ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ 1973 / ............................................Χρήστος Κουκουσούρης.

 

Κάποτε ασυλλόγιστα

κυλίστηκες στη λάσπη μεγάλη αμόλυντη ιδέα,

δεν ήξερα…

Σου έπλυνα με φόβο τις πληγές,

τις έδεσα με λευκοπλάστη

κι έκτισα ένα καινούργιο πεπρωμένο

που για ιδανικά μιλά

κι αν ήθελα να σκύψω το κεφάλι

υπάρχει κάποια δύναμη που το κρατά ψηλά.

Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ 12/1973

............................................Χρήστος Κουκουσούρης.

ΜΗΝ ΡΩΤΑΣ / Κουκουσούρης Χρήστος

 

Μη με ρωτάς τι φταίει,

μες στην πολύν ανεκτικότητα και την απάθεια

χαθήκαμε κι οι δρόμοι έγιναν τραχείς

κι η λερωμένη μας συνείδηση ποτάμι

από την πηγή ως τα τρίσβαθα του χάους.

Μην με ρωτάς γιατί,

παίρνουμε των παραβατικών τα μέτια

με πολύ απάθεια και πολύ αδιαφορία

από το πρώτο το σκαλί,

ως το πλατύσκαλο της κλίμακας του κόσμου.

Μη με ρωτάς πως φτωχύναμε

κι ανοίξαμε δρόμους με χαλί στρωμένους

για την ασέλγεια των άπληστων, των λίγων

που με περισσή αναίδεια απαιτούν

λόγους ν’ ανθίσουν.

Μη με ρωτάς,

κουράστηκα να πεθαίνω κάθε μέρα

για ένα κομμάτι ήλιου νεφοστεφανομένου συνήθως,

που δεν γνωρίζει την ύπαρξή μου

ούτε τον λόγο της θυσίας που κρύβω στα στήθια μου.

Χρήστος Κουκουσούρης.

ΣΒΗΣΜΕΝΟΣ ΦΑΝΟΣΤΑΤΗΣ/Κουκουσούρης Χρήστος

 

.

Μαζί στον κόσμο αυτό κινήσαμε,

δρόμοι πολλοί στα πόδια απλωμένοι,

τα φώτα <Νέον> προσκυνήσαμε

από τις λάμψεις θαμπωμένοι

και μες στα ψεύτικα χαθήκαμε.

.

Μαζί, μικρά παιδιά, ονειρευτήκαμε

να κατακτήσουμε τον κόσμο στρατηλάτες,

ελευθερία, πρόοδο, σκεφθήκαμε

να διώξουμε ανθρώπων αυταπάτες

πολλών ετών, μα πλανευτήκαμε.

.

Τα όνειρα η σκληρή ζωή κι ο κόσμος γύρο μας,

στιγμές από έπαρση, αξίες, μα και σθένος,

η δύναμη ψυχής, το άγιο μύρο μας,

πνιγήκανε σε θάλασσες δακρύων και το μένος,

σβησμένος φανοστάτης στο σαρκίο μας.

.

Στις συμπληγάδες της ζωής χαθήκαμε

τα όνειρά μας σκόρπια φύλλα σ’ άγριο αγέρι

τη Σκύλα και τη Χάρυβδη απαντήσαμε

σε κράταγα σφιχτά από το χέρι

με κοίταξες και μου ‘πες προδοθήκαμε.

.

( Περιλαμβάνεται στην έκδοση λογοτεχνών βορείου Ελλάδος

Ε.Λ.Β.Ε. με τίτλο ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ. )

…………………………………Χρήστος Κουκουσούρης.

Χρήστος Κουκουσούρης: Τρία [3] ποιήματα

Κάποτε παρακολουθώντας παρουσίαση μιας ποιητικής συλλογής ο ομιλητής είχε υποστηρίξει ότι για να είναι ο ποιητής αληθινός θα πρέπει να γράφει ποίηση στη παλαιά φόρμα...την ομοιοκατάληκτη. Θεωρώ λοιπόν πως στη περίπτωση του Χρήστου Κουκουσούρη επαληθεύεται αυτή η ρήση. Η ποίησή του έχει ρυθμό , μέτρο και ομοιοκαταληξία. Τα θέματά του περιστρέφονται γύρω από την καθημερινότητα των ανθρώπων, τα προβλήματά τους. Χρησιμοποιεί πολύ εύστοχα τις λέξεις μέσα στα ποιήματά του και το πλούσιο λεξιλόγιο λειτουργεί ως ιστός αράχνης για τον αναγνώστη. 

                                                                                                          Δημήτριος Γκόγκας

 MΑΙΡΗ

Σου γράφω δυο λόγια, να… βιάζομαι ξέρεις

με τρέχουν οι μέρες κι οι ώρες καιρό

σου αφήνω κλειδί στο πιατάκι της φτέρης

για όποτε θέλεις… Πολύ θα χαρώ…

Προτιμώ Κυριακή για μια βόλτα με Φέρρυ

ως την Αίγινα θα ‘λεγα, που είναι κοντά

να έχουμε χρόνο να μιλήσουμε Μαίρη,

κουράστηκα που όλα τα βράδια μουντά.

Το κλείνω γιατί με κυνηγάνε διαβόλοι

θα πάρω καινούργιο να το ‘χω κρυφό

με ξέρουν κι οι πέτρες σε όλη την πόλη

στο παιγνίδι του ‘’κρύβεστε ‘’ γοργά εντρυφώ.

Προσδοκώ να φανεί κάποια ήρεμη μέρα

να μ’ έχουν ξεχάσει και να ξεχαστώ

να βγω ν’ αναπνεύσω απρόσκοπτα αγέρα

να πιω καφεδάκι στου Βλάση ζεστό,

να μην ψάχνω γύρο μ’ ανήσυχο βλέμμα

δεν έκανα φόνο, χρωστάω λεφτά

κουράστηκα αλήθεια να ζω με το ψέμα

κοντά ξεχρεώνω και όλα ρευστά.

Η κρίση έχει αλώσει χρηστών συνειδήσεις

και κρέμασε αξίες κι αρχές στα σχοινιά

ακούω τα λόγια που λεν στις ειδήσεις

θα φύγει το άλγος, μένει η ρετσινιά.

**

Το Νησί ( Ουτοπία )

Μέσα στη χούφτα μου έχτισα ένα μικρό νησί,

στέρεοι βράχοι οι ρόζοι μου κι απάνω του εσύ,

ν’ αγνάντευες τα πέλαγα απ’ τις άκρες των δακτύλων μου

να χαίρεσαι και να γελάς και να ‘δινες ζωή.

Με στην παλάμη μου έχτισα ένα μικρό παλάτι,

μ’ αισθήματα οι τοίχοι του, και χρώματα της γης,

κι απάνω στη γραμμή ζωής, άφησα μονοπάτι

πνιγμένο με ‘σε γιασεμιά και φως μιας αστραπής.

Στην άκρη της παλάμης μου, έφτιαξα λιμανάκι

ανάμεσα σ’ αντίχειρα και δείκτη ασφαλισμένο

έναν προβλήτα από καημούς και βράχους κοφτερούς

να σταματάει τον άνεμο, το κύμα το αγριεμένο.

Με στην ψυχή μου έσπειρα το όνειρο μιας πατρίδας,

ψηλά παραθυρόφυλλα, μπρούντζινες κλειδαριές,

από τις γρίλιες έμπαινε το φως μιας ηλιαχτίδας,

και στην κουζίνα σκόρπιζαν άρωμα οι λιχουδιές.

Με στην καρδιά μου έκλεισα ποτάμια από ελπίδες

στόχους ζωής που χάθηκαν και δεν θα ξαναβρώ

μέρες γεμάτες όνειρα, στιγμές σαν καταιγίδες

με μάχες πάντα αμφίβολες, και κόντρα τον καιρό.

Στις προσευχές μου ζήτησα ν’ ακούσεις τη φωνή μου

μέσα απ’ τις αχανείς γραμμές της τηλεφωνικής,

να νοιώσεις την ανάσα μου, να δεις την αντοχή μου,

φάρο της νύχτας, σύμβολο, σκοπό μιας νέας αρχής.

Η ομίχλη τούτων των καιρών σαν πέπλο φαντασίας,

σκέπασε ότι είχαμε κερδίσει απ’ τη ζωή,

σε θέλω με την λάμψη σου το χάος της απουσίας,

να σβήσεις απ’ τη σκέψη μου, για μια μικρή στιγμή.

Καράβι αρμάτωσα για σε μ’ άσπρο πανί ανοιγμένο

και κωπηλάτες ικανούς για τρυφερά ταξίδια,

το λιμανάκι το μικρό λαμπαδοφωτισμένο

κι εγώ φιγούρα γραφική να καρτερώ τα ίδια.

Το πέλαγος απλώνεται ως τη γραμμή του ορίζοντα

κι απάνω του συμμετρικά, μικρές λευκές κουκίδες,

άσπρο πανί δεν φαίνεται, μόνο χρώματα ιριδίζοντα

απ’ τ’ αφρισμένα κύματα που φτιάχνουν οι ηλιαχτίδες.

Άδικα όπως φαίνεται την καρτερώ στο μόλο,

χαμένες πήγαν οι ατέλειωτες ώρες της προσμονής

δεν θα ‘ρθει κι ας θυσίασα, ψυχή, το βιος μου όλο,

κρατώ για πάντα τ’ όνειρο και μην με λησμονείς…

**

ΡΕΚΛΑΜΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Των ακραίων συνειδήσεων θέση δεν παίρνω

ούτε ρούχα γιορτινά σαν μου πουν πως γιορτάζουν

Δημοκράτη ήμουν σπορά και μαζί μου το σέρνω

η εικόνα έχει αλλάξει, κι όλα αυτά με τρομάζουν.

Η Δημοκρατία στις μέρες μας είναι ασύστολο ψεύδος

σκιτσογράφου κακέκτυπο, σαν ρεκλάμα ταινίας

πόση δύναμη τάχα ν’ αποκτήσει και εύρος

πάν’ στις πλάτες λαού, θύμα αίσχιστης πενίας ;

Καπηλευτές κι επιβήτορες δίχως σπέρμα κι ουσία

σχέσεις νόθες κι ασήμαντες σαν το φλάς μιας στιγμής

πώς να πείσει, που οι φέροντες τον σεπτό της μανδύα

διακονίζουν, στοχεύοντας νίκες με ίχνος πυγμής;

Ψάχνω έναν, που νοιάζεται κι έχει πλούτο να δώσει

σε ιδέες κι οράματα για ένα μέλλον ολκής

για την χώρα, που ρήμαξαν εφιάλτες καμπόσοι,

για την χώρα πεδίο που είναι, αήθους διαπλοκής.

Δεν θα βρεις μου φωνάζουν μ‘ ένα πάθος που πάλλει

κρεμασμένοι στα κάγκελα οι των άκρων κραυγές

που ‘χουν στείρο υπόβαθρο και ο λόγος δεν θάλλει

και ξεσπούν σε πειράγματα και στριγκές οιμωγές.

……………………………………….Χρήστος Κουκουσούρης.

ΛΑΜΝΟΚΟΠΟΙ / Κουκουσούρης Χρήστος

Σα γραφικό ξωκλήσι ολόρθος στέκει

μοναχική φιγούρα σε γυμνού λόφου,

τα συναξάρια της αγάπης δεν τ’ αγγίζει

άλλοι τα τραγουδήσαν μ’ άγριο πάθος.

Μέντα, θυμάρι βάτσινα μυρίζει

στο ένα πόδι το κορμί του αγαντάρει

καθώς τον κόσμο αγροικάει σαν το λελέκι

σκαλίζοντας με ζέση ποιο είν’ το λάθος.

Τι φταίει που ο κόσμος το ‘ριξε στην τρέλα

όλοι μαζί κοπαδιαστά σωστό μελίσσι

σ’ ερωτικά τεμένη, δεν ρωτάνε

η αγάπη όλα τα σβήνει και τα μίση.

Ακουμπιστά ώμο με ώμο σ’ ένα δόγμα

και για παντιέρα μια καρδιά με ένα βέλος

μοχθούν γι’ αγάπες κι εύκολα δηλώνουν

ποιητές πως είναι σε στρατώνα λιποτάκτες.

Αλήθειες δεν σηκώνει αυτή η θρησκεία

‘κείνη η μοναχική φιγούρα αλήθειες λέει

και γέρνει εκεί δα, σε κόχη βράχου

μόνος κι εκεί κι εδώ τα ίδια θα ‘ναι μόνος

Σε κατρακύλα δίχως φρένα ολισθαίνει

αυτός ο κόσμος των χαμένων λαμνοκόπων

ψάχνουν ακόμα για Ιθάκες προορισμούς τάχα,

μόνη περιπλανώμενων δικαιολογία.

……………………………………..Χρήστος Κουκουσούρης.

Χρήστος Κουκουσούρης: Με νότες πένθιμες η αυγή γυρνάει τη νέα σελίδα

Η ΓΛΩΣΣΑ

Σαν μι’ άλλη μια μέρα στο κενό πέρασε η μέρα ετούτη
σαν χθες που δεν κερδήθηκε καμιά καινούργια λέξη
κι είχε μια άπνοια πληκτική και έννοιες χιλιάδες
στο δρόμο της απώλειας που αφύλακτος κοιμάται,

Κι η νύχτα, που φαντάσματα γεννάει και αναμνήσεις
κρύβει ολοφυρόμενες ψυχές και τον λυγμό τους
σ’ ένα μπλοκάκι με σπιράλ κρατώντας απουσίες
διάθεση αφαιρετική που έχουν οι επιζώντες.

Με νότες πένθιμες η αυγή γυρνάει τη νέα σελίδα
κάνε μεγαλοδύναμε σήμερα να μην χάσει
μη στάξει η πένα ούτε λεκέ, ούτε καν μια τελεία
που οι νέοι με λίγα εφόδια ταξίδια ετοιμάζουν.

Στο τζόγο που έστησαν με αργκό, μαγκιές και αυταπάτες
τον πλούτο της αποδομούν οι πάτρωνες του λόγου
βλέπεις στην τηλεόραση πώς ρίχνουν στον καιάδα
οι απαίδευτοι, κάθε έννοια που δεν καταλαβαίνουν.
.

**

ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Άστο σε μένα εσύ μπορεί να πληγωθείς καρδιά μου
εγώ είμαι ένα παράδοξο που η φύση τιμωρεί
μου στέρησε το όνειρο κι αγάπη απ’ την καρδιά μου
π’ έχω πολύ και δεν μπορεί κανείς να την δεχθεί.

Με λεν’ καμπούρη κι άσχημο και περπατώ σκυμμένα
δουλόπρεπα, μιας και ο κόσμος γύρο μου γελά
να κρύβω την ασχήμια μου, δεν είσαι εσύ για μένα
κι ο οίκτος σου με τυραννά, η αγάπη με πονά.

Κουασιμόδο πιο συχνά με λεν παρά Γρηγόρη
δεν έχω σχέση μ’ εκκλησιά με βλέπουν σαν στοιχειό
να ‘βρισκα μπάρκο θα ‘φευγα μ’ ένα παλιό βαπόρι
να μην γυρίσω στα παλιά τούτη η ζωή χτικιό.

Να φύγω Κατερίνα μου, μα θα ‘χω στ’ όνειρό μου
το πρόσωπό σου, άνοιξη ολάνθιστη μυρτιά
τις νύχτες θα προσεύχομαι σ’ ένα θεό δικό μου,
να ζεις ευτυχισμένη εσύ κι εγώ ας στην ξενιτιά.

**

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Λατρεύω το φιλόξενό σου σπίτι
και το χαμόγελο που με καλωσορίζει
μαλλί και δέρμα, θάλασσα μυρίζει
και δεν είμαι ο Μπράντ Πίτ ή ο Γουόρνερ Μπίτι.

Καρτερικά απ’ το παράθυρο τα βράδια
κοιτάς το δρόμο και μ’ αρέσει που προσμένεις
τον ερχομό μου, πάντα περιμένεις
αυτά είναι αγάπης κι έρωτος σημάδια.

Ως φαίνεται μετράει η μπογιά μου ακόμα
μπορώ και προκαλώ αναταράξεις
το δείχνουνε τα λόγια σου κι οι πράξεις
μαζί σου η ζωή μου παίρνει χρώμα…

Θα ‘θελα λίγο ακόμα να κρατήσει
προτού βαθύνουν οι ρυτίδες του μετώπου
σε λίγο γίνομαι ο άρχοντας του τόπου
σίγουρα ο κόσμος λέει θα με ψηφίσει.

ΤΙ ΚΑΛΑ ! / Χρήστος Κουκουσούρης

Περάσαμε καλά δεν το κρύβω

με σεμνότη το κεφάλι μου σκύβω

και τα σέβη μου για κείνον πολλά.

Σαν πανόπτης εκείνος ορίζει

και η γη αενάως γυρίζει

τι καλά.!

Δεν μας πήραν πολλά, κάτι αφήσαν

με μια νέα πνοή καθορίσαν

δεν θα πάρουμε φέτος κιλά.

Το πολύ ‘’ως γνωστόν’’ μας σκοτώνει

η πατρίς έχει ανάγκες κι απλώνει

τραχανά !

Ως το τέλος αυτής της θητείας

με μικρές οιμωγές ασωτίας

και με άλλα πρωτίστως καλά

θα σηκώσουμ’ εθνικά το κεφάλι

θα ‘χει φύγει από τη μέθη κι η ζάλη

ω! λαλά.

ΣΚΥΦΤΟΣ / Χρήστος Κουκουσούρης.

Δεν σκύβω το κεφάλι από σεμνότη

μήτε από άλγος που στο σβέρκο έχει σταθεί

το βάρος της σκοτούρας, θέση πρώτη

σε άβυσσο η ψυχή μου έχει χαθεί.

.

Γύρο μου φτερουγίζει η περηφάνια,

Φεύγει… Διαζύγιο συναινετικό

συντρόφισσα στα χρόνια που η ορφάνια

μ’ αγκάλιαζε με πνεύμα αιρετικό.

.

Κι η νιότη που ατίθαση καλπάζει

σε κοινωνία που το σέβας αγνοεί

το μέλλον κατά μέτωπο τρομάζει

η σύγκρουση μια πίκρα ομονοεί.

.

Δεν σκύβω το κεφάλι από συνήθεια

με κούρασαν τα χρόνια της φθοράς

γελάω μονάχος δεν ζητώ βοήθεια

γέλιο πικρό της λύπης που φοράς.

.

Και μια σταγόνα δάκρυ να κυλίσει

στο μάγουλο, οργωμένο απ’ τον καιρό

σαν φευγαλέα συγνώμη θα μιλήσει

ρέουσα ντροπή για να χαρώ.

.

Η άπιστη/ Χρήστος Κουκουσούρης.

Ακούστηκε το βράδυ που βρεθήκαμε στου Γιάννη
δυο φίλοι που σε κοίταζαν το ‘παν ψιθυριστά
πώς ψήνεσαι όταν λείπω εγώ, σε δεύτερο τηγάνι
και τα πορτοπαράθυρα είναι πάντοτε κλειστά.

Πικρό το μεροκάματο όταν μακριά απ’ το σπίτι
πικρή κι η γεύση του ψωμιού κι ας το κοντό φουστάνι,
το ποταμάκι της ζωής βρήκε καινούργια κοίτη,
το κέρατό μου, φαίνεται και μέσα στο φλιτζάνι.

Λίγα μαλλιά στην κεφαλή, που κρύβω με σκουφάκι
και σκούρο αγόρασα γυαλί στα μάτια να φορώ
μη δείξω για την άπιστη πως τρώει με το σαράκι
έχει τερτίπια η ζωή, χωρίς κι Αυτήν μπορώ.

Θα δώσω τέλος στην ψυχρή κι άδοξη ιστορία
θα τιμωρήσω τον μυχό κι αυτή τη Μοιχαλίδα
θέλω να δω την άτιμη στο γόνα για ικεσία
του κερατά από πάνω μου να διώξω την κηλίδα..

………………………..Χρήστος Κουκουσούρης.

2 ποιήσεις του Χρήστου Κουκουσούρη

1. Ντιλιβεράδες. 

Να κι ο καινούργιος με το μαύρο καβασάκι
ντρέπεται λίγο, Φυσικός με δυο πτυχία
πιστεύει πως γοργά θ’ αλλάξουν όλα 
όλα θα μπουν γοργά σε μιαν ευθεία
Γιώργο τον λένε κι έχει θέληση, μεράκι.

-Γιώργη έλα να σε γνωρίσω στην παρέα,
εγώ είμαι ο Κώστας Ιστορία- Αρχαιολογία
ο Νώντας τοπογράφος άρτι απολυμένος
ο Παναγιώτης Αγγλική Φιλολογία
να κι η δασκάλα, η ξανθιά γκαρσόνα, η Ρέα.

Το μπλε χοντάκι που έρχεται είναι ό Ντίνος
Μηχανικός, δεν έχει τίποτε να χτίσει
κάτι άδειες αριά και που για ανακαινίσεις
έχει γυναίκα δυο μωρά πώς να τα ζήσει
τσοντάρει που η εφορία ειν’ αδηφάγο κτήνος.

Κι ο τελευταίος της παρέας ο Θεοφάνης
κρατάει ταμείο και μετράει τα χαρτζιλίκια
ίσα μερίδια και τίμια για τον καθένα
ντόμπρος βαρύς δεν σκώνει ζοριλίκια
κι αν κάποτε αρρωστήσεις δεν το χάνεις.

Παιδιά με όνειρα μεγάλα, ένας κι ένας
ήταν και δυο Πακιστανοί τους κάναμε πέρα
δεν δέχθηκαν κανόνες που είχαμε θεσπίσει
μ’ όνειρα σπρώχναμε για να κυλάει η μέρα
για τ’ αύριο σιωπή, δεν μίλαγε κανένας…

2. Σκέψεις.

Ο Κώστας ονειρεύεται το Ελληνικό ν’ αρχίσει
βούρτσα, πινέλο και ξυστρί κι αξίνα στ’ άλλο χέρι
δουλειά για χρόνια, η ανάπτυξη μπορεί να περιμένει
ακόμα και μια σύνταξη μπορεί από κει να πάρει.

Ο Νώντας έλεγε θα βρει δουλειά σε εταιρία
το χωροταξικό απαιτεί πολλούς πολεοδόμους,
χρόνων μελέτες, μ’ αλλαγές απ’ τους Αρχαιολόγους
κι οι επενδυτές να ωρύονται για τις καθυστερήσεις.

Ο Παναγιώτης διορισμό ονειρεύεται που τώρα
κονταίνουν και οι εκλογές τα δίχτυα αργά απλώνουν
και κάποιο φροντιστήριο νέα σεζόν που αρχίζει
ίσως και ιδιαίτερα τις Κυριακές και σκόλες.

Ο Γιώργος δεν μιλάει πολύ μα σκέφτεται τα ξένα
σ’ αυτόν τον τόπο δεν μπορείς να ζήσεις με πτυχία
με τόσους βολεψάκιδες δεν πάει μπροστά ο τόπος
καλύτερα στην ξενιτιά που σέβονται αξίες.

Ο Θεοφάνης σκέφτεται το πόστο να κρατήσει
όσο πουλάει το μαγαζί κι όσο κι αυτός αντέχει
κι η Ρέα θέλει τώρα πια, που ζούνε σαν ζευγάρι
μαζί να την παλέψουνε έχει ο θεός για όλους.

Καλουπωμένα όνειρα στο DNA γραμμένα
ας είμαι εγώ, το σύστημα ποτέ του δεν αλλάζει
ραγιάδες δόξα τω θεώ έχει η πατρίς χιλιάδες
που πάντα θα πληρώνουνε της εφορίας τη δόση.

………………………….Χρήστος Κουκουσούρης

Λόγος παραινετικός. …………………………Χρήστος Κουκουσούρης.

29/06/2018

(Τροχαϊκός 15σύλλαβος με ζευγαρωτή ομοιοκαταληξία.)

Τόσα θύματα ποιος νοιάζεται άλλο ένα αν προστεθεί
ό σκοπός που αγιάζει μέσα, ξαργυρώνει τη σιωπή
κι αν επιτευχθούν οι στόχοι κι η πατρίδα πάει καλά
οι ταγοί σ’ όλες τις πόλεις θα γιορτάζουν σε gala.

Απ’ τη σκέψη ως την πράξη θέλει χρόνο να στηθεί
τα καθημερνά περνάνε κι η ανάμνηση ρηχή
αχ Ελλάδα να ‘χες κρίση να θυμάσαι τις πληγές
που αναλώνεσαι σε ξόρκια και ανθρώπων οιμωγές.

Να θυμάσαι στην παγκόσμια ιστορία που έχεις θέση
να θυμάσαι πως για όλους, η αρχή είσαι εσύ κι η μέση
κι αν για λίγο στην Ευρώπη χάνεις τον βηματισμό σου
κάποιοι σου ‘βαλαν εμπόδια θέλουν τον αφανισμό σου.

Τα παιγνίδια που όλοι παίζουν για δυο στάλες εξουσίας
χαμερπείς φτηνοί ρουφιάνοι και προδότες κάθε αξίας,
σε πωλούν σαν να ‘σαι πόρνη και εισπράττουν αμοιβή
αργυρώνητοι και κλέφτες που εδρεύουν στη Βουλή.

Αν Ελλάδα τιμημένη τα σπυριά και τα τσιμπούρια
που σε πλήγωναν για χρόνια και σε γέμισαν κουσούρια,
δυνηθείς ν’ αποτινάξεις και με καθαρό μυαλό
ίσως πάλι γίνεις πρώτη για να σέρνεις τον χορό.

Μικρή Ζωή / Χρήστος Κουκουσούρης

Κάπου στην άκρη τ’ ουρανού ένα αστέρι
φωτίζει τη μικρή του γειτονιά,
έλα κοντά μου πιάσε με απ’ το χέρι
κι ας πάμε ως την ακροθαλασσιά
να ονειρευτούμε πως εκεί στην άκρη ζούμε
και βλέπουμε τον κόσμο από ψηλά.

Κάπου στην άκρη του μυαλού μι’ άδολη σκέψη
φτιάχνει ιστορίες για ταξίδια μακρινά
μ’ ένα Picando δυο βαλίτσες, πως ν’ αντέξει
το όνειρο, δεν θα μας πάει πουθενά,
πόσο άκαρδη, πικρή είναι αυτή η λέξη,
τα όνειρα κοστίζουν ακριβά.

Πόσο μικρή είναι ετούτη η παραλία
χωράει εμάς τους δυο και τον ψαρά
τα δίχτυα που μπαλώνει με ηρεμία,
με τρυφερότητα στην βάρκα του ακουμπά
το βλέμμα του χαϊδεύει με σοφία
τη θάλασσα, την ταραχή της όπως μετρά.

Σφίξε το χέρι μου το σπίτι μας προσμένει
και η καρδιά μου αχ νοιώθω φτερουγίζει,
να μ’ αγαπάς μη μείνουμε δυο ξένοι
με ‘στο μικρόκοσμό μου ή αγάπη σου μ’ αγγίζει
τούτη η ζωή, μικρή ζωή, ότι μας μένει
κι ο κόσμος γύρο μας αδιάφορα σφυρίζει.

………………………Χρήστος Κουκουσούρης

Υποζύγια / Χρήστος Κουκουσούρης

Τούτες τις μέρες που η ψυχή στα Εθνικά δοσμένη,
που σκιάζουν μεσοπρόθεσμα, που λαιμιτομικά…
Τόσες φορές με ξόβεργες στην έχουνε στημένη
που παρασύρεσαι εύκολα, με κόλπα κλασικά.

Κορόιδο από γεννησιμιού, ταγμένο θύμα που έχεις
να δώσεις, όση δύναμη που κρύβει το κορμί
και τους καρπούς των κόπων σου ποτέ να μην κατέχεις
γιατί κανείς δεν σου ‘μαθε, τι πα να πει πυγμή.

Ποντάρισαν στην ένθερμη πανεθνική σου σκέψη
και φόρτωσαν στην πλάτη σου τα βάρη του ντουνιά
αριστερή κυβέρνηση που μόνη είχε βλέψη
από ζευγολάτη υποζύγιο, σε κράτος τσιφλικά.

Μου μοιάζει με παράσταση που τραγικά ειν’ δοσμένη
κι ερίζουν για τα εύσημα οι πρωταγωνιστές
λεκέδες ανεξίτηλοι και στο μυαλό παρμένοι
λάτρεις της ισοπέδωσης του κλέους εραστές.

Ένστικτα / Χρήστος Κουκουσούρης

Δεν είμαι τιμητής του γιού, της κόρης, του πατέρα,
του ανιψιού, του σύντεκνου και του πολιτευτή
μη δε του γόνου τιμητής τρίτης γενιάς και πέρα
μήτε του συνδικαλιστή κι αιώνιου φοιτητή..

(Όλοι σηκώνουν επικά, Σωτήρα μια παντιέρα
και θεν από τον κόπο σου να πλάσουνε ψωμιά)

Είμαι της μάνας μου παιδί της αδικοχαμένης
και του πατέρα που έζησε με ιώβειο υπομονή
επαναστάτης ήθελα, γενιάς ατιμασμένης
που ακόμα δεν θυμήθηκε, πολεμική ιαχή.

(Συγχρονισμένοι, σύσσωμοι τρακόσοι όλοι κι όλοι
σ’ απομυζούν και πίνουνε το αίμα σαν χυμό.)

Είμαι βλαστάρι ενός λαού, θεριού άμα ξυπνήσει
είμαι θεριό από μόνος μου δεμένο σε κλουβί
κανένας λόγος και φωνή δεν θα με συγκινήσει
να δείξω οίκτο για ζωή που διάγεις ακριβή.

(Οίκτος δεν πρέπει σου φονιά και στυγερέ προδότη
που πούλησες τη χώρα σου κι εκποίησες την νιότη)

Θέλω μ’ ένα μαστίγιο που ‘χω δετό στη μέση
και με το χέρι τιμωρού να δώσω τ’ ακριβό
αντίτιμο, που πρέπει τους, η πλάτη ως να πονέσει
κι ύστερα σε πανέμορφη κρεμάλα να τους δω.

( Το ένστικτο συντήρησης του ζώου έχει προκύψει
πρέπει κι εγώ κάτι να φάω, προτού να φαγωθώ…)

Ποια, αλήθεια ήθελες να ήσουνα γυναίκα μυθική ; / Κουκουσούρης Χρήστος

Άραγε φαντασιώνεσαι; (συνήθεια των ανθρώπων)
και ονειρεύεσαι συχνά πως είσαι κάποια άλλη
στις άυπνες νύχτες ακουμπάς φανταχτερών προσώπων
και νοερά ταυτίζεσαι κει δα στο προσκεφάλι ;

Πανώριες θεές μα και θνητές ερώτων φαντασιώνεσαι ;
που μ’ όπλο τους την ομορφιά, χάραξαν τ’ όνομά τους
και ύμνησαν οι ποιητές, νοιώθεις ν’ απογειώνεσαι,
να γεύεσαι, να χαίρεσαι τα κατορθώματά τους ;

Στα όνειρά σου πρότυπο να ήσουν και θυσία
για το καλό των γύρο σου με τα φτερά ανοιγμένα
να δίνεις απ’ το υστέρημα, ανθρώπου πεμπτουσία,
να θέλεις και να μην μπορείς, τα χέρια σου ην δεμένα ;

Θα ‘θελες να ‘σουν η Ηώς,
το φως, η ίδια η αυγή τον κόσμο να φωτίζεις ;
μήπως η Νύχτα η σκοτεινή
που με τα μαύρα σου φτερά αιώνια φτερουγίζεις ;
Η Σπαρτιάτισσα η Γοργώ,
σκληρή ατσαλοθέλητη, ανδρών λεβεντογέννα ;
ή, η Πηνελόπη του Θιακιού
με πίστη και προσήλωση κι ατσάλινη υπομονή,
προσμένει να ‘ρθει ο κύρης της από τα μαύρα ξένα ;

Να ‘σ’ η Αφροδίτη η όμορφη,
που στα τερτίπια του έρωτα απ’ όλες ήταν πρώτη;
η Κλυταιμνήστρα η φόνισσα
που σκότωσε τον άνδρα της αφού έχασε την νιότη;
μήπως η Ήρα η φθονερή,
ζηλιάρα, που όμως ήτανε σύζυγος παινεμένη,
ή μήπως του Μενέλαου
η άπιστη Ελένη του Πάρη η ερωμένη ;

Να ‘σουν η Ιφιγένεια
που με το σώμα της κρατά τους ούριους ανέμους;
Μια Αριάδνη που βοηθάει
να βρίσκουν δρόμο οι άβουλοι στους σκοτεινούς διαδρόμους;
Μήπως η Αμάλθεια η τροφός για όλους τους πεινασμένους;
Η Φρύνη ίσως
που κουβαλάει την αμαρτία της γης στους ώμους ;

Θα’ θελες μια Σουλιώτισσα να ‘σουν απ’ τις πολλές
που την τουρκιά πολέμησε για λευτεριά του γένους,
μια Μπουμπουλίνα που έδωσε τα πλούτια στον αγώνα
π’ έδωσε αίμα και ψυχή τον πρόσφατο αιώνα
ή μήπως να ήσουν η Μαντώ η κόρη του Μαυρογένους ;

Ποια, αλήθεια ήθελες να ‘σουνα γυναίκα μυθική ;

Χρήστος Κουκουσούρης

Καινούργια σελίδα / Κουκουσούρης Χρήστος

Νοιώθω κατάδικος που σπάει την πέτρα
αφήνω το πενάκι μου να πέσει
τα χέρια στα πλευρά μου ην κρεμασμένα
κάθε προσπάθεια είναι κόπος και οδύνη
ποια λέξη να κρατήσω ποια ν’ αφήσω
αλήθειες ροκανίζουν το μυαλό μου
μυλόπετρες συνθλίβουν ότι μένει
λέξεις που με πονούν μ’ εξουσιάζουν
για ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος…

Σαν σκαπανέας που τη γη τσαπίζει, με κόπο
και παράλληλες γραμμές χαράζει
με’ στης ψυχής την άβυσσο, βυθίζω
την πένα μου, με τ’ άγιο της μελάνι
λέξεις και γράμματα και φράσεις γράφω
νοήματα και σκέψεις που σαπίζουν
και ευλαβικά πασχίζω να τις βγάλω
στο φως, απ’ του μυαλού τις συμπληγάδες
να σπείρω τη ζωή μ’ εν’ άγριο πάθος…

Να πω αλήθειες που δεν είπαν άλλοι
αλήθειες μα και ψέματα που ορίζουν
ζωής πορείες κι ας τις ψιθυρίζουν
και στα Σαλόνια και στα ταπεινά σπιτάκια
ελπίδες που με βιάση φτερουγίζουν
κι όποιος τις πιάσει τυχερός στο κόσμο στέκει
και αντικρίζει το αύριο με σκέψεις
θετικές, και περπατάει, όχι σκυφτός,
τη μοίρα του για πάντα ν’ ανταμώσει…

Σαν καλλιτέχνης σ’ ένα θέατρο σκιών
που λίγο φως επάνω πέφτει στις φιγούρες,
φωνή να βγάλω και ψυχή και κάποιο μένος
με δύναμη κουράγιο και με σθένος
απ’ τα μικρά τα χάρτινα ανθρωπάκια,
με τα σχοινάκια όπως κινώ,
με κατακλύζει μία γλυκιά καλόδεχτη ευδαιμονία
για το αποτέλεσμα που εκπέμπει αυτό το πλάνο,
πως άξιζε ζωή να προσπαθήσω…

Με στεντορία τη φωνή αυτά που νοιώθω, να πω
και όποια ώτα θέλουν ας ακούσουν
λόγια που μ’ αυταπάρνηση μαζεύω
και είμαι έτοιμος σ’ ανθρώπους να τ’ αφήσω
καθώς πορεύομαι με δόση θυμηδίας
γι’ αυτούς που έσπειραν στον κόσμο δυστυχία
βρώμικα αλισβερίσια και εξουσίες
γι’ αυτά πού θα ‘ρθουν με το φως της μέρας
κι ο λαός προσμένει έτοιμος για μάχη…

……………………………Χρήστος Κουκουσούρης

Κρυμμένη ελπίδα.

<< Στα στενά της ανέχειας >>

Γ’ ΒΡΑΒΕΙΟ από τον όμιλο ΞΑΣΤΕΡΟΝ Της Παναγιώτας Ζαλώνη

και του περιοδικού ΚΕΛΑΙΝΩ

Πληρωμένοι από μας, βιαστές τεχνοκράτες,
τις ζωές μας κρατούν στα λερά τους τα χέρια,
………………………τάχα ότι είναι προστάτες
ακονίζουν με πάθος τα μεγάλα μαχαίρια
και η τιβί, μας πουλάει αυταπάτες.

Σαν θεριά που μυρίζουν των θυμάτων το αίμα
και τα σάλια να τρέχουν στην οσμή των φιλέτων
…………………………όλα μοιάζουν με ψέμα
σαν σολίστ σε παράσταση νέων μπαλέτων
δίνουν τόνο και χρώμα στο θέμα.

Δεν μπορείς ω! Ελλάδα να σηκώσεις κεφάλι
των μεγάλων τζακιών η καπνιά σε τυφλώνει
…………………….μοιάζεις σάπιο Ποστάλι
τα φορτία πληγές που η πλάτη σηκώνει
σ’ έχουν κάνει παγκόσμιο χαμάλη.

Ω! Ελλάδα, της Γης ομορφότερη χώρα
ω! πατρίδα που κρύβεις πλούτο, ύλη, ψυχή,
………………………πως κατάντησες τώρα
σε φροντίζουν σπουδαίοι με φροντίδα ρηχή,
καθρεφτάκια και χάντρες για δώρα.

Ο λαός γερασμένος δεν αντέχει την πάλη
η ψυχή του αντάρτη στα βουνά είναι θαμμένη
……………………στο σημάδι έχουν βάλει
μια φωτίτσα μικρή η ελπίδα, κρυμμένη,
τον καιρό περιμένει να ξεθάψει τ’ ατσάλι.

………………………Χρήστος Κουκουσούρης

Η θυσία.

Τα είπανε τα ‘ΟΧΙ’ τους, μονάχα για μια μέρα,
τώρα γυρίζουν στα γνωστά τους ‘Ναι’, γονυπετείς,
θα ‘θελα να ‘χα τ’ όπλο μου κι ας είχα και μια σφαίρα,
να σβήσω εξευτελισμούς κι εικόνες της ντροπής.

Για μένα την μελέτησα, γιατί δεν τους αντέχω,
και σαν αυτόχειρας μπορεί και να μην διαβαστώ,
φονιάς δεν είμαι, μοναχά από την βία απέχω
κι ας μ’ αφορίσει η εκκλησιά, στη γης να μην ταφώ.

Κι η ιστορία σαν γραφτεί και γράψει και για μένα
πως τάχα λιγοψύχησα, δεν άντεξα ο φτωχός,
αφήνω για κληρονομιά τα λόγια τα γραμμένα,
πολέμαγα απ’ το πόστο μου δεν ήμουνα δειλός.

Θυσία για τους άμοιρους τους είλωτες που ακόμα
δεν είδαν πόσο μάταιη ην τούτη η αναμονή,
κάποιοι μ’ απατηλούς μανδύες σκέπασαν την βρώμα
κι όποια ψυχή αντιστέκεται κι ακόμα έχει φωνή…

Φονιάδες είναι του λαού στο διάβα των αιώνων
αυτοί που τάχα κόπιασαν για να σωθεί η πατρίδα,
γόνοι, αντίγραφα πιστά, ανηλεών προγόνων,
παράσιτα, που απομυζούν κάθε ακμής ρανίδα.

Κι όπως θεριεύει η ψυχή στ’ άδικου την κατάρα
κι όπως τα δάκρυα κυλούν του πόνου μου οι καρποί,
θέλω μου, να ξεκληριστεί ετούτη εδώ η φάρα
να ξεπλυθεί από πάνω μας η λέρα και η ντροπή.

……………………………….Χρήστος Κουκουσούρης.

Θυμάμαι.

Σε θυμάμαι σαν μια νότα
ξέχωρη απ’ το γκρίζο,
σαν τρυφερό φάλτσο
να ορίζει τη σκέψη μου,
σαν λάθος τονισμός
σε ένα παιδικό ποίημα που λέγαμε παλιά,
σαν παρτενέρ,
που λείπει απ’ το μοναχικό χορό μου,
σαν ηχώ,
που λείπει απ’ τη φωνή μου.
Σε θυμάμαι…….

Χρήστος Κουκουσούρης

Οδυνηρή απόφαση.

Λυπάμαι που σου έγραψα,
για να σε συναντήσω ήθελα παρ’ όλο που πονούσα,
να σ’ αντικρύσω μια φορά προτού σ’ αφήσω.
Απόφαση οδυνηρή,
τις διόδους να κλείσω με τα παλιά,
να λησμονήσω τον κόσμο που έκτισα όλα τα χρόνια,
να σβήσω κάθε ίχνος της παρουσίας του
από κάθε πόρο της ύπαρξής μου.
Μη φαντασθείς…..
Είσαι η Μία και είσαι το Παν για μένα.
Δεν υπάρχει αίτιο,
καμία παρουσία…
Απλά κουράστηκα… σε κούρασα…
Σε κούρασα κι αυτό δεν το μπορώ,
έκανα λάθη και τα πληρώνουμε μαζί
και δεν χρωστούσες….

……………………….Χρήστος Κουκουσούρης.