Ό,τι έμεινε

Είναι φως
Μια στιγμιαία φωτογραφία
Στην κορνίζα της απουσίας

Ότι έμεινε είναι φως
Παγιδευμένο
Στο κεχριμπάρι του χρόνου
Ήχος χαρτιού που σκίζεται
Ποίημα ημιτελές

Ό,τι έμεινε
Είναι μόνο το φως
Που αναθρώσκει

Τα άλλα συνθέτουν το κενό

επικινδύνως

ζούμε σ΄ ένα παράξενο ενυδρείο

γεμάτο λέξεις και χρυσόψαρα

που πηγαινοέρχονται

μας μιλούν και μας χαιρετούν

λες και γνωριζόμαστε από παλιά

από ναυάγια άλλα

σ΄ ένα υποβρύχιο ζούμε

έξω από το φινιστρίνι μας

ενεδρεύουν τα μεγάλα κήτη

τίποτα δεν ανιχνεύει τις προθέσεις τους

τις άναρθρες κραυγές τους δεν ακούμε

εμείς κι αυτά

συγκατοικούμε παράλληλα

ώσπου να σπάσει η γυάλα

κι ό,τι είναι έξω

εντός μας να βρεθεί

κι όλες οι λέξεις

και τα τιμαλφή μας

στο στόμα του κήτους

προληπτικά

Πέμπτη σήμερα

Νοτιάς. Θα βρέξει

να καθαρίσω όλα τα λούκια

από τις υδρορροές να μαζέψω

τα φύλλα των δέντρων

τα φύλλα της συκής

τα φύλλα ελέγχου

τα φύλλα των παραθύρων

τα φύλλα πορείας

τα φύλλα των εφημερίδων

κι εκείνα της καρδιάς

αειθαλής να μένει η ζωή

γιατί ό,τι φυλλορροεί

εύκολα σήπεται

τα ανθρώπινα σώματα

Καθώς ανοίγουν οι πόροι στο δέρμα

Και εισχωρεί το πρωινό φως

Ξυπνάνε τα ανθρώπινα σώματα

Αναμοχλεύουν τις αλήθειες τους

Ξανακουρδίζουν τη ζωή τους από την αρχή

Τεντώνονται και ανασυντάσσονται

Απομακρύνουν τους νυχτερινούς κινδύνους

Των ονείρων τις επελάσεις

Παρατάσσονται απέναντι

Στην πρόκληση της νέας ημέρας

Αφουγκράζονται με ηδονή τη διάρκεια της

Ετοιμοπόλεμα

Τα ανθρώπινα σώματα

Ρομποτάκια με κεραίες

Που φορτίζουν μόνο με θάνατο