ΙΔΡΩΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ / Σκιαθάς Αντώνης

 

Έπιασε ο Αύγουστος
να ξεραίνει το πέλαγος.

Καταμεσής των ιδρωμένων σκίνων,
η κολακεία των ρημάτων
για τα εδώδιμα
του Μυστικού Δείπνου.

Άχνιζε ο τόπος θυμάρι.
Σπόνδυλοι Ελληνικών ναών
κι αυτό το θέρος
κατηφόριζαν την πλαγιά
με δρασκελιές Ηνίοχου.

Τα θεόκτιστα των μηρών σου
στο λουλάκι των γλάρων λιωμένα.

Έκαιγε ο ήλιος,
αντίδωρο μίας σπάταλης ελευθερίας,
η αρμαθιά κλειδιά που άφησε
στο αυλιδάκι
της μυστικής οδοιπορίας μας.

Γελούσε δυνατά
και έφευγε για να μαζέψει
την Βασιλεία των ουρανών
σ’ ένα ποτήρι ξίδι.

«Δει γαρ το φθαρτόν τούτο
ενδύσασθαι αφθαρσίαν,
και το θνητόν τούτο
ενδύσασθαι αθανασίαν».

Ακούσαμε εκεί στα ύψη.

Η ΣΑΛΠΙΓΓΑ / Σκιαθάς Αντώνης

 

Η ΣΑΛΠΙΓΓΑ

Υπάρχουν,
μέρες με λυγμούς χαμάληδες
στα περίπολα της νύχτας,
υπάρχουν,
νύχτες με σφαγμένους αδερφούς
στα βλάσφημα της συνείδησης,
ζωές με εργάτες που ταχυδρομούν ωδίνες
και επιθυμίες βουλιμικές σε εγκυμονούσες συζύγους,
για ένα κυριακάτικο τραπέζι,
στρωμένο με λινό τραπεζομάντηλο,
μια καράφα παγωμένο νερό
και ένα ταψί κρέας, βουτηγμένο στο θυμάρι.

Υπάρχουν πληγιασμένοι άνθρωποι,
όλες τις μέρες του έτους
π’ αγνώριστοι, γερασμένοι,
στα βαθιά μεσάνυχτα
ακούν τη σάλπιγγα της εκτέλεσης.

Εγκλεισμός Ηθελημένος / Σκιαθάς Αντώνης

 

Με τη μοίρα στις εξαιρέσεις του θανάτου αργά πολύ αργά με
βήματα σταθερά μετρά τα σανίδια του χρόνου σαθρά από την
λησμονιά.

«Ωραίο το κάστρο της μοναξιάς», αναφώνησε διαβάζοντας Ουίλλιαμ
Σαίξπηρ ξανά και ξανά. Ωραία με ανοιγμένο το στέρνο κι
η υπομονή. Την είδε ν’ ανασαίνει αργά στο περίγραμμα της
«νυχτωσιάς του κόσμου».

Είδε τον Αλέξη Τραϊανό να του κρατά το χέρι ώρες που λιώνει το
φως στη ναφθαλίνη της νύχτας του.

Η φράση (νυχτωσιά του χρόνον) υπάρχει στο ποίημα «Κόκκινος Καθρέ-
πτης» από τη συλλογή «Οι Μικρές Μέρες» (1973) τον Αλέξη Τραϊανού.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Στην εκκλησία της ποίησης ο Έρωτας
πανηγυρίζεται στρατηλάτης Άγιος.
Νέος ξεσκεπάζει το σπίτι,σπάει
τα κεραμίδια, δολίως σταχτώνει το νερό
που έκρυβε σταμνί σταμνί ο πατέρας.

Ξεδοντιάζει τον οίκο για πολλοστή φορά.

Δεν έχει θεό, δεν εχει εστία. Φτιάχνει μονές
στο άπειρο και άχρονα κινείται.

Προτρέπει μικρούς θεούς να προσκυνούν,
σκιές που φέρνουν στα νερά οι Κυριακές
και ακουμπούν στην θάλασσα οι νύχτες.

Ιχνοι ανθρωπων (2006)

Η ΕΛΠΙΔΑ

Υπάρχει λοιπόν πολύς ασβέστης
στους αστραγάλους του νησιού,
αφημένος στα μάρμαρα,
που έκρυβαν οι στέρνες,

ο αμπελώνας

στις αρχές του Αυγούστου
και πάλι χωρίς πολύρωγες σταφίδες,
ανηφόριζε στις πλαγιές
των ιερών της νήσου.

Η επιδημία των καρπών
αφάνισε, τον τόπο τελικά

''ΕΥΓΕΝΙΑ'' 2013

O Βόσπορος

O Βόσπορος

Τους μήνες που δοξάζεται ο Βόσπορος
παραλογίζεται ο αέρας μέσα στο σπίτι.

Φυσάει όπως τότε, τα δίσεκτα χρόνια, που γέμιζαν
τα οστά σκουριές και τα κορμιά φλουριά.

Κάποτε πρέπει να μιλήσουμε για τους ανέμους,
για την πορεία τους στον ελαιώνα, για τους
χαρταετούς που λήστεψαν.
Κάποτε οι άνεμοι θα κοπάσουν και τότε ο
ήλιος θα βάλει φωτιά στα λεηλατημένα σπίτια.

Τότε είναι που θα στραφταλίζουν οι τοίχοι στον
καθρέπτη.

Ο μεγάλος καθρέπτης στη σάλα ξέρει την αλήθεια
για τους νεκρούς που κρύβει ο Βόσπορος
στις πολιορκημένες άκρες του.
Γνωρίζει καλά,
την ομορφιά του βίου μας.

Ποθώντας του Βοσπόρου τα νερά
στον Εύξεινο, ανοίγω σπίτι μέσα σε φωτιές
για να 'ρθεις πάλι νύφη.

Θερινό Ανεμούριο (απόσπασμα)

ΙΙΙ

Η αλητεία της Άνοιξης
μ' ανάγκασε ν' άνθίσω.
Υψώθηκα χαρταετός να κόψω
το φεγγάρι.

Ένα κεφάλι πογωνιού μες τα νερά
να πλέει.

Ερωδιοί με έσπρωξαν στο λάκκο
με τα νέφη.

Αργά αργά με κάλυψαν τα άνθη
της Ελάτης.

Παραμεθόριο Νεκροταφείο (απόσπασμα)

XVII

Η αρμονία της αυγής ανακαλύπτει,
ένα λευκό λαιμό
σαν κλώνο κερασιάς να γέρνει δυτικά,
στις όχθες του κορμιού μου.

Καθώς κυλάει το νερό
στο σώμα, της υφαίνεται
ένα μονήρες όστρακο,
σε χρώματα πορφύρας

Παραμεθόριο Νεκροταφείο

ΧΙΙΙ

Παραμιλώντας οι νεκροί θεάθηκαν
στους λόφους,
των πεθαμένων τα πανιά θα μας
νεκρώσουν όλους.

Απόχες είναι οι ψυχές όταν,
οι οικείοι τις καλούν στα γιορτινά τραπέζια.