Ερωτική επιστολή

Η χθεσινή μαζί σου τσακωμάρα
μ’ έκαμε τη ζωή να βαρεθώ

και μού’ ρθε και στο νου να σκοτωθώ,

χωρίς ν’ ακούσω στην καρδιά τρομάρα.

Κι είπα· στον τάφο δεν είναι λαχτάρα!
και μέσα στην πολλή μου σαστισμάρα
επήρα το ξουράφι να σφαώ

και τό’ χα να το χώσω στο λαιμό,

για να τελειώσει κάθε φαωμάρα

μα δεν ηξαίρω πώς και τι και ποιό

κι’ αντίς να κάμω τέτια αντραγαθία

εβάρτηκα με μιάς να ξουριστώ…

Κι εκόπασε και τούτη η τρικυμία

κι’ αντίς να μ’ αγροικήσεις σκοτωμένονε

θάρτω να με φιλήσεις ξουρισμένονε !

Στον Παλαμά

«Συνάδελφε» με κράζεις ποιητή
εσύ,πηγή ύδατος αλλομένου,
νάμα ψαλμού ζωής,πατρίδας αίνου,
που αιώνια Ελλάδα βουίζει θαυμαστή.

Κι άμποτες απ’ αυτό να ποτιστή
το χώμα αυτού τού τόπου τού καμένου
και νάναι κι η βουλή τού πεπρωμένου
ξανά με δάφνες νέες να στολιστή!

Μα εγώ ‘μαι έρμου βράχου μια βρυσούλα,
που έρημη ρέει σ’ έρημο γιαλό
και ρέει σά να κλαίη την ερημιά της…

Και μόνο νύχτα, μέρα, βράδυ, αυγούλα
κρένει με τού πελάου το βογγητό,
σαν έρτη φτερωτός να πιή διαβάτης.

Ο φιλάργυρος

Σαν το Χριστό κ’ ή φύσις αναστημένη
στοργή και ζέση ολόγυρα σκορπάει
είναι του πάγου η πλάκα κυλισμένη
κι’ από χαρά πάσα πνοή σκιρτάει.

Κι αγάλλεται όλη η πλάση ερωτευμένη
και την ανάσταση της τραγουδάει!
Κ’ ευωδιάζει η πασχαλιά ανθισμένη
κι ολούθε αγάπης φίλημα αντηχάει

Μόνον Ιούδα, εσύ, τ’ αργύριά σου
μετράς- και δεν ευρίσκεις τη χαρά
μήτε σ’ αυτά, και γι’ άλλα διψασμένος

Ρίψ’ τα λοιπόν και πήγαινε…κρεμάσου…
θα σε δεχτεί κουνώντας την ουρά
ο Μαμωνάς στον Άδη ενθουσιασμένος!

Δάκρυα

 

 Στο θάνατο του Ν . Κονεμενου

 

 

΄Οχι άνθη για τον τάφο σου δάκρυα θερμά μου δίνει ,

γλυκέ μου φίλε , ο πόνος μου και σε καημό θρηνώ .

Τόσες γλυκές ενθύμησες γένουνται τώρα οδύνη ,

είναι φαρμάκι το φιλί του τάφου το στερνό .

Γέρνοντας ...κλαίω γέροντα ... και παλαιό μου φίλο ,

κι ' η Μούσα μου στον ποιητή θλιμμένη ψάλλει ωδή ,

κι ' ο πόνος πνίγει την καρδιά την καρδιά ... και τρέμει σαν το φύλλο

του φθινοπώρου που  ο βοριάς το δέρνει στο κλαδί .

Φίλε γλυκέ μου , εγέλασες με της ζωής τ' αστεία .

Μ' αγάπησες ... κι ' επόνεσες ... κι ' εδάκρυσες συχνά .

Κι ' εγίνηκε το γέλιο σου κι' ο πόνος σου αρμονία

και μυρωδάτα λούλουδα ... κι' αμάραντα σεμνά .

Μέσα στον κόσμο επάλεψες ... κι' ήσουν στο κόσμο ξένος .

Τα ψέματά του αμίσησε το πνεύμα σου το αγνό

κι' απέθανες παντέρημος , ωσάν ... λησμονημένος ,

πού ' χες καρδιά στα στήθη σου πλασμένη από ουρανό .

Αχ ! στη ζωή την άχαρη , που με τρομάρα τόση

εις την αγάπη βρίσκουμε κρυφή παρηγοριά ,

η Μοίρα την απόλαυση θα ιδής να σαβανώση ,

μαζί να θάψη αλύπητα κομμάτι μας καρδιά .

Κι' εσύ κομμάτι μου καρδιά στον τάφο σου μου παίρνεις ,

κι' αξαίνει η ερμιά μου πάντοτε μαζί με τη ζωή .

Αγαπημένα λόγια σου ... πλέον ... δεν θα μου στέρνης

και δεν θα σβήση η θλίψη μου έως τη στερνή πνοή .

Γέρνοντας κλαίω γέροντα και παλαιό μου φίλο ,

κι' η Μούσα μου στο ποιητή ψάλει θλιμμένη ωδή ,

κι ' ο πόνος πνίγει την καρδιά και τρέμει σαν το φύλλο

του φθινοπώρου , που ο βοριάς το δέρνει στο κλαδί .

εις δικαστές

Ω σεις, που θέσιν έχετε υψηλή,
που κρίνετε του κόσμου τ' αδικήματα,
που νεύετε κι ανοίγει η φυλακή
ελεύθεροι να κάνετε ατοπήματα,

που τη ζωή το χέρι σας κρατεί
κάθε πολίτη την τιμή, τα χτήματα,
ακούσετε της Μούσας τη φωνή
που δε φοβάται φυλακή, προστίματα:

Το ζύγι της η Θέμις δε σας δίνει,
σαν άχυρο το δίκιο να ζυγίζετε
για να 'χετε καιρό για το σεργιάνι.

Κι αν δε διψάτε για δικαιοσύνη
την πλάστιγγα κάνετε τηγάνι,
που μέσα εκεί τον κόσμο να τηγανίζετε.

Στον Ψυχάρη (για το θάνατο του παιδιού του στον πόλεμο)

Κατάρα να έχει ο πόλεμος
που τους βλαστούς θερίζει,
κατάρα η δόξα η μάταιη
που σπέρνει συμφορές,
που αγαπημένα αντρόγυνα
σκληρά τ’ αποχωρίζει
και που γονέων απάνθρωπα
σουβλίζει τις καρδιές!

Σε σε, πατέρα δύστυχε,
τα λόγια τούτα λέω,
στο σκοτωμό του τέκνου σου
με θλίψη της ψυχής,
και τον αγιάτρεφτο χαμό
-φίλος- μαζί σου κλαίω
ποτήρι που σε κέρασεν
ο πόλεμος να πιεις!

Προσωπο-ψυχογραφία ενός θεομπαίχτη

Στις φλέβες σου φαρμάκι και χολή,

αντίς για αίμα, ρέει, θεομπαίχτη πλάνε,

κι ενώ το στόμα σου για θρησκεία μιλεί,

λύσσας αφρούς τα χείλια σου σκορπάνε.

Είσαι αφ’ των Φαρισαίων τη φυλή,

που του Χριστού τη σταύρωση θυμάνε,

και μίση μόνον η καρδιά σου κλει,

ωσάν οχιές που στη φωλιά τους νάναι.

Κάνε νηστείες, αγύρτη, και σταυρούς,

γέλα τις γυναικούλες με τα ψέματα·

και μάνιζε εναντίον στους ασεβείς

πλην μάτην σκοτεινούς ποθείς καιρούς

και μάταια διψάς γι’ απίστων αίματα,

την έπαθες! … αργά να γεννηθείς.

Ο μοχθηρός ψευτοφιλόπατρις

Το πρόσωπό του εκείνο το γιωμένο
που της καρδιάς του δείχνει τη σκουριά
το γέλιο το κρυφό και λυσσιασμένο
που η δυστηχία των άλλων τού γεννά.

Το φθονερό του μάτι το σβησμένο
που δείχνει βουλιμιά για συμφορά
μας εξηγούν γιατ' είναι διψασμένο
τ’ αχείλι του και πόλεμο ζητά.

Διψάει να ιδεί στα μαύρα φορεμένους
πατέρες και μαννάδες που μισεί,
να τους ιδεί στα δάκρυα τους πνιγμένους:

Θάναι δροσιά στην έρμη του ψυχή.
Για τούτο υπέρ Πατρίδος σκούζει, κράζει
Όρνιο, που για κουφάρια αναστενάζει!

Εις τον παπα-Σκιαδά

Ευλογημένε μου, παπα-Σκιαδά,
σε βλέπω ως και τώρα, στα γεράματα,
με την παλιά σου ευλάβεια μπροστά,
πιστόνε πάντα στ' άγια προστάματα,
να βγαίνεις κούτσι-κούτσι, ξεσυρτά,
χωρίς να σε πειράζουν τα σκοντάματα,
ν' αγιάζεις σαν και πρώτα ταχτικά
της Χριστιανής την πόρτα και τα πράματα!
Και μου τονίζει, ως κι εμέ, τη λύρα
η αμάραντή σου, δέσποτα, αγιαστήρα!

Η Πόλη

Δεν έσωνε η Ελλάδα μας μονή

…………… την πόλη για να πάρει,

κι αφού την καταφέραμε διπλή

την κράζουν στα μπουγάζια για φανάρι.

Απάνου κάτου και για ψαρτική

το ιστορικό να ψάλει το τροπάρι,

«τη υπερμάχω» κι έτσι λάου-λάου εκεί

με την Αντάντ η αρκούδα να μπουκάρει.

Κατακαημένη Πόλη! τ’ είναι ετούτα

(οπού για σε το Γένος αιώνες τρέμει),

για ενός ψευτομεσσία τη μεσιτεία,

και για μπαξίσι λίγη Μικρασία,

βγαίνοντας αφ’ του Τούρκου το χαρέμι

να γένεις του Χαχόλου Μαντενούτα;

Χριστούγεννα

Στη φάτνη των χτηνών Χριστός γεννάται

χωρίς της Επιστήμης συνδρομή·

η θεία Φύσις κάνει για μαμμή

κι ο δράκος, σαν αρνί, θεός κοιμάται.

Αύριον, άντρας, σα ληστής κρεμάται –

νέα του κόσμου θέλει οικοδομή.

Σταυρό του δίνει ο Νόμος πληρωμή -,

πλην άγιο φως στον τάφο του πλανάται.

Διάκοι του Βάαλ, δεν είναι δικός  σας

αυτός της φάτνης ο φτωχός Χριστός,

που  εκήρυξε  για νόμο του τη χάρη.

Εσάς τιμή σας μόνη το στιχάρι.

Πομπές, θεοπομπές το ιδανικό σας,

κι είν’ ο Θεός σας, σαν κι εσάς, μιαρός!

Ο Μαντζουράνης υποψήφιος έν Κεφαλληνία

Ένας στην Αλεξάνδρεια ξακουσμένος.
που επλούτησε στον τζόγο μα καρπιαίς
μας ήρθε κολονάτα φορτωμένος
για βουλευτής στις νέες εκλογές.
Κι’ έξω ντελάλι βγαίνει και φωνάζει
Κεφαλλονήτες αν στο πρόσωπό σας
φιλότιμο υπάρχει κι’ ανθρωπιά
αποκριθείτε με το φάσκελό σας
σε κείνον που σας πήρε για τραγιά
Της Σάμης χωρικοί, Πυλαρινοί, Ρισσιάνοι
πετάξτε του στα μούτρα τις δραχμές
δείξτε του στην τιμή σας πως δεν φτάνει
και δις πληρώσετέ τον με φτυσιαίς.

Η Πινακοθήκη της Κολάσεως

Την κόλαση με εικόνες να στολίση
Εμπήκε στου διαβόλου το κεφάλι
Κ’ εγύρισε τον κόσμο να ζητήση
Πρόσωπα, που ν’ αρμόζη εκεί να βάλη
Μα πουθενά δεν ηύρε να εκτιμήση
Κακίας βάθος, που να κάνη ζάλη
Σα στην Κεφαλονιά, και ν’ αγαπήση
Ψυχές σατανικές, φρικώδη κάλλη.
Κι αγγάρεψε κι εμέ φτωχό ζωγράφο
Που κάπου είχε δική μου ιδή δουλειά
Για της πινακοθήκης του τεχνίτη
Γι’ αυτό με πίσσα και με θειάφι γράφω
Κ’ η Μούσα μου στον άχαρο μπελιά
Με την κακή μου τύχη κλαίει και φρίττει.