Εωθινό

Την ώρα που μονούς μας ρύθμιζεν ο ύπνος

υγρό το χέρι σου έρρευσε να μου χαρίση

άρτο και οίνο, κοινωνίας κρυφής μεθύσι·

πλήρης ο πόθος ήτο ο μυστικός μας δείπνος.

Δεν είχε πλέον Γεθσημανή της προδοσίας,

βαθιά κι ηδέως μας εψιθύρισεν η κτίση·

κι αν είχε τρεις φορές ο πετεινός λαλήσει

ήταν για να προφέρη λόγια αθανασίας.

Μ’ άνθινο, ακάνθινο της ομορφιάς στεφάνι

το γάλα σώμα σου είχε στέψει το κορμί μου.

Άναψα τότε το τσιγάρο και μου εφάνη

πως ήσουν μέγα δέντρο εν μέσω της ερήμου,

γιγάντιο δέντρο, φουντωμένο ρόδα ή μήλα

και ζωντανό νερό στην ρίζα του που εκύλα.

Η Έρημη Γη (απόσπασμα)

... Ρέει ο μεγάλος ποταμός, οι ηπειρώτισσες πορ-

τοκαλιές

Καρπίζουνε στο φως, κι εκείνοι που χτύπησαν

τις γιορτές της λευτεριάς

Λουφάξανε βαθιά, πίσω απ' τον κόσμο.

Η νύχτα άπλωσε ξανά, υποταγμένη, εντροπαλή,

Και βρόντησεν ο κεραυνός το μέγα γράμμα

Ε

Επανάσταση : Τι έχουμε προσφέρει;

Σύντροφς, τρανεύει το αίμα την καρδιά μου

Η ωραία τόλμη μιας ζωής εξεγερμένης

Που μια αρχαία φρόνηση ποτέ δε θ' αναιρέσει

Μ' αυτή, μόνο μ' αυτήν, έχουμε υπάρξει

Που κανείς δε θα αναφέρει στα παιδιά μας

Και μόνο εμείς θα ξέρουμε με το τριζόνι νεκρο-

πομπό

Κι αύριο μια χασισωμένη ανθρωπότητα να δημι-

ουργεί

Με το ίχνος των κορμιών μας.

Ε

Έρωτας : Άκουσα τα βήματά σου

Ένιωσα το χέρι σου στο χέρι μου

Με την άρνησή του άλλου, βεβαιώνοντας τη

φυλακή σου

Με τη μοναξιά του άλλου, σακατεύοντας τη

φυλακή σου

Μόνο τώρα που πήρε να φεγγίσει, ένα δάκρυ

Για μια στιγμή ζωντανεύει τον τρόμο της Πη-

νελόπης

Ε

Ελευθερία : Το πλοίο ανταποκρίθηκε

Χαρούμενο, στο χέρι που το στρέφει

Η πρόσκληση ήταν γαλήνια, κι η καρδιά σου

ανταποκρίθηκε

Χαρούμενα στην πρόσκληση, κυβερνημένη,

κυβερνώντας

Την ύστατη κυριαρχία.

Βγήκα απ' το αμφιθέατρο

Ξυπνώντας, πίσω μπρος και πλάι μου τα πλή-

θη

Να βγάλουμε τον κόσμο από την τάξη του.

Λύκε, λύκε είσαι εδώ;

Γαίαν παμμήτειραν αείσομαι, ηυθέμεθλον.

Ανδρ' αγαθόν περί ή πατρίδι μαρνάμενον. Γιου-

χα και πάντα γιούχα των πατρίδων.

Ξηρά οστά όντα ανθρώπινα, εν αυτοίς σάρκα

ανέδειξα κια ψυχήν.

Σήμερα λάμπει ο ουρανός, σήμετα λάμπει η

μέρα

Σήμερα αρραβωνίζεται αητός την περιστέρα.

Επανάσταση Έρως Ελευθερία

Θάνατος Θάνατος Αθάνατος

εωθινό

Την ώρα που μονούς μας ρύθμιζεν ο ύπνος

Υγρό το χέρι σου έρευσε να σου χαρίσει

Άρτο και οίνο, κοινωνίας κρυφής μεθύσι

Πλήρης ο πόθος ήτο ο μυστικός μας δείπνος.

.

Δεν είχε πλέον Γεσθημανή της προδοσίας,

Βαθιά κι ηδέως μας εψιθύριζεν η κτίση

Κι αν είχε τρεις φορές ο πετεινός λαλήσει

Ήταν για να προφέρει λόγια αθανασίας.

.

Μ’ άνθινο, μ’ ακάνθινο της ομορφιάς στεφάνι

Το γάλα σώμα σου είχε στέψει το κορμί μου.

Άναψα τότε το στεφάνι και μου εφάνη

.

Πως ήμουν μέγα δέντρο εν μέσω της ερήμου,

Γιγάντιο δέντρο, φουντωμένο ρόδα ή μήλα

Και ζωντανό νερό στη ρίζα του που εκύλα.

περί ζωου οράσεως

Οι πρωτομάστορες

Εκπορεύονται από τη συνείδηση όλων των ανθρώπων.

Αυτοί έναυπήγησαν τα μουσικά καράβια, αυτοί που αρχιτεκτόνησαν

Τις πολιτείες μαγικές και μηδέποτε, στην άνυδρη έρημο ή στις

απώτατες οροσειρές,………………………………………………………..

τις πολιτείες που είδες ν’ αντικα-

……………………………………….. τοπτρίζονται

εν ονείρω,

οι ελαφροισκιωτοι επικυρίαρχοι της ομιλίας.

Δεν, δεν, δεν είναι

σπορά του εφήμερου, ταπεινά δημητριακά της φύσης.

Προυποθέτουν μια εποχή με κοινή την γνώση της καταγωγής μας

…………………………………….Και είδα

Τον τρισμέγιστο ποταμό χρυσό,

Ανηφορίζοντας στους δοξασμένους ουρανούς. Τα μαρμάρινα φρούτα

Των εσπεριδοειδών να σπιθίζουν στον ήλιο,

Ανάμεσα σε φύλλα εσαεί. Γιγαντια ελουροειδή

Από κρύσταλλο, με ετιγμένο δέρμα και όνυχας πορφυρούς. Σκιές

Δίχως υπόσταση, να υπομένουν καρτερόντας το όνομά τους. Τα

Χάλκινα φεγγάρια αυτής της γης

……………………………… Έσονται τρία.

εισαγωγή

Θεού πληρότης. Ο καφές μου, το τσιγάρο,
η κλινική που κάθε βράδυ με σταυρώνει
σ’ ενός τα χέρια, που κοιμάται στο τιμόνι.
Το μάννα εξ ουρανού που αρνήθηκαν να πάρω.

Ο τρόμος. Ο στρεβλός εφιάλτης. Ο ιδρώτας.
Μια ρίμα που σφυρίζει, βρίζει κι επιμένει
να’ ρθη γραφή μου, για να βγη ολικώς σβησμένη.
Ο έσω Καιάδας που τον δρόσιζ’ ο Ευρώτας

Σ’ ένα παράθυρο ανοιχτό, τ’ ανάστημά μου
αθώο, φυλλομετριέται μ’ ύφος ακακίας.
Θα εμψυχωθή στον κερασφόρο της κακίας
να σκούξουν τίποτε, επί εκτάσεως άσπρης άμμου.

Η ώρα κυλάς. Διαβάζω μιαν εφημερίδα˙
με δίχως τίτλους, γράμματα, μαντάτα, ελπίδα.

Χ

Και πάντα να ψυχορραγής τέσσερις το πρωί σκληρά χαράματα κοντά,
σε μιαν ολάδεια σάλα ψυχιατρείου˙

μ’ έναν φραπέ σε πλαστικό ποτήρι σύντροφό σου και παρηγοριά,
με φώτα πετρωμένα ηλεκτρικά να σε ρυθμίζουν˙

με την ρωγμή στο πρόσωπο και βουρκωμένα μάτια˙
και μήτε κάποιας το κορμί, και μήτε κάποιας τ’ όνομα˙

μόνον τα ηλίθια παράθυρα, άψυχα και απαθή, να σε παρατηρούνε,
χωρίς κουβέντα και φιλία, με δίχως καν εχθρότητα˙

ξάφνω, σώμα φωτός δειλή σκιά κρυφοπερνώντας,
χάραξε το αμετάβατο σκοτάδι —πια καταδικό μου.