Δημήτρης Κοσμάς (μικρό βιογραφικό)

O Δημήτρης Κοσμάς γεννήθηκε στη Δάφνη της Κέρκυρας το 1953. Σπούδασε νομικά και ασχολήθηκε επαγγελματικά με την επιμέλεια βιβλίων και εκδόσεων.

Συνεργάστηκε ως επιμελητής κειμένων και εκδόσεων με τους περισσότερους εκδοτικούς οίκους της Θεσσαλονίκης.   Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές. Έχει συγγράψει το έργο «Αναλυτική Γραμματική της Νέας Ελληνικής»

Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη από το 1974, με μικρές διακοπές που ταξίδευε ως ναύτης με πλοία του εμπορικού ναυτικού.

ΠΕΡΙ ΠΟΘΩΝ ΑΦΑΣ (Δ. Κοσμάς εποίει)

Άηχοι φθόγγοι ζεύονται 
στου ονείρου μου τ' αλέτρι, 
κι οι συλλαβές σου ανθέμια 
σε κίονες ιωνικούς. 

Αφουγκράσου τ’ άσκοπα, τ’ ανώφελα, 
τα ερωτικά λικνίσματα των βράχων
κι έλα περί πόθων αφάς 
να σε ράνω με τους ιριδισμούς 
της αφοσίωσής μου.

Για σε θα αποξηράνω την Αχερουσία.

Σχέδια Παράτολμου Ερωτα (Δ. Κοσμάς εποίει)

Τα χείλη σου ποθώ με άσπλαχνα  φιλιά
να κατακρεουργήσω, 
τα μάτια σου να πιω, να τα αφυδατώσω
να μη δακρύσουν άλλο για το χθες

και το λοιπόν.

Άναψε ήλιε μου και κρύψε με στη σκια σου,
η Σελήνη να μη δει που με θωπεύεις

και κρυφτεί.

Είχα υποσχεθεί να τη χαρίσω.

ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ (Δ. Κοσμάς εποίει)

Ήταν ένα ημίθαμπο πρωί όταν ήρθες,

ο λίβας θέριζε τις λίγες σκιες της ερημιάς μου,

ξελόγιασα μια ν άγουρη πηγή να ξεδιψάσεις  

και στο νανούρισμα  το λάγνο μου αφέθηκες.

Μη φοβηθείς αν έρθουν καταιγίδες,

όνειρο στέγαστρο  έχω για σε να καταφύγεις.

Να μείνεις  ν’ αλυχτάς τις θλίψεις μου

και να ξαφρίζεις των λογισμών μου τα κύματα

Το ταπεινό μου αντίδωρο -άλλο τι δεν έχω-

μέσα απ’ τους πλανόδιους στίχους μου

σου προσφέρω την αθανασία.

ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑΣ (Δ. Κοσμάς εποίει)

Ήταν, θυμάσαι, τότε που

με  συγχορδίες παράφορες μέλωνα τα λόγια σου,

τόσο που οι ερέτες άφησαν κάτω τα κουπιά

κι οι ευαγγελιστές μια διαθήκη άλλη κίνησαν να γράψουν,

στέρφα από κηρύγματα και θαύματα.

Και μόνο τη γένεση υμνούσαν

ενός ερωτικού αφτιασίδωτου κόσμου

Τώρα του καταμεσήμερου εξιχνιάζω τις σκιές
αναζητώντας τις εξουσίες των ασήμαντων
και με κάθε ευλάβεια
διατηρώ ανοιχτές τις πληγές της τρυφερότητας.

Μη λησμονήσω τ’ όνειρο

που τόσο το ’χω ανάγκη

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ (Δ. Κοσμάς εποίει)

Νύχτες πολλές έμεινα  ξάγρυπνος, δεν άντεξα στο τέλος,

κι άρχισα να ψηλαφίζω τον καθρέφτη στο σκοτάδι

αναζητώντας έναν οιωνό να σαλπάρω για το πεπρωμένο σου.

Και πάει καιρός που χτυπώ το ρόπτρο της καρδιάς σου

σε ώρες κοινής ησυχίας

κι εσύ κοιτάς απ’ τον θυρόφθαλμο

αλλά δε βλέπεις παρά μια σκιά που ακονίζει το φως

να γαληνέψει  τις ανατολές σου.