Ο πατέρας μου

Πριν το πρόσωπό του γίνει σαν δάσος,
είχε φροντίσει για χιλιάδες δέντρα.
Φαινόνταν σαν τα μονοπάτια
που ατένιζε όταν ήταν σκαρφαλωμένος στην σκάλα του.
Έμοιαζε σαν τις πέτρες του σπιτιού του
που φάνταζαν σαν να γέρνουν.
Ήταν ήπιος και πράος, όπως το χορτάρι.
Ήταν σαν τα μεταναστευτικά γεράκια.

Δεν είπε τίποτα πριν το πρόσωπό του
γίνει σαν δάσος.
Μερικά δέντρα άσπρισαν
σαν το χιόνι που λιώνει στο βουνό.
Μερικά δέντρα ξάπλωσαν τις ρίζες τους
και θάμνοι φύτρωσαν από το χώμα του.


 Γουάντι Σααντέ

Ο πατέρας

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Ο πατέρας μου ήταν μηχανοδηγός
Κάρβουνο μύριζαν τα πέτσινα ρούχα του
Κάτω απ' τη μαύρη του τραγιάσκα
Άρχιζαν τα καπνισμένα μάτια του

Ο πατέρας μου δε μιλούσε πολύ
Μόνο χαμογελούσε κάπου κάπου
Με τα ηλιοψημένα χείλια του
Προπάντων όταν έπινε τσίπουρο
Κάτω απ' την κληματαριά τής αυλής

Αψηλός και δυνατός ήταν
Κι όταν με σήκωνε αψηλά
Με τ' ατσαλένια μπράτσα του
Δε φοβόμουν καθόλου
Όπως κι εκείνος δε φοβόταν
Ούτε τη ζωή του
Ούτε το θάνατό του:
Περνούσε με το τρένο του
Σφυρίζοντας
Μες απ' τις σκοτεινές
Τις στοιχειωμένες σήραγγες
Και τις νικούσε

ο πατέρας

 ΔΗΜΟΤΙΚΟ

Θεέμ σο όνομας εγώ τρανόν όρκο επέρα
και είπα πουθέν κι ευρίεται η καρδία του πατέρα

Τι πατέρα η καρδία να αραυες κι ευρήξ καμίαν
τι πατέρα η καρδία προσκυνάτο άλλον μίαν

Ένα παιδί όντας επαίς σι χάρονος τα χέρια
άμον χιονόμπον λύεται η κάρδαι τη πατέρα

όταν χιονίζ και όταν βρεχ, κι όταν φυσάει αέρας
και γιοργάναι τα χέροπα σου για το παιδίς πατέρα

Τι θάλασσας τα κύματα τρανινατα ο αέρας
και τρανίναι τα δάκροπα όντας κλαίει ένας πατέρας

Πατέρα το τραγούδι αυτό σου το αφιερώνω

Εκεί ψηλά που βρίσκεσαι, που κατοικείς, πατέρα,
τραγούδια πως θα σου ‘γραφα, σου το’ χα πει μια μέρα,
τον λόγο μου τον κράτησα, μα άργησα λιγάκι
δεν πρόλαβες να το χαρείς και έφυγες ταξιδάκι.

Πατέρα, το τραγούδι αυτό, σου το αφιερώνω,
Πατέρα, η ψυχούλα μου, περίσσιο έχει πόνο.
Τόση τριγύρω η χαρά, μα σύ είσαι στο μυαλό μου,
η σκέψη σου θα ακολουθεί για πάντα το καλό μου.

Αχ να ‘ξερες, πατέρα μου, πόσο μου έχεις λείψει,
χάθηκες και το σπίτι μας το γέμισες με θλίψη.
Έφυγες και δεν πρόλαβα μια λέξη να σου πάρω
φαίνεται θα ‘χες ραντεβού, πατέρα, με τον χάρο!

Πατέρα, το τραγούδι αυτό....

 Τριαντάφυλλος

Για τον πατέρα

 Νεκτάριος Μπήτρος


Για να μπορέσει μια ζωή να γεννηθεί
δεν φτάνει μόνο μια γυναίκα να πονέσει
δίνει κι ο άντρας το δικό του το φιλί
το φως του ήλιου ένα παιδί για ν' ανταμώσει

Μπορεί η μάνα να 'χει ευθύνη σοβαρή
κι από τα σπλάχνα της το αίμα της να δίνει
μα κι ο πατέρας είναι ήρωας κρυφός
και την αγάπη του κανένας δεν θα κρίνει

Άκου πατέρα ένα τραγούδι λυπημένο
που το' χω γράψει σε μια δύσκολη στιγμή
μιλάει για ήρωες που έχουν πεπρωμένο
ευχαριστώ να μην ακούνε στη ζωή

Τώρα κατάλαβα πατέρας τι σημαίνει
Σ' ευχαριστώ σ' ευχαριστώ
που μ' έχεις φέρει στη ζωή

Μπορεί η μάνα να 'χει ευθύνη σοβαρή
κι από τα σπλάχνα της το αίμα της να δίνει
μα κι ο πατέρας είναι ήρωας κρυφός
και την αγάπη του κανένας δεν θα κρίνει

Άκου πατέρα ένα τραγούδι λυπημένο
που το' χω γράψει σε μια δύσκολη στιγμή
μιλάει για ήρωες που έχουν πεπρωμένο
ευχαριστώ να μην ακούνε στη ζωή

Τώρα κατάλαβα πατέρας τι σημαίνει
Σ' ευχαριστώ σ' ευχαριστώ
που μ' έχεις φέρει στη ζωή

Στον πατέρα μου.

Έψαχνα ένα βιβλίο,
στην σκονισμένη βιβλιοθήκη.
Κι’ ανάμεσα στους τόμους,
βρήκα αγαπημένε μου πατέρα,
μια ζωγραφιά.
«Μαρία, Λάμπης»,
έγραφες..
με ‘κείνο το χαρακτηριστικό
τρεμούλιασμα στις λέξεις.
Και δυο βέλη,
να τρέχουν να καρφωθούν στον στόχο,
στην καρδιά σου,
ζωγραφισμένη πάνω-πάνω στη γωνιά.
Από τότε σ’ αγάπησα πιο πολύ,
από τότε,
αποφάσισα να μη σε ξεχάσω,
ποτέ πατέρα!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ

το χαμόγελο του μπαμπά

Κολώνα του σπιτιού!
Σε φώναζε η μαμά.
Και ‘συ,
πίνοντας τον καφέ σου
στο τραπεζάκι της κουζίνας,
την άκουγες με ικανοποίηση.

Τις κρύες νύχτες του χειμώνα,
μου ‘λεγες παραμύθια ..
Αλήθεια.. που τους έβρισκες
τόσους βασιλιάδες;
Και με το τέλος, μου φώναζες..
«Πρίγκιπά μου!»
και μ’ έστελνες να κοιμηθώ.

Θυμάμαι όλες σου τις μεταμορφώσεις,
απ’ του χρόνου την σμίλη.
Νεαρός, με σγουρά μαλλιά,
με το γαρύφαλλο στο πέτο
και το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο.
Μετά, τριανταπεντάρης,
σαρανταπεντάρης…

Και τώρα… μια τεράστια φαλάκρα,
Και λίγο γκρίζο στους κροτάφους.
Όμως σου ‘μεινε το καλύτερο.
Το χαμόγελό σου.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ

«Ο πατέρας δεν πίνει στους ουρανούς»

Γιάννης Βαρβέρης, 

Χθες είδα πάλι στον ύπνο μου τον πατέρα. Καθόμασταν οι

δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο. Κάποιος μας

έφερε δυο ποτηράκια και κρασί. – Είσαι καλά; Του λέω.

- Καλά, καλά, και μου ‘πιασε το χέρι. – Άντε, στην

υγειά σου, είπε. Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε

πάνω στο τραπέζι. – Δεν πίνεις; Ρώτησα. – Εσύ να πιεις,

απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω.

«Στον πατέρα μου»

 της Μελισσάνθης (Ήβη Κούγια - Σκανδαλάκη),

Όταν κοιτάζω τα παιδάκια κάθε μέρα

Στους δρόμους, το πρωί, με του σχολείου την τσάντα

Φτωχοντυμένη μια μικρούλα βλέπω πάντα

Με την παλιά της σάκα δίπλα στον πατέρα.

Απ’ το χεράκι με στοργή τηνε κρατάει

Τόσο κι οι δυο είναι ευτυχισμένοι, καθώς πάνε

Με πόση αθώα σοβαρότητα μιλάνε!

Το κοριτσάκι ολοένα τον ρωτάει.

Και κείνος σοβαρά της λέει, της διηγάται…

Πόσο σοφός είν’ ο πατέρας! Πόσα ξέρει!

Πόσην ασφάλεια νιώθει στο μεγάλο χέρι!

Τίποτε, αν το κρατεί, στον κόσμο δε φοβάται.

Ξάφνου του λέει εκείνο: «Σαν θα μεγαλώσω…»

«Τότε εγώ πια ένας φτωχός γεράκος θα ‘μια

Δε θα μπορώ στα χέρια μου να σε σηκώσω

Και θα μου λες: ακούμπα πάνω μου να πάμε.

Σαν θα ‘ρχονται για να σε παίρνουν έξω οι ξένοι

Μόνος στη σκοτεινή γωνίτσα μου θα γέρνω».

«Εγώ, στην άμαξά μου πάντα θα σε παίρνω»

Λέει, έτοιμη η μικρή να κλάψει κι επιμένει.

Νιώθει μια τέτοια ανυπομονησία, σκάει

Θέλει μεγάλη τώρα γρήγορα να γίνει

Αν είναι δυνατόν την ώρα αμέσως εκείνη

Για να του δείξει πόσο θα τον αγαπάει!

Κι όπως θερμά του σφίγγει το λιγνό χεράκι

Ο κουρασμένος νιώθει τόση εμπιστοσύνη!

Έγινε εκείνος τώρα το μικρό παιδάκι

Κι ο προστατευτικός πατέρας εκείνη.