Ο ήρωας μέσα μου : Ποιητική Συλλογή του Αντώνη Ψάλτη, εκδοθείσα το 2005

τα βράδια
είμαι ένα παράξενο ψάρι του ωκεανού
δεν γνωρίζω τίποτα για τον πάνω κόσμο
ούτε πως ο ήλιος φωτίζει
κοιμάμαι στον μαύρο απύθμενο βυθό
όπου δεν φτάνει ανθρώπου μάτι
κι ένα τηλέφωνο χτυπά σαν γέννα
από έναν άλλο ωκεανό
—
—
βγήκανε στους δρόμους καρναβάλια
ντυμένοι δολοφόνοι
με όπλα αληθινά
σκοτώνοντας τους κόσμους
εξαίφνης
εξ επαφής
είμαστε ντυμένοι δολοφόνοι
λένε
 —
είστε ντυμένοι νεκροί
—

ΙΜΕΡΟΣ

—

δώσ’ μου το τσιγάρο απ’ το στόμα σου!
έτσι πως στα χείλη σου κρυστάλλινα
ανηλεώς καρφώθηκε
εσύ το κόκκινο κρασί χαζεύοντας
και το ποτήρι τη δική σου ανία
και με τα δάκτυλα ρυθμούς σκαλίζεις
στο μπαρ απογοήτευση
δώσ’ μου το τσιγάρο απ’ τα χείλη σου!
κι όταν τα χείλια τα δικά μου το ρουφήξουν
το φιλί σου που μ’ αρνήθηκες
εγώ θα σου το κλέψω!

Αντώνης Ψάλτης (μικρή αναφορά)

Ο Αντώνης Ψάλτης γεννήθηκε το 1977. Κατάγεται απ' την Κρανιά Ολύμπου.

Ποιητικές Συλλογές: 

(2013)	Το καντήλι και άλλα ποιήματα, Αιγαίον
(2005)	Ο ήρωας μέσα μου, Γαβριηλίδης

Το Καντήλι και άλλα ποιήματα (απόσπασμα) / Αντώνης Ψάλτης, Εκδόσεις Αιγαίον 2013

1.

προτρεπτικό

εκεί που δεν υψώνονται

ας πάψουμε να βλέπουμε βουνά

γιατί στις κορυφές τους

καθώς λένε

κατοικούν οι θεοί

και οι θεοί θέλουνε το κακό μας

2.

πλανόδιο

κέρματα να ’χα για φωνήεντα

με σύμφωνο τον ήχο

απ’ του σκουφιού μου το ζητιάνεμα

να κέρναγα τον στίχο

3.

θα μπεις απ’ το παράθυρο σαν κλέφτης

η πραγματικότητα

απαντάει μ’ ένα δωμάτιο σχεδόν σαν σκοτεινό

μ’ όλα τα φύλλα της κλειστά

ανέστιος παράμερα στέκεις

πλησίασε, ανοίγουνε αργά

αυτό που νομίζεις βλέπεις

όπως όλοι


========

το βάρος των ονείρων

ίντσα την ίντσα σήκωνα με μια τριχιά, σαν φίδι ζωντανό, απ’ τα σκοτάδια του ονειροπήγαδου το απίθανο, να βγει στο φως, υφήλιο να γίνει κι αυτό, μεράδι να βρει πραγματικότητας, διάλειμμα σύντομης αλήθειας∙

μα η τριχιά του με λυπήθηκε

ανάποδα, λέει, δεν σε κρεμάω

εσένα δεν σ’ αξίζει σταυρόκομπος βρόχος λαιμού

γι’ αυτό στο πατοπήγαδο βαθιά σε ρίχνω

με τόσο βάρος που πήγες να σηκώσεις

έτσι σαν όνειρο ν’ αναληφθείς

============

το καντήλι και άλλα ποιήματα 

«ut pictura poesis»

ποίημα το ποίημα

πέθανε η ποίηση

τώρα κάθε στίχος

είναι καντήλι

στο μνήμα του νεκρού

Ρόπτρο της Λήθης / Ψάλτης Αντώνης

Από το παράθυρο
είχε δραπετεύσει κι όλας το βλέμμα σου
όταν γλίστρησες μέσα στη νύχτα
και χάθηκες…
Μάταια ο πίνακας με τα κουδούνια στην είσοδο
φώναζε το όνομά σου.
Τώρα πια δεν απέμεινε
παρά ο συρμός των ηλεκτρονίων
στο θυροτηλέφωνο
σαν αστραπή λυμένη σε ηλεκτρόνημα
τραγούδι παράφωνο
του άταφου χωρισμού…

Παλιννοστύντα χείλη /Ψάλτης Αντώνης

Κι αν μείνω πάλι
αντίκρυ
στα ανέσπερα βλέφαρά σου
γυμνός και άθλιος
το αστρικό μου κομπολόι
παίζοντας
με αναίτια δάχτυλα
μετρώντας
τις ίριδες του υλισμού…
κι αν αφεθώ
στα εξατμιζόμενα ρήματα
δήθεν στοχαστής
δήθεν μοιραίος ερευνητής
κι όθεν γελοίος
μην αποστρέψεις το πρόσωπο
μην αφαιρέσεις
το ίχνος του γνόφου σου
που με κατοικεί…

Ποσοστό Αναπηρίας / Ψάλτης Αντώνης

Σου είχα πει και τότε
πως ο χρόνος είναι ο θάνατος
ας περιμένουμε αποταμιεύοντας
λίγη ανάσταση…
Αλλά κάθε δική μου αλήθεια είναι φρενίτιδα
κάθε δική μου λέξη
για τις ενοχές, για το παρελθόν
για την αμοιβαιότητα των δακρύων
είναι φρενίτιδα.
Ο πόνος τώρα ανεμίζει μεσίστιος
στις αντένες της νύχτας
ο έρωτας δραπετεύει
με άλματα αγαλμάτινα
με διασκελισμό γεμάτο αστέρια.
Σου το΄ χα πει και τότε
πως ο Άχρονος είναι ο άτρωτος
κι η φράση ακούστηκε
σαν παρανοϊκό θρόισμα ουρανού
κάπως σαν τράνταγμα της ύλης…
Τώρα το βλέπεις
πως κάθε δική μου αλήθεια είναι επικίνδυνη
κι αλλόκοτη για τους ανθρώπους…

Ο ήρωας μέσα μου / Ψάλτης Αντώνης

τα βράδια

είμαι ένα παράξενο ψάρι του ωκεανού

δεν γνωρίζω τίποτα για τον πάνω κόσμο

ούτε πως ο ήλιος φωτίζει

κοιμάμαι στον μαύρο απύθμενο βυθό

όπου δεν φτάνει ανθρώπου μάτι

κι ένα τηλέφωνο χτυπά σαν γέννα

από έναν άλλο ωκεανό

—

—

βγήκανε στους δρόμους καρναβάλια

ντυμένοι δολοφόνοι

με όπλα αληθινά

σκοτώνοντας τους κόσμους

εξαίφνης

εξ επαφής

είμαστε ντυμένοι δολοφόνοι

λένε

 —

είστε ντυμένοι νεκροί

—

ΙΜΕΡΟΣ

—

δώσ’ μου το τσιγάρο απ’ το στόμα σου!

έτσι πως στα χείλη σου κρυστάλλινα

ανηλεώς καρφώθηκε

εσύ το κόκκινο κρασί χαζεύοντας

και το ποτήρι τη δική σου ανία

και με τα δάκτυλα ρυθμούς σκαλίζεις

στο μπαρ απογοήτευση

δώσ’ μου το τσιγάρο απ’ τα χείλη σου!

κι όταν τα χείλια τα δικά μου το ρουφήξουν

το φιλί σου που μ’ αρνήθηκες

εγώ θα σου το κλέψω!

το καντήλι / Ψάλτης Αντώνης

νυν και αεί και πάλι

είπε ο θεός

δεν ξαναστέλνω γιο

να μου τον ρημάξετε
δεύτερη φορά δεν θα τ' αντέξω

με πνεύματα να ζήσετε
αν έτσι θέλετε
με τις ιδέες σας
κούφια δόντια
χτενόδοντα σπασμένα
αν έτσι μόνο νογάτε

όμως τσατίζεται ο αδελφός
και γίνεται ποιητής

τα πάντα φτου κι απ' την αρχή

γράφει
καπνίζει
πίνει
πεθαίνει

Φαινότυπος / Ψάλτης Αντώνης

Δεν υπάρχει σαν ιππότης ο θάνατος
ούτε παίζει σκάκι στις παραλίες.
Τον θάνατο τον γνωρίζουν μονάχα
οι σχιζοφρενείς, οι δαιμονισμένοι
κι οι νεκροί.
Οι ασκητές αγνοούμενοι.
Οι καλλιτέχνες αεροβάτες.
Οι υπόλοιποι γιορτάζουν
τα μελανά ιωβηλαία της φθοράς
πάνω στα πυρηνικά τους ποδήλατα
καταψύχοντας τη ματαιότητα
σε υγρό άζωτο.
Το παρακολουθήσατε βέβαια κι εσείς το Τσάλεντζερ
το ακριβότερο βεγγαλικό των αιώνων
όταν αγκάλιαζε το τίποτα
τινάζοντας στον αέρα
απίθανα χιλιάρικα ψευδαισθήσεων.
Όλη ιστορία του δυτικού ανθρώπου
είναι ένα καρτεσιανό χαντάκι προς την κόλαση
η πλήρης άγνοια του θανάτου.