Ο Φεγγαροσκοπός / Όνειρο στο δάσος : Γκάντζης Αντώνης

Μπορείτε να διαβάσετε τα παραπάνω ποιήματα 

στον σύνδεσμο:

http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Grafi/46/7.html

Ούριος Άνεμος / Αντώνης Γκάντζης (μικρό απόσπασμα)

... Εκεί ανάμεσα, στο φίλημα του βράχου με το κύμα

σε τόπο όπου'ναι δύσκολο θάνατος να στεριώσει,

ζούσαν ψαράδες του γιαλού με την αγνή ματιά τους...

Ωδή στο νέο Μεσολόγγι (μικρό απόσπασμα) / Γκάντζης Αντώνης

Μικρό κορίτσι με τα μαύρα μάτια

Μικρό κορίτσι με τα μαύρα μάτια και τα σγουρά

μαλλιά   ξέρω τον φόβο που σαν αράχνη γνέθει

το νήμα του σφιχτά στα χέρια    στα πόδια   στον

λαιμό   σαν βγάζει ο ουρανός νύχια γαμψά και με φωτιές

τον ύπνο μας στοιχειώνει   Θυμάμαι κάμαρες μ' όλα τα

φώτα τους σβηστά   μπλε κόλλες τετραδίου στα παρά-

θυρα   κι ένα κερί στη μέση να το κοιτάζουν οι μεγάλοι

σκεφτικοί   σαν την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία

Θα μεγαλώσεις κι οι δάσκαλοι θα σου τα πουν   σ' άλλους

καιρούς καλύτερους της νέας σου πατρίδας  

Οι εφιάλτες θα διπλώσουν τα φτερά τις Χίλιες και

μιά Νύχτες πια να ζήσεις   κι έτσι ν' ανθίζεις (μ' όλα

τα παιδιά)   σαν ακριβό λουλούδι της ερήμου   Είθε

λοιπόν   τούτα τα λόγια μου να δεις στης γλώσσας σου

ζωγραφισμένα τα πλουμιστά πουλιά και χάρτινα

βαρκάκια   που   μια φορά κι έναν καιρό   στον ουρανό

μ' ανέβαζαν   ή   πέρα στου Νείλου με φέρναν τα

νερά   κει που κοιμούνται οι βασιλιάδες   Τούτα τα λό-

για κάποτε να φθάσουν ώς εσένα   (τάχα πως έπραξα

κάτι κι εγώ στις ώρες της οδύνης)   Μα   τώρα

Αντώνης Γκάντζης (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Αντώνης Γκάντζης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, στις 26 Δεκεμβρίου του 1952.
Πατέρας του υπήρξε ο Ιταλός πιανίστας Giorgio Francesco Gangi. Η μητέρα του Ελένη Παρίση - Γκάντζη, ήταν ελληνικής καταγωγής. Το 1961 μετακόμισε η οικογένεια στην Αθήνα. Μετά τις γυμνασιακές σπουδές του εργάστηκς ως διορθωτής  σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους της εποχής. Παράλληλα ασχολείται με την ποίηση και με την πεζογραφία.  

Βιβλία του:

• Το εγκόλπιο του λησμονημένου : 2001/ Αρμός 
• Το σπίτι της Σοφίας :2010 / Αρμός 
• Ωδή στο νέο Μεσολόγγι : 2010 / Αρμός 
• Ἡ πα­τρί­δα μου (1975)
• Οὔ­ριος ἄ­νε­μος (1976)
• Ἀ­πο­κα­θή­λω­ση στὰ θρύ­ψαλ­λα τοῦ φεγ­γα­ριοῦ (ἐκδ. Πλέ­θρον, 1979) 

Όνειρο στο δάσος/ Γκάντζης Αντώνης

Όταν χάνεσαι στο δάσος θεληματικά
(φυγάς απ' τα κοινά της κάθε μέρας)
γυρεύοντας το σπάνιο μανιτάρι του παραμυθιού
γίνεσαι ίσκιος διάφανος που όλο κυλά
και συνυπάρχεις με τις δροσοσταλίδες...

Πυκνοί κισσοί το μέτωπό σου στεφανώνουν
και δέντρα γιγαντόσωμα - ουράνιες σκάλες - σε καλούν

Τόσο μικρός λοιπόν; τόσο μικρός;
αναρωτιέσαι.

Αίφνης, μια ηλιαχτίδα,
περνά τα φύλλα και πέφτει εκεί μπροστά σου!

Και να το θαύμα!
Ιδού το όνειρο το επιθυμητό!

Σαν προσφορά στα μάτια σου, σ' απόσταση ανάσας
φυτρώνει ποικιλόχρωμο το σπάνιο μανιτάρι!

Να που δεν είσαι μόνος, μα πρέπει να θυμάσαι
πως αν το αγγίξεις θα σβηστεί στον κόσμο του και πάλι!

Βιάστηκες όμως...
Το ελησμόνησες απ' την πολλή χαρά σου
κι αμέσως γίνηκε καπνός στους μυρωμένους ίσκιους

Στο άγγιγμά σου χάθηκε το σπάνιο εκείνο πλάσμα
και τώρα εσύ ξοπίσω του γυρεύεις το χαμό σου...

ή πως ακουμπάς την καρδιά σου
πάνω στη χαρά ενός παιδιού
που παίζει με τα χελιδόνια στο βάθος της αυγής,
κι ύστερα, καθώς τελειώνει τ' όνειρο,
φεύγεις για τα ξένα,
μήπως και βρεις στο δρόμο σου
τα χρόνια που έχεις χάσει.

Κλείνω την πόρτα.
Κι εγώ θυμάμαι, όπως και σεις,
των στεναγμών τα πεύκα.

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΣΙΩΠΗΛΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ / Γκάντζης Αντώνης

Συγχωρέστε μου τη λύπη στις κινήσεις
στους τρόπους και στα ρούχα

Συγχωρέστε μου την αδεξιότητα

Ένα δέντρο φερμένο απ’ τα ποτάμια ως εδώ
ένα δέντρο χτυπημένο από τους κεραυνούς
ό,τι κι αν κάνει
όσα φύλλα κι αν φορέσει
τη λύπη του δεν κρύβει

Δεν κρύβεται η νοσταλγία των χαμένων δασών
των παραμυθιών που δεν μιλήθηκαν
ή κι αν μιλήθηκαν δεν ήταν άλλοι για ν’ ακούσουν

Συγχωρέστε μου τη σιωπή των χρόνων
που κατεβάζει απόψε το νερό σε δάκρυα

ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ( στη μνήμη της Σιωπής) / Γκάντζης Αντώνης

I

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο κηδεύαμε τη σιωπή Λιγοστοί φίλοι τη συνόδευσαν θυμάμαι στην τελευταία της κατοικία Κάποιος είπε πως ειχ’ ένα χαμόγελο στα χείλη επιεικείας μάλλον Ένα στεφάνι κατετέθη των δικαίων κι ύστερα διαλύθηκαν ησύχως δεν ξέρω κατά που….

II

….Πώς να ζήσεις με χίλια στόματα να κροταλίζουν στα παράθυρα σπασμένα σύμφωνα φωνήεντα σπασμένα Και πως ν’ αντέξεις αυτόν που τρέμει μέσα φοβισμένος  Κάποιοι

Μας έκλεισαν στο πουθενά Καιρός φρονώ για σήραγγες προς την αμίλητη θάλασσα την κατακόκκινη των πρώτων ημερών του ήλιου προτού γεράσει ο κόσμος!