Τίμος Αρχοντίδης (μικρή αναφορά)

Ο Τίμος Αρχοντίδης είναι ηθοποιός. Γράφει ποίηση

https://issuu.com/lewnidasskylitzhs/docs/omadikh_poihtikh_syllogh-e-book

Η διαιώνιση των λέξεων / Τίμος Αρχοντίδης

Η διαιώνιση των λέξεων

Σε γωνία κλειστή, αγαπώ τη ζωή.
Τρεμοπαίζουν κεριά.
Τα παντζούρια κλειστά
Υγρασία, σκοτεινή μουσική.
Και το φως χαμηλό, ένοχο παρελθόν.
Δεν το λέω σε κανέναν,
το φυλάω για 'μενα,
αφού αυτό με κραταει ζωντανό.

Μ'ασημενιο κλειδί, η σιωπή διαρκεί
και οι ώρες περνάνε.
οι αισθήσεις κυλάνε.
Αντικρίζω μια καινούργια αρχή.

Διάβασμα στη σκιά, ομιχλώδες μυαλό
κι οι σελίδες γυρνάνε
και οι λέξεις γελάνε,
αφού βλέπουν να με παίρνουν νεκρό.

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ / Τίμος Αρχοντίδης

Άκου το κάλεσμα το σκοτεινό
απελευθέρωσε το μυαλό σου

αυτό το βράδυ το αποψινό
σε θέλω δίπλα στο πλευρό μου.

Άνοιξ’ τις πύλες των αισθήσεων
τα μάτια την αντίληψή σου
είναι η νύχτα των αποκαλύψεων
και το ξεγύμνωμα της ψυχής σου.

Είναι η νύχτα που η αμαρτία
γεννά μια ολέθρια εν γνώσει
λαχτάρα που τη σωτηρία
γυρνά από κάθαρση σε πτώση.

Βάλε τα ρούχα σου τα πιο απλά
και κράτησέ με από το χέρι
ξέρω το δρόμο για τα πιο βαθιά
τα πιο απύθμενα τα μέρη.

Πάρε το χέρι μου θα σε οδηγήσω
μετά στα έρημα της μνήμης
τοπία και δε θα σε εγκαταλείψω
στην αγωνία της χλωμής σου λήθης.

ΦΛΕΓΟΜΕΝΑ ΠΕΔΙΑ / Αρχοντίδης Τίμος

Ένας ακόμα εφιάλτης

καλεί από τα μακρινότερα

πεδία – τα οποία – δράσης

αποθηκεύουν στα ενδότερα

του εισερχόμενου και άγνωστά του

και κάποια σπασμένα της ψυχής του

μέρη ανοίγοντας μπροστά του

τις πύλες της διαφυγής του

την ίδια ώρα που γυμνοί

τον σχεδιάζουν και τον έλκουν

οι ουρανοί οι νυχτερινοί

όσο κι εσύ ενώ εκπέμπουν

(σ) ακόμα μια που απ΄ το αγνό

κι αυθεντικό - παίρνει – μορφή

το γνήσιο και καθαρό κακό

που σχεδιάζουνε Σατανική.

Μία – μετά – διαφυγή

την πτώση του και του αβάτου

το βίαιο σπάσιμο σ’ αυτήν

αυτήν την εποχή θανάτου.

Και σε αυτήν του τη φυγή

-κι ενώ σχεδόν πια δεν του είχε

τίποτα μείνει – την πνευματική

κατά την έξοδό του βρήκε

σ’ αυτό το μέρος το Ανίερο

το σκοτεινό αυτό πεδίο

αυτό το κορίτσι που αντίδοτο

για εκείνα ήταν - και τον ίδιο -

που με τα μάτια σαν φωτιά

τα ψυχικά του τραύματα έκαψε

και με τα χείλη τ’ απαλά

σε μία νέα ζωή τον έσπρωξε

μετά το σπάσιμο - με αυτοπεποίθηση –

του εσώτερού του του αβάτου

σε αναγέννηση κι ανύψωση

σ’ αυτήν την εποχή θανάτου.

Ομαδική Ποιητική Συλλογή της Poetry News, εκδ. Διάνυσμα 2014/