ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ ΜΕ ΠΑΠΙΓΙΟΝ (απόσπασμα)/ Σιαφάκα Ιφιγένεια

Στην κάμαρα σκοτεινιάζει. Ήχος από σαξόφωνο, κάπου μακριά. Ένας άντρας φωτίζεται απαλά από έναν προβολέα. Είναι μεσήλικας γυρτός μέσα στο μαύρο του παλτό κάθεται στην καρέκλα ενός στρωμένου τραπεζιού. Κόκκινο τραπεζομάντιλο, τρία πιάτα, δυο θέσεις αδειανές, μία καράφα με νερό, ψωμί. Ο άντρας, που ονομάζεται Ορέστης, αναδιπλώνεται σαν σαλιγκάρι απ' το κρύο, σηκώνει τον γιακά και γέρνει το κεφάλι. Ίσως προσεύχεται ή εξευμενίζει οπτασίες. Ήχος μουσικής σταδιακά κυκλώνει τη σκηνή. Προστίθεται κι ένα βιολί. Η πόρτα που βρίσκεται στην πλάτη του ανοίγει. Αργά. Μία γριά γυναίκα, που θα την αποκαλούμε γριά και μόνον, φορώντας λευκό χιτώνα, ξεθωριασμένη απ' τους αιώνες, τον κοιτάζει. Στο πρόσωπό της η συγκίνηση ευδιάκριτη. Σέρνεται προς το μοναδικό παράθυρο που διαθέτει το δωμάτιο για να βρεθεί στη δεξιά πλευρά του άντρα. Αυτός δεν έχει αντιληφθεί την παρουσία της ακόμη. [...]


**

… Μ’ έναν θάμνο στο φρύδι αρμονία πιο πέρα βλασταίνει

στην αγέρωχη στήλη που αδράχνει το προφίλ

του αμίλητου πατέρα με το στόμα ριγμένο

στραβά στο πεντάγραμμο ανέμων ν’ αποφύγει

έναν μαστό πυρωμένο με πύαρ:

την ευθύβολη άρση της σάρκας στην πέτρα

Κάτω απ’ το μουγγό του σαγόνι

μια αριθμομηχανή γηραιά εν ονόματι ΚΡΟΝΟΣ

κρατά κούφιο κι απόκρημνο το προσωπείο στον οίκτο…

Μετάlipsi :Ποιητική Συλλογή της Ιφιγένειας Σιαφάκα [Απόσπασμα]

Η νύχτα κρημνίζεται έξω απʼ το παράθυρο με τον ήχο από εθελούσιες ψιχάλες νʼ αλυχτούν σε δρώμενα σκουριάς πάνω στα κάγκελα του μικρού μου φτωχικού Αιώnα στο μπαλκόνι Ορθώνομαι από τρόμο όραμα κοιμισμένο ανάσκελα σε πάπλωμα Χωρίς νʼ ακούω παρά μόνον έναν απόηχο από σένα Που συνορεύεις εκρηκτικά ενύπνια σε πράγματα, πράξεις, εξαγγελίες, ραμφίσματα αρχαγγέλων, συλλήψεις ηρωικές, αναρροφήσεις έρωτα Άσφαχτου ακόμη από τον ηδονικό νικέλινο σπασμό ενός φιλιού Που μʼ αραβουργήματα η Μνήμη τη γλώσσα κεντημένη πλημμυρίζει Όρθια σε Στύση Εκμαυλισμένη μες στην κόπωση Από τους μώλωπες μιας θείας κοινωνίας:

Πάνω σε κείνο ακριβώς το
lάβετε φάgετε
εντοπίστηκε η ατυχής
εκπυρσοκρότηση σarκίων

Και στο επʼ ώμου ντραπήκαμε οικτρά για τα ωμά τα ερωτικά τα κρεμασμένα απʼ τη λαβίδα του ιερέως Κι εκείνος μας λυπήθηκε Κι απελπισμένος κραύγαζε: Θεοί και Δαίμονες προσέλθετε εις τον Οίκον του Κυρίου με απλότητα Και με τις μαυροφορεμένες χήρες σας παρέα και τους κουτσουρεμένους σας πατέρες στα δεκανίκια της απόλαυσης μιας άπνοιας ερώτων Και με τα ψόφια αρσενικά ή θηλυκά ή κι ερμαφρόδιτα Που τρίβουν της οιμωγής τους το δοξάρι Κεντρίζοντας τη μέλισσα Που δεν περνά η μέλισσα έτσι όπως τρέχουνε τα αιχμάλωτα μελλούμενα στο χαλασμένο σπόρι του καυλού σας Ή… (βροnτοφώναξε τόσο που ευνουχίστηκε η χορδή τσιρίζοντας εξέγερση) Εάν δεν σας βαραίνει ο δρόμος σας Σύρτε με χαλινό οικόσιτο ως εδώ τους νιόβγαλτους βλαστούς σας:

τα όσα Lιμασμένα από θηlή βλeμμα
κι από τη hειραγώγηση ενός χαdιού
σπαργανωμένου με φωnήεν
σε αρχέgονα ερυθiματα

Θα ψάllω εγώ για την ανάπαυση

Τρις / Σιαφάκα Ιφιγένεια

Πέτρινους βρέχει πετεινούς
με τα λειριά τους πνίγονται
αίνιγμα πορφυρό στα χείλη
ναυαγισμένων ποιητών
κι ούτε κανείς γνωρίζει

πότε τρις θα λαλήσουν πλέον

Μονοσάνδαλος / Σιαφάκα Ιφιγένεια

Ο νεκρός ταράσσεται απʼ το θόρυβο
που μια μικρή πυγολαμπίδα
στην αποσύνθεση αναδεύει
είτε από έλλειψη πίστης
στην απώλεια
είτε από υπερβολική ελπίδα
στην επιστροφή του απωθημένου
Ύστερα ορθώνεται
την κάσα περιφέρει μονοσάνδαλος
εκλιπαρεί για το άλλο του σανδάλι
γονυπετής σʼ αστραφτερά νυστέρια
που ακονίζουνε τις γάγγραινες

Ρομαντικό / Σιαφάκα Ιφιγένεια

Βρέχει πανσέληνα μεδούλια
Στων πίλων τα κεφάλια απλωτές
Λερώνουν σελήνη στα παλτά
Κυανόχρωμος πορεύεσαι
Με τα παπούτσια σου στη χόβολη
στον κεντρικό υπόνομο
της πόλης εθεάθης
Έβαλα την ακτινογραφία σου
κορνίζα κι όταν κοιμήθηκα
είδα πως στο νεκροτομείο
έμπαινες με στάχτες μελιστάλακτος
ρωτούσες τον ιατροδικαστή
αν είσαι απόβρασμα ή πτώμα

Συνοπτικές διαδικασίες

Στους δασκάλους που μίσησα

Κουτσουρεμένο κρανίο
ως τον αστράγαλο
μασουλάει τη γλώσσα
με τις λάμες των οστών του
γδέρνει τη ράχη της ψυχής
που η λέξη ανατινάζει
Η ιδέα χλιμιντρά
κόβει το λώρο
και προδίδει την αρχή της —

Ένας αυτόχειρας χασάπης

Ιφιγένεια Σιαφάκα (βιογραφικό)

Η Ιφιγένεια Σιαφάκα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Αποφοίτησε από το τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.  Άρθρα, κριτικές και αποσπάσματα δημιουργικής γραφής (ποίηση, στίχος, διήγημα, μυθιστόρημα) έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά. Από το 2016 επιμελείται την περιοδική ανθολογία πεζού και ποιητικού λόγου Dip generation. ifigeneiasiafaka.com

Έργα της:

(2019)	Σκαντζόχοιρος με παπιγιόν, Σμίλη/ ποίηση
(2017)	Λευκό από χθες, Σμίλη / μυθιστόρημα
(2015)	Μετάlipsi, Γρηγόρη / ποίηση
(2013)	Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες, Ars Poetica/ Διήγημα
(2011)	Το τραγούδι του λύγκα, Γρηγόρη/ μυθιστόρημα