευχαριστώ!!"

Μαίρη Σουρλή

Από την ποιητική συλλογή: "Μονοπάτια αφύπνισης"