Κάποια βραδιά

Ώρες γυρνώ, πουλί χαμένο στ’ απονύχτερο,
μες στα στενά της Πρέβεζας του Καρυωτάκη
κι έχω καημό πως στην Οδύσσεια που χάραξα
ποτέ δε βρήκα των ματιών σου την Ιθάκη.

Οδοιπορώ μέσα στης ποίησης τα τρίστρατα
σαν το φονιά στην τελευταία του αμαρτία
και νοσταλγός μετρώ κρυφά πίσω απ’ το τζάμι μου
σταλιά-σταλιά τη βροχοστάλαχτην ανία.

Κάποια βραδιά θα λησμονήσω πως σε γνώρισα
και θά ‘χω μόνη συντροφιά μια Μόνα-Λίζα
ρευστός ο χρόνος μου σαν το κρασί θα χύνεται
κι ώρες θα παίζω μουσική για την Ελίζα…

Προδοσία

Χύνω στην κούπα μου φωτιά
φλόγες να πιω και να δακρύσω
μα πριν καώ μες στην πυρά
δίνω υπόσχεση να μην ξαναγαπήσω.

Πίσω απ’ το ψέμα του γυαλιού
ο χρόνος τη μορφή μου αλέθει
κι είναι η πλάνη του μυαλού
ένα κρασί που κοινωνάω μες στη μέθη.

Του κόσμου άθυρμα φριχτό
που από την τύψη δε γλυτώνει
γυρεύω νά ‘βρω ένα Θεό
που να δοξάζω μόνον όταν με πληρώνει…

Πασχίζω σα μικρό πουλί
να βρω στο χρόνο μια κρυψώνα
μα έχω αδύναμη ψυχή
και δυο φτερά που μου τα λάβωσ' η σφεντόνα…

Είναι βαθύς ο στοχασμός
κι η θύμησή σου με κυκλώνει
μα των ματιών σου ο ουρανός
μοιάζει σκληρό ναρκωτικό που με σκοτώνει.

Πιωμένος πίσω απ’ τη σκιά
πλάθω νεράιδες και νύμφες
να μου κρατούνε συντροφιά
απόψε, που ‘πες πως θα ‘ρθείς κι όμως δεν ήρθες…

Έδεσες νύχτα ένα σκοινί
σ’ ένα κλωνί που τρέμει ακόμα
κι αντάλλαγμα για ένα φιλί
τριάντ' αργύρια που πέσανε στο χώμα…

Ενέχυρο

Περάσαν μέρες μα δε βρήκα ούτε λέξη
που να χωράει της ψυχής μου τα πελάγη,
για των κατάστικτων πλανών μου την αρπάγη
δε βρήκα λέξη που το κρίμα της ν' αντέξει.
Τούτες οι μπόρες, που λιμνάζουν πάντα εντός μου,
έχουν μια θλίψη και μιαν ύπουλην ανία
που λες κι ο θάνατος κοιτάζει μ' ειρωνία
κάθε γωνιά και κάθε υπόγειο του κόσμου.
Γλυστρούν αρίφνητες οι ώρες δίχως λήθη
κι άρρηκτα μοιάζουν τα δεσμά των λογισμών μου,
θ' αναστηθώ και θα σταθώ ενώπιόν μου
γιομάτος εκδορές και στίγματα στα στήθη.
Πόσο κουράστικα στη λίστα των απόρων
να πλέω κόντρα στην ορμή και τη ροή μου
και σαν ενέχυρο ν' αφήνω τη ζωή μου
στο Βαραβάν και τη συμπόνια των πραιτόρων...

Όταν σε βρω

Κυλά ο καιρός, μα συ από μέσα μου δε σβήνεις
όρκοι σιωπής και λάθη μ’ έχουν αρρωστήσει
κάποτε που ‘μαστε παιδιά σ’ είχ' αγαπήσει.
Δροσιά μου! που όποιον στεναγμό μου, εντός σου κλείνεις.
Άδολο γέλιο, παιδικό -στερνό μου ψέμα
σμαράγδια νέφαλα -αχ!- και πορφυρό μετάξι
τώρα το ξέρω πως ο χρόνος σ’ έχει αλλάξει.
Άσπρο μου χιόνι μου, αθώρητό μου βλέμμα!
Τώρα τα χείλια σου ανασταίνουν ξένα χείλη
και ξένους ψίθυρους τα βράδια συλλαβίζουν
-πώς με νικάς… κι όλα κοντά μου σε γυρίζουν…
Άσπρο μου χιόνι μου, μυριόχρωμο κοχύλι!
Τα μάτια σου για μάτια ξένα ξαγρυπνούνε
και το κορμί σου πόσα γνώρισε ταξίδια…
-πώς με νικάς… και μέσα μου είσαι τόσο ίδια…-
στ’ ονείρεμά σου, τα όνειρά μου ναυαγούνε.
Γλιστρά η ζωή -α η ζωή!- και μας κερδίζει.
Άμπρα γαζίας! Σε ακούω, εδώ είσ’ ακόμα;
Το δάκρυ μου σε γέννησε, ψυχή από χώμα
-α ναι, το χώμα! σαν εμάς και μας φοβίζει…
Όταν σε βρω ξανά, θα κάνω πως δεν ξέρω
θα κάνω, τάχα, πως δεν κλαίω που σε θυμάμαι,
πως δεν ψελλίζω τ’ όνομά σου όταν κοιμάμαι,
πως σε ξεπέρασα και γι’ άλλην υποφέρω.
Όταν σε βρω ξανά κι όταν σε συναντήσω
δε θα σου πω πως τώρα κλαίω στη θύμησή σου,
πως πάλι ξύπνησα με την απαντοχή σου
και σαν εσένα πως καμιά δε θ’ αγαπήσω...

παράπονο

Στην αναπόληση του νου δεν είσαι μπλάβος στοχασμός,
αγάπη που ‘χει ο στεναγμός με δάκρυα κεντήσει.
Στο κιθαρόνι του Μαγιού είσαι σκοπός αυγερινός
π’ όλης της γης τα γιασεμιά σε έχουν τραγουδήσει!
Στης μοναξιάς τη σιγαλιά η μόνη μου είσ’ απαντοχή
που στην καρδιά μου ολόδροσο τον έρωτα θροΐζεις,
μα έχω παράπονο πικρό να μου γιατσώνει την ψυχή
που ρίζωσες στα στήθια μου και σ’ άλλη γη ανθίζεις…

όταν

Όταν εκείνα που αγαπάς μια μέρα σε προδώσουν
θυμήσου εμέ, π’ αρνήθηκες το πρώτο μας φιλί.
Χείλια δε θά ‘βρεις πιο ζεστά και στήθη να σε νιώσουν
και μπράτσα, για να τυλιχτείς σαν τ’ άβγαλτο πουλί.
Κι όταν θα κλαις, μωρού παιδιού θα μοιάζει ο λυγμός σου
και θα ‘σαι τόσο δίπλα μου και τόσο μακρινή…
που θά ‘θελα να κλαίω κι εγώ τα δάκρυα των ματιών σου
να βλέπω τι σε πόνεσε που δε μου το ‘χεις πει.
Κι όταν θα φτάσει ο καιρός εσύ να με προδώσεις
εμένα, που λαχτάρησα την κάθε σου στιγμή,
καθώς θα φεύγεις μη σταθείς και μην το μετανιώσεις
και τότε το τραγούδι μου δε θα ‘χει αφορμή.
Κι όταν θα ‘ρθούν χινοπωριές και σα θα ‘ρθούν χειμώνες
τα λαβωμένα μου όνειρα θα λιώσουν στη βροχή
κι απά στο χώμα μιαν αυγή θα γίνουν ανεμώνες
κι εγώ θα ξέρω μέσα τους πως βρίσκεσαι κι εσύ…
Κι όταν σε ξένους ουρανούς θ’ απλώνεις τα φτερά σου
στο σώμ' αυτό, που ξόδεψαν οι λάθος διαδρομές,
μ’ ένα γυαλί απάνω του θα γράψω τ’ όνομά σου
το αίμα που θα στάζεις να γλυκαίνει τις πληγές…

Πόσα δεν πρόφτασες

Στο κοριτσάκι που τόσο βιάστηκε…

Κοιμήθηκες σαν κρινανθός στην αύρα ενός ονείρου
π’ αμόλευτο κι ανέγγιχτο τ’ ανάσανες μισό.
Γλάρου φτερό, πού κίνησες στα νέφαλα τ’ απείρου
κι άνεμος γίνηκες, βροχή, λαχτάρα που διψώ.

Πόσα δεν πρόφτασες να πεις και δε μας είπες λόγια,
πόσες δεν πρόφτασες να δεις ασχήμιες κι ομορφιές!
σπαράζει ασίγητους σκοπούς εντός μου η στενοχώρια
μα συ δε φταις που εγώ σκορπώ. Μ’ ακούς; Εσύ δε φταις…

Στη μέση ποιου παραμυθιού, ποιας μάγισσας η ζήλια
σε πλάνεψε και σ’ άρπαξε την άχραντη πνοή;
Σαν τώρα στην αγκάλη μου που σ’ άγγιζα τα χείλια
σαν τώρα που σου γέλαγα και γέλαγες κι εσύ.

Βλέμμα δεν έχεις κι όμως ξέρω απόψε πως με βλέπεις
μα ως να διαβάζεις γράμματα δεν έμαθες ποτές
τα που σου γράφω δε νογάς και τ’ άστρα, εκεί, που δρέπεις
γίναν πικρά μας δάκρυα, των φόβων μας ειρκτές.

Κοιμήθηκες… κι ο ήλιος δεν ανέτειλε άγγελέ μου
στο τζάμι δε σε τάραξαν οι στάλες της βροχής
χαλάει ο κόσμος, μα εσύ κοιμήσου άγγελέ μου
για τα ματάκια σου είν’ μικρά τα σύνορα της γης…

Ανείπωτο τραγούδι

Φύσα μ’ αγέρι μου και γίνομαι κλαράκι
να με θροείς με της αγάπης τα φιλιά
πάνω στα φύλλα μου να γέρνουν τα πουλιά
νά ‘χ’ η ψυχή μου ζεστασιά στη χειμωνιά.
Τραγούδησέ μου σα μικρό περιστεράκι
κι εγώ θα γίνω μες στη νύχτα σιγαλιά
ν’ ακούω μόνο τη θλιμμένη σου λαλιά
που ‘γινε δάκρυ, προσευχή και λησμονιά…
Φταίει ο χτύπος της καρδιάς μου π’ αλητεύει
μέσα στα στήθια σου κι απ’ την πνοή σου ζω,
είσαι το αίμα μου μα ‘γώ αιμορραγώ
μέσα στις φλέβες μου πληγή και γιατρικό.
Μέσα στο βλέμμα σου το φως μου δραπετεύει
κι ό,τι κοιτάς, αχ πώς ζηλεύω να το δω!
Είσαι η λέξη που νοστάλγησα να πω
γλυκό στα χείλη μου κρυμμένο μυστικό…