«Στέφανος» Ποιητική Συλλογή του Νάσου Βαγενά που έλαβε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 2005 (Εκδόσεις : Κέδρος)

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΖΑΖΗΣ

Το μνήμα – βαθυστόλιστο – είμαι του άφθαρτου

ιερουργού των Εφυμνίων της Αβύσσου.

Του εκτός σχολών και υπεράνω εποχών

ανατροπέα κάθε τεχνοτροπίας.

Έζησε ευτυχής. Όμως εκεί κάτω

μονάχος περιφέρεται, βαρύς, γιατί οι νεκροί

αποστρέφονται τους αθανάτους.

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΜΩΡΑΪΤΗΣ

Άφησα πίσω μου ποιητικές συλλογές δέκα,

πέντε για τους πολλούς και πέντε για τους λίγους,

με στίχους θεοδώρητους, που ιχνηλατούν

τα όρια του μηδενός.

Οι πιο πολλοί δεν τις διάβασαν,

οι λίγοι δεν τις κατάλαβαν.

Αδιάβαστος, ακόμη, και ακατανόητος,

αν και δεν ζω, ελπίζω.

Νάσος Βαγενάς (βιογραφία)

Ο Νάσος Βαγενάς γεννήθηκε στη Δράμα το 1945. Το 1960 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στα Πανεπιστήμια Αθηνών (1963-1968), Ρώμης (1970-1972), Έσσεξ (1972-1973) και Καίμπριτζ, όπου (1974-1978) εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα την ποίηση και την ποιητική του Γιώργου Σεφέρη. Από το 1980 ως το 1991 διετέλεσε καθηγητής της Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, και από το 1992 είναι καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκτός από τα ποιητικά βιβλία του, ο Νάσος Βαγενάς έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία μελετών και δοκιμίων πάνω σε θέματα της λογοτεχνίας και της λογοτεχνικής κριτικής που τον έχουν αναδείξει σε έναν από τους σημαντικότερους σήμερα Έλληνες κριτικούς. Ένα από αυτά "Η ειρωνική γλώσσα", βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Κριτικής το 1995. Το 2013 του απονεμήθηκε το βραβείο δοκιμίου του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του δοκιμιακού έργου του.

Εργογραφία:

Α. Ποίηση 
- Πεδίον Άρεως, Διογένης, 1974
- Βιογραφία, Κέδρος, 1978
- Τα γόνατα της Ρωξάνης, Κέδρος, 1981
- Περιπλάνηση ενός μη ταξιδιώτη, Κέδρος, 1986
- Η πτώση του ιπτάμενου, Στιγμή, 1989, β΄εκδ. Παρουσία, 1997
- Βάρβαρες ωδές, Κέδρος, 1992
- Στέφανος, Κέδρος, 2004
- Στη νήσο των Μακάρων, Κέδρος, 2010

Β. Πεζογραφία 
- Η συντεχνία, Κέδρος, 1976

Γ. Δοκίμια 
- Ο ποιητής και ο χορευτής: μια εξέταση για την ποιητική και την ποίηση του Σεφέρη, Κέδρος, 1979
- Ο λαβύρινθος της σιωπής: δοκίμιο για την ποίηση, Κέδρος,1982
- Η εσθήτα της θεάς: σημειώσεις για την ποίηση και την κριτική, Στιγμή, 1988
- Ποίηση και μετάφραση, Στιγμή, 1989
- Η ειρωνική γλώσσα: κριτικές μελέτες για τη νεοελληνική γραμματεία, Στιγμή, 1994
- Μεταμοντερνισμός και λογοτεχνία, Πόλις, 2002, β΄, επαυξημένη εκδ. Πόλις 2012
- Η παραμόρφωση του Καρυωτάκη, Ίνδικτος, 2005
- Κινούμενος στόχος, Πόλις, 2011
- Γκιόστρα, Μικρή Άρκτος, 2012
- Σημειώσεις από την αρχή του αιώνα, Πόλις, 2013.

πηγή: http://www.biblionet.gr/author/3401/%CE%92%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%82,_%CE%9D%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82,_1945-

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82_%CE%92%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%82

Σκοτεινή Μπαλάντα / Νάσος Βαγενάς

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/poiisi/16/10.html

Καθαρές Κουρτίνες / Βαγενάς Νάσος

Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω :
Ένας ζεστός καφές το πρωί.
Το διάβασμα (όσο γίνεται πιο αργά) της εφημερίδας.
Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα αισθήματα.
Το χώμα στα καινούρια σου τακούνια.
Η θάλασσα το απόγευμα με λίγη συννεφιά.
Γαρύφαλλα. Πολλά γαρύφαλλα.

Ακόμη : «Ο άνθρωπος που πηδάει πάνω απ' την πόλη» του Σαγκάλ.
Ν' ανεβαίνω παλιά ξύλινα σκαλοπάτια.
Το χέρι μου στο στήθος σου.
Κάποια ποιήματα του Καβάφη.

Όμως κυρίως το χέρι μου στο στήθος σου.

Μπαλάντα ενός άδοξου ποιητή για τη νέα χιλιετία /Βαγενάς Νάσος

Δεν είναι πολύ μεγάλη η πίτα.
Μερικοί δεν θα πάρουμε μπουκιά·
πράγμα που μας βαραίνει σαν ήττα,
που κάνει τον καθένα μας κακό ή κακιά.
Μας τρώει μια μοχθηρία κρυφή
γι’ αυτούς που βρίσκονται στην κορυφή.

Τον θαυμασμό επιθυμούμε
για κάθε στίχο που εκστομίζουμε,
κι όταν τον έπαινο δεν ακούμε
θυμώνουμε κι αφρίζουμε.
Χαρακτηρίζουμε τους κριτικούς
κακόπιστους ή χολερικούς.

Νιώθουμε μια περίεργη θλίψη
που τα βιβλία μας μένουν απούλητα
Μελαγχολούμε που μας έχει λείψει
η αγάπη του κόσμου, και μισούμε αβούλητα
το ευρύ κοινό που αντί για ποιήματα
αγοράζει μυθιστορήματα

Πιστεύουμε πως κάτι δεν πάει
καλά με τους ποιητές που τους διαβάζουν οι πολλοί
καταφρονώντας τα εντελβάις
των κορυφών μας για τα ευτελή
κι άοσμα άνθη της γλάστρας
που τ’ ανεβάζουν ώς τ’ άστρα

Το θεωρούμε απίστευτο ότι
οι αερολογίες του ενός
κι οι άξεστοι κι ανοικονόμητοι τρόποι
του άλλου κι ο δυσκοίλιος ή φτηνός
λόγος εκστασιάζουν· ότι η κριτική
βρίσκει στους κρότους τού τάδε μουσική

Είμαστε βέβαιοι ( ή σχεδόν βέβαιοι ) ότι το
μέλλον θα μας δικαιώσει
και το αχειροκρότητο
έργο μας θ’ αποθεώσει
Ότι οι στίχοι μας δεν έχουν λήξη.
Λέμε : « ο χρόνος θα δείξει ».

η δευτέρα παρουσία / Βαγενάς Νάσος

   Θα ‘ναι μια κρύα νύχτα ( αλλά και η νύχτα
   πριν από αυτήν θα ‘ναι εξίσου κρύα ).
   Θα μας σκεπάζουν λειχήνες, βρύα ,
   χόρτα των τοίχων. Το σκοτάδι θ' αλυχτά .

   Χίλιοι άνθρωποι δεν θα μπορούν να σηκώσουν
   μαζί ένα πεσμένο φύλλο.
   Κι άλλοι για ένα σάπιο μήλο
   θα πουλάν την ψυχή τους όσο - όσο .

   Τρομαγμένοι-θα σκούζουν οι σειρήνες-
   οι άγγελοι (ανάποδα, με το κεφάλι
   προς τα κάτω) θα πέφτουν με αλεξίπτωτα.

   Χλωμούς, ανήμπορους από την ζάλη,
   θα τους ρουφούν ηδονικά οι δίνες
   του μηδενός, του τίποτα.      

«Θάνατος στα Ἐξάρχεια» / Βαγενάς Νάσος

Μου είπαν πως είχες πεθάνει και σε ξαναβρίσκω
στο καφενείο να παίζεις τάβλι με τους ζωντανούς
κερδίζεις κιόλας φοράς και γραβάτα
εσύ ποτέ δε φορούσες γραβάτα
ποτέ δεν κατέβαινες στην πλατεία
κλεινόσουν πάντα σ΄ εκείνο το σπίτι
και κοίταζες αμίλητος τους γείτονες και τους περαστικούς.

Μου είπαν πως είχες πεθάνει ποιον να πιστέψω
χάθηκες ξαφνικὰ χωρίς να πείς ούτε λέξη
χωρίς ν΄ αφήσεις ούτε σημείωμα
τα παντζούρια σου κλειστά το κουδούνι χαλασμένο
το σκυλί πικραμένο και τα φώτα σβηστά.

Είσαι δεν είσαι ποιον να πιστέψω
πόσο έχει αλλάξει η φωνή σου
οι άλλοι δε μιλούν σε κοιτάζουν που παίζεις 
σε κοιτάζουν που ρίχνεις χαμογελώντας τα ζάρια
κι όλο κερδίζεις κι όλο κερδίζεις.
Μα εσύ ποτέ δεν κέρδιζες ήσουν πάντα ο χαμένος.

η Δευτέρα Παρουσία / Βαγενάς Νάσος

Θα’ ναι μια κρύα νύχτα (αλλά και η νύχτα

πριν από αυτήν θα ’ναι εξίσου κρύα).

Θα μας σκεπάζουν λειχήνες, βρύα,

χόρτα των τοίχων. Το σκοτάδι θ’ αλυχτά.

Χίλιοι άνθρωποι δεν θα μπορούν να σηκώσουν

μαζί ένα πεσμένο φύλλο.

Κι άλλοι για ένα σάπιο μήλο

θα πουλάν την ψυχή τους όσο–όσο.

Τρομαγμένοι –θα σκούζουν οι σειρήνες–

οι άγγελοι (ανάποδα, με το κεφάλι

προς τα κάτω) θα πέφτουν με αλεξίπτωτα.

Χλωμούς, ανήμπορους από τη ζάλη,

θα τους ρουφούν ηδονικά οι δίνες

του μηδενός, του τίποτα.

«Στέφανος» Ποιητική Συλλογή του Νάσου Βαγενά που έλαβε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 2005 (Εκδόσεις : Κέδρος)

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΖΑΖΗΣ

Το μνήμα – βαθυστόλιστο – είμαι του άφθαρτου

ιερουργού των Εφυμνίων της Αβύσσου.

Του εκτός σχολών και υπεράνω εποχών

ανατροπέα κάθε τεχνοτροπίας.

Έζησε ευτυχής. Όμως εκεί κάτω

μονάχος περιφέρεται, βαρύς, γιατί οι νεκροί

αποστρέφονται τους αθανάτους.

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΜΩΡΑΪΤΗΣ

Άφησα πίσω μου ποιητικές συλλογές δέκα,

πέντε για τους πολλούς και πέντε για τους λίγους,

με στίχους θεοδώρητους, που ιχνηλατούν

τα όρια του μηδενός.

Οι πιο πολλοί δεν τις διάβασαν,

οι λίγοι δεν τις κατάλαβαν.

Αδιάβαστος, ακόμη, και ακατανόητος,

αν και δεν ζω, ελπίζω.

[Τρία χαϊκού] / Βαγενάς Νάσος

Έχεις πεθάνει.
Το αίμα σου δεν το ξέρει.
Μήτε το στόμα σου.

*

Νύχια ζεστά.
Αναντικατάστατα.
Γόνατα. Χείλη.

*

Ούτε ένας στίχος
Δε θα μείνει από μας
Για την αγάπη.

Επεισόδιο / Βαγενάς Νάσος

Όλη τη νύχτα έβρεχε. Και το πρωί
τα φορτηγά κατέβηκαν με λάστιχα λασπωμένα.
Οι νεκροί μετακομίζουν σ’άλλα σώματα αφήνοντας
μεγάλες γρατσουνιές στο δέρμα.
Ο ουρανός το γυρίζει γρήγορα στο γαλάζιο.
Ένας καυτός ήλιος περνάει
σφυρίζοντας πάνω απ’το κεφάλι μου.
«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα», μου έλεγε
τις προάλλες ένας ταξιτζής.
«Μια απλή διακοπή του φωτός. Όπως όταν
δεν έχεις να πληρώσεις το λογαριασμό».

ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΑΡΟΥ ΓΚΑΙΤΕ /Βαγενάς Νάσος

       Τρέχοντας να φτάσω τον κομήτη μου
      σκόνταψα και μάτωσα τη μύτη μου.
      Προσπαθώντας ν' ανεβώ στον Όλυμπο
      ξέμαθα να κολυμπώ.

      Κι αντί να ευφραίνομαι απ' τ' ασήμαντα
      κουφάθηκα να χτυπάω σήμαντρα .
      Βυθισμένος στα ρομαντικά
      έχασα και τα σημαντικά .    

     Τώρα ψηλαφίζω με τα χέρια μου
     το κενό στο πρόσωπό μου το έρημο .
     Βλέπω στον καθρέφτη μου τον Βέρθερο
     ( βέβαια δίχως το τραύμα το υπέρτερο )