[Θλίβομαι βλέποντας ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Θλίβομαι βλέποντας
τις μέρες
τα χρόνια
να γλιστρούν σαν άμμος από τα χέρια μου
Οι επιθυμίες μου στροβιλίζονται στα ουράνια 
Αγναντεύω τις φλογισμένες δύσεις
στο ατάραχο πέλαγος της σιγής
Μοναξιά
και ένας ύμνος στην ανάμνηση
τραγούδι σιωπητήριο
από τις κραυγές των αναδρομών

Αναρωτιέμαι
αν μπορείς να αναστήσεις τα χαμένα
Να αρνηθείς το μαύρο του ουρανού σου
ανάβοντας μια χαραμάδα φως
Να ξαναθυμηθείς εκείνα τα θέλω της
Τη γεύση του φεγγαριού στα θλιμμένα χείλη
Τα νάζια τα περίεργα
Τη ματιά τη γεμάτη χαμόγελα
να γνεύει έλα κοντά μου

Τι κρίμα
Οι μέρες
Τα χρόνια
Να γλιστρούν σαν άμμος από τα χέρια μου

Παπαβασιλείου Πασχάλης (βιογραφικό σημείωμα)

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη τον Δεκέμβρη του 1941. Μεγάλωσε στη συνοικία της Καμάρας.  Σε ηλικία 18 ετών μετανάστευσε στη Βιέννη της Αυστρίας, όπου σπούδασε και εργάστηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων. 

 Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1980.  Άρχισα να γράφει ποιήματα το 2000. Τον Ιούνιο του  2006 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο "Αποσπερίτης".   

Βραβεύθηκε με Έπαινο στον Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ποιήσεως, που διοργάνωσε η Ένωσις Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης. 

Ποιητικές Συλλογές:

• Αποσπερίτης / 2007
• Του Ανέμου Δίλλημα / 2008
• Αγέρες /  2008
• Επιλεγμένα Ποιήματα / 2010
• Τέλος Εποχής / 2013
• Πόθοι του χθες / 2017

[Το ξέρω πως έχω ξαναζήσει ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Το ξέρω πως έχω ξαναζήσει
πως έχω ξαναγεννηθεί
διαφορετικός από ό, τι τώρα
Ίσως και να ήμουν φιλάργυρος
μπορεί και κερδοσκόπος 
Ίσως χωρίς φιλόδοξο εγωισμό
μπορεί και επιφυλακτικός
οπισθοδρομικός

Μπορεί να ‘μουν ανέραστος
μισογύνης
μπορεί πιστός μονογαμικός
Μπορεί και να ’μουν βραβευμένος
και ίσως φαντασμένος
Μπορεί και σαδιστής
Ληστής
Μηδενιστής
Υλιστής
Μπορεί να ‘μουν ωραίος
προικισμένος

Σε αυτή μου τη ζωή ούτε που ξέρω τι είμαι
Ξέρω μονάχα σίγουρα πως όλα τούτα δεν είμαι

[Αυτοί είναι θες δε θες ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Αυτοί είναι θες δε θες
Εσύ τους διάλεξες από τις υποσχέσεις τους
Τώρα οφείλεις να τους υποστείς
Μη περιμένεις να έρθουν να σε παρηγορήσουν
να συμμετέχουν στον πόνο σου
Ούτε θα νοιαστούν
για την κατάντια αυτού του τόπου
Είναι άνανδροι
Συκοφάντες
Υποκριτές
Δημαγωγοί
Ταγμένοι να πουλήσουν την Ελλάδα
την Μακεδονία μας

Αυτοί είναι θες δε θες
Εσύ τους διάλεξες
Ας πρόσεχες

[Ό,τι και να συμβεί η ζωή συνεχίζεται ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Ό,τι και να συμβεί η ζωή συνεχίζεται 
Χωρίς τέλμα 
Χωρίς αιδώ
Θα ξημερώσει καινούρια μέρα με άλλα χρώματα 
Με άλλες ευωδιές 
Η στράτα θα έχει άλλες επιλογές κι άλλες αποκαλύψεις
Η αγάπη θα υπάρχει
Σε άλλες στέγες και σε άλλες αγκαλιές
Να νιώθει όσο μπορεί χαρά
Ανέμελη θα ορίζει τα βήματα της
Στο χρόνο στις ώρες και στις αναπάντεχες στιγμές
Τα ίχνη που άφησες
Το χάδι το πρωτόγνωρο
Ο απόηχος του γέλιου σου
Το άδολο τραγούδι στην ψυχή μου
Το χτένισμα του ανέμου στα μαλλιά
Το ιδιόρρυθμο βάδισμά σου
Η τροφή στο απρόσμενο
Όλα αυτά τα λατρεμένα
Δεν έχουν χρώμα ούτε περίγραμμα πια
Και όμως υπάρχουν...

Γειτονιά / Παπαβασιλείου Πασχάλης / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Θυμάμαι σαν παιδί 

Τη γειτονιά

Και τις αλάνες με τις λάσπες τις πολλές

Τα καλντερίμια με τα κάρα τα παλιά 

Και των αλόγων τις κοπριές

Τις κατηφόρες με την σκόνη την ψιλή 

Τα κατρακύλια να μας φεύγουνε με φόρα 

Και εμείς ανέμελα με γέλια δυνατά

Την ευτυχία μας φωνάζαμε με τρέλα

Τα πόδια μας γεμάτα με πληγές 

Τα γόνατα γδαρμένα μες στο αίμα

Και τα μπαλώματα να σχίζονται ξανά 

Και την γιαγιά 

Να ράβει με χαρά

Θυμάμαι σαν παιδί 

Ξυπόλυτοι κλοτσούσαμε την μπάλα

Με δάχτυλα και νύχια ξεσκισμένα 

Το γκολ η  πέναλτι  μετρούσε την στιγμή που το ‘βαζες με φόρα

Και τα φιλιά απ’ τα παιδιά 

Κερδίσαμε ξανά 

Κουράστηκα… πάω για ύπνο βρε μαμά… 

Και ξαναβλέπω στα όνειρα μου τα βαθιά 

Τη γειτονιά   

Προσπαθώ / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Προσπαθώ
Να κολυμπήσω στα ποτάμια της γαλήνης
Να σκαρφαλώσω στης ψυχής τον στεναγμό
Και να φουντώσω ευτυχία απ’ την πνοή μου
Να ταξιδέψω μ’ ένα όραμα αληθινό
Και να βιγλίσω το απέραντο του πάθους
Μ’ ένα πνεύμα που σαλεύει το μυαλό
Να ξεκλειδώσω την αμπάρα της ψυχής μου
Να λαμπυρίσουν τα σημεία που ζητώ
Και να βατέψω ακάματος στη σκέψη μου επάνω
Προσπαθώ

Δεβελίκι / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Δεβελίκι

Μερικές φορές ξεχασμένες φωνές ακούω
Ουρλιαχτά στριγκλίσματα παιδικών φωνών στον αέρα που δεν φύγανε
Κι  ούτε ο άνεμος δεν εμπόρεσε να σβήσει
Μένουν εκεί ζωντανές
Στο Δεβελίκι το καλοκαιρινό στις ατέλειωτες νύχτες
Με τ’ αγέρι τ’ απαλό να δροσίζει τις ζεστές ξάστερες βραδιές
Κι εμείς ξαπλωμένοι να κοιτάμε του ουρανού τ’ αστέρια
Μα το βράδυ αυτό είναι  πιο σκοτεινό από τ’ άλλα
Δεν υπάρχουν φωνές ούτε άστρα να πέφτουν στη γη
Είμαι εγώ τώρα πια  μοναχός μες στο σκότος των χρόνων

[Τα βράδια αναπολώ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Τα βράδια αναπολώ τις φλύαρες σιωπηλές ματιές σου

που έχουν χρώμα περίγραμμα

και υπάρχουν 

σαν τραγούδι μέσα στη νύχτα 

Ποτάμι που κυλά μέσα μου

Άνοιξη που θάλλει  αγάπη 

Με χρώματα παρμένα από του Μάη μέρες 

με ντύνεις μ’ αυτά τρυφερά 

με ένα χάδι πρωτόγνωρο 

Χάδι από τις φλογερές σιωπηλές ματιές σου

Γειτονιά / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Θυμάμαι σαν παιδί 

Τη γειτονιά

Και τις αλάνες με τις λάσπες τις πολλές

Τα καλντερίμια με τα κάρα τα παλιά 

Και των αλόγων τις κοπριές

Τις κατηφόρες με την σκόνη την ψιλή 

Τα κατρακύλια να μας φεύγουνε με φόρα 

Και εμείς ανέμελα με γέλια δυνατά

Την ευτυχία μας φωνάζαμε με τρέλα

Τα πόδια μας γεμάτα με πληγές 

Τα γόνατα γδαρμένα μες στο αίμα

Και τα μπαλώματα να σχίζονται ξανά 

Και την γιαγιά 

Να ράβει με χαρά

Θυμάμαι σαν παιδί 

Ξυπόλυτοι κλοτσούσαμε την μπάλα

Με δάχτυλα και νύχια ξεσκισμένα 

Το γκολ η  πέναλτι  μετρούσε την στιγμή που το ‘βαζες με φόρα

Και τα φιλιά απ’ τα παιδιά 

Κερδίσαμε ξανά 

Κουράστηκα… πάω για ύπνο βρε μαμά… 

Και ξαναβλέπω στα όνειρα μου τα βαθιά 

Τη γειτονιά  

[Η μνήμη μου μια όμορφη θεά] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Η μνήμη μου μια όμορφη θεά

Τα δώρα της μεταμορφώνονται στο πέρασμα του χρόνου

Να με ρωτήσεις να σε πω πως πέρασα το τώρα δα δεν το θυμάμαι

Το βλέμμα μου ξαναγυρνά στο παρελθόν 

Στις αυγινές μου τις στιγμές 

Στα νιάτα και στην εμορφιά 

Στα γέλια τα φανταχτερά ντυμένα με την ξενοιασιά

Λέω και εγώ 

Έχω τα χρόνια μου μπροστά να τα χαρώ όπως μπορώ 

Μα δεν προσέχω πως κυλά ο χρόνος προς τα γηρατειά

Αυτά επίστεψα και εγώ πως θα ‘μαι αιώνια ο νιος

Με του λεβέντη την καρδιά μ’ αγέρωχη κορμοστασιά

Μα του καθρέφτη η μαρτυριά ξυπνάει το παρόν 

Και τις ρυτίδες τις πολλές που είναι μόνιμες και αυτές

Γυρίζω πίσω για να δω… 

Η μνήμη μου μια έμορφη θεά

[Πως θα 'θελα να μ' έφερνε η θάλασσα] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Πως θα 'θελα να μ' έφερνε η θάλασσα κοντά της τώρα δα 

Να βλέπω τα μαλλιά της να ανεμίζουν

Το σπρέι από το κύμα στο κορμί της να κολλά 

και οι σταγόνες σαν χάντρες φωτεινές πάνω να φωτίζουν

Τα μάτια της να αστράφτουνε αγάπη 

Τα χείλη να προφέρουν σ’ αγαπώ

Πως θα ‘θελα

Αποσπερίτης: Ποιητική Συλλογή του Πασχάλη Παπαβασίλείου

Τις μενεξεδένιες σου στιγμές προσπαθώ να φωτίσω
Σαν αποσπερίτης θα ’μαι πάντα κοντά σου
Το αντηλάρισμα των ματιών σου
Θα φωτίζει τη δική μας αγάπη

***

Ίσως

Εκείνο που εζήτησα απ’ τη ζωή δεν μου το ‘δωσε
Ίσως και δίχως να το θέλει
Βλέπω να χάνεσαι από μένα
Μακραίνεις την απόσταση
Ίσως και άθελα…
Βλέπω πως κουράστηκες
Μένεις πίσω από τα βήματα μου
Μα προσπαθώ να βγάλω μια φωνή για να μ’ ακούσεις
Να ξυπνήσεις

===================================================

                                             

Σαν ιχνηλάτης ψάχνω και εγώ
Μέσα στη ζούγκλα του παραλόγου κάτι να βρω
Πόθους κι αγάπες χαμένες στην πλάση
σκορπίδια στη γη
Τα ίχνη της τρέλας και του χαμού
σβηστήκανε με δάκρυα του σπαραγμού
Γιορτές πανηγύρια φωνές της χαράς
μέσα στον ήχο της συμφοράς
Κορμιά ξεπεσμένα με λάμψη χαμένη
Κυρτά σαν τα δένδρα  πού ’χουν γεράσει
Και γέρνουν στην γη

===================================================

Μα πως πέρασε η ώρα
Ήταν μεσάνυχτα όταν ξύπνησα
Ο ύπνος δεν με βρήκε
Με βρήκε η θύμηση
Την κάμαρή μας τη μικρή μ’ έφερε μπρος στα θλιμμένα μάτια
Και τ’ άρωμά σου τ’ απαλό
Τους δρόμους που περπατούσαμε χέρι με χέρι
Μέρη που τα ‘δινες ζωή
Ξημέρωσε …
Πως πέρασε η ώρα
Πως πέρασαν τα χρόνια

===================================================

Αναζητώ μες στης καρδιάς μου την ομίχλη ένα  μουράγιο
Το πλοίο μου να δέσω παρέα…
Κραυγάζουν σαν παιδιά στο άλμπουρο οι γλάροι
Την ώρα που βουτούν  στο γαλανό της θάλασσας
Και τα δελφίνια ακολουθούν κι αυτά πιστά
Ανακατεύοντας μες στους αφρούς της πλώρης την ελπίδα
Ένα αεράκι δροσερό τη μάτσα ανεμίζει
Η λαγουδέρα το σκάφος κυβερνά
Ο ήλιος ο καυτός και η άλμη τα χείλη και το σώμα αγριεύουν
Η ματιά τη ζωγραφιά αναζητά στο άπειρο
Με μπότζι σταθερό και με καμάρι λαμπερό

 

===================================================

Παλιές γλυκές αναμνήσεις χαρωπές ζουν στο μυαλό μου ζωντανές
Στιγμές γεμάτες εμορφιές είναι ακόμα νωπές
Γέλια αγνά  δυνατά αληθινά γίνανε τώρα βουβά σκυθρωπά
Μάτια μεγάλα αστραφτερά πανώρια ερωτικά
Τώρα υγρά δακρυσμένα μικρά
Χαρές φωναχτές δυνατές και  με χείλη που χαρίζανε πόθο
Τώρα δίνουν θλίψη απόγνωση μοναξιά
Που είναι εκείνες οι όμορφες ώρες τα λόγια οι χαρές
Πού είναι εκείνα τα βράδια τ’ ατέλειωτα γεμάτα ευωδιές
Τώρα οι μέρες και οι νύχτες είναι μουντές σκυθρωπές βαρετές
Και από τον έρωτα πολύ μακρινές.

===================================================

Δυσεύρετα χείλη αγνού πρωινού
Του ήλιου το ρόδο φεγγίζει το νου
Μεσαύγουστη αύρα η άχνα
μ’ αγγίζει μπουκέτο ημέρας βροχή δροσερή
Τα λόγια ροδίζουν το γέρμα του ήλιου
λαχτάρα και δίψα στο λάγνο κορμί
Φωτιές  ξεπετούνε τα μάτια του πάθους
στο κύμα της τρέλας εσύ λαμπερή
Τ' αστέρια φωτίζεις
αχτίδες δωρίζεις στο πέρα της γης

Μπορείτε να την διαβάσετε στο σύνδεσμο: http://www.paskalis.eu/gr/siloges.html

[Μα πως να σε γλυκαρμενίσω τώρα πια] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Μα πως να σε γλυκαρμενίσω τώρα πια

Πού ‘χουν βουλιάξει του έρωτα τα ξέγνοιαστα καράβια

Πώς να σε πάω σε περιγιάλια μαγικά

Με το πανώριο πάθος σου που τα ‘χες στολισμένα 

Μια φεγγαραχτίδα δέκασα

Ένα απαλό φιλί  από τα χείλη μου στα χείλη σου να αφήσει

Που κάποτε σε νύχτες σμαραγδόφεγγες μου χάριζες

Και ξέπνοος όλο και πιότερα στο σύθαμπο χανόμουνα

Πάντα σε λάθευαν  τα αστέρια του νοτιά

Κι ο μπάτης να χαϊδεύει τα ανάλαφρα μαλλιά σου

Και μου ‘λεγες γελώντας μου πλατιά

Θα μ’ αγαπάς όσο υπάρχει Αποσπερίτης

Μα πώς να σε ταξιδέψω τώρα πια

Σε όσα επιθύμησες λιμάνια ονειρεμένα 

Έχουν  βουλιάξει μέσα σου βαθιά

Του έρωτα τα ξέγνοιαστα καράβια

[Αχ! οι θύμησες ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Αχ! οι θύμησες

Εκείνες πού ‘χαν δεμένα τα μαλλιά τους

με το θελκτικό μαντήλι μιας ξωθιάς εμορφιάς

παρέα με το φως του Αποσπερίτη

και με τα αναφιλητό των κυμάτων

την ώρα που τα αστέρια έσερναν το χορό

λαμπρύνοντας την ερημιά του ουρανού

Η σκέψη μου ανυψώνεται

πλανιέται στου ουρανού τα τρίσβαθα

Και ενώ δεν ήσουν σιμά μου

ένιωσα τη παρουσία σου

με χαμόγελα ανέγνοιαστα 

 

Είδα τα κύματα μιας άγριας θάλασσας

να πλέκουν γαλαξίες στα μαλλιά σου

και να απομακρύνεσαι στο άπειρο

με τη στιλπνότητα φορεμένη

στο πρόσωπό σου 

Νύχτα μου όσα ερέβη κι αν με δέρνουν

κάτι σιγολάμπει μέσα μου

Είτε η πληθώρα των άστρων

Είτε εκείνη η φωταύγεια

που με οδηγάει στο ηλιόβγαλμα

του θαλερού της αυγής ξημέρωμα

Είναι φορές / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Είναι φορές 
Που έχεις την αίσθηση πως τα νιώθεις όλα
Θέλεις να γράψεις
Να πεις 
Να ξεφωνήσεις
Αυτά που ξέρεις
Αυτά που μπορείς 
Πλημμυρίζεις από μια δύναμη απρόσμενη
Απ’ τη σοφία του μυχού σου 
Μα ξεστομίζοντας τα μύχια της ψυχής σου
Ανακαλύπτεις πως εσύ πονάς περισσότερο
Και ξανακουρνιάζεις στον εαυτό σου