" Μετεξεταστέοι στον Έρωτα" / Βασιλάκη Λιλή

 Πώς να με νιώσεις; Πώς να στο πω,

πως λιώνω σαν αγιοκέρι σ' άδειο ναό.

Νιώθω ξωκκλήσι μακριά απ' τον πιστό.

Χλωμό φεγγάρι που αλυχτά σε μπλαβί ουρανό...

Χώμα σ' άνυδρη στέππα που σε διψάει

και δεν του ρίχνεις σταγόνας νερό.

Κι όλο μια λέξη σου πως καρτεράει,

μα εσύ σιωπάς σαν 'να βιολί χωρίς νότες νεκρό...

Πώς να με νιώσεις, πώς να στο πω;

Πως στη δίνη του Έρωτα για σένανε ζω

μα ψάχνω μια σπίθα σε πόθο σβηστό...

Ω! Πεφταστέρι στο θάμπος της αυγής θα χαθώ...

Χαρτί 'μαι, κι ένα μολύβι, πέννα που κλαίει

που όλο σου γράφει διπλό καημό,

γιατί δεν σ έχω κι έχεις στραγγίξει

στο λινό της καρδιάς σου το γλυκό "σ αγαπώ"...

Πώς να με νιώσεις, τί να σου πω...

Πως σαπιοκάραβο θαλασσοδέρνω

σε άξενα κύματα, δίχως σκοπό...

Αχ, πως βουλιάζω στο μέγα θλίψης ωκεανό!

Καθε μου χτύπος σου γράφει ποίημα.

Κι όλο η μορφή σου εμπρός βολτάρει

και η καρδιά μου θεριεύει σαν κύμα

αφού η σκέψη σου σαν χάντρα την κουμαντάρει ...

Κι όλο βάζω τελεία και παύλα

κι όλο γυρίζω με ίδια ναύλα.

Σαν ξωτικό γυροφέρνω στο δάσος,

απ' ένα ξόρκι αποστρέφω της καρδιάς μου το λάθος...!

Αχ, δεν το νιώθεις, μα εγώ θα στο πω:

Πόσο μισώ το εγώ σου, μα και τ' αγαπώ!

Πόσο ο νους και η καρδιά αντιπαλεύουν,

πως σ' απωθούν και τα δυο σου μάτια λατρεύουν...!

Λιλή Βασιλάκη

Λιλή Βασιλάκη: Γίναμε στίγμα σε μια στιγμή…

 

 

 

Στέρφο φιλί

 

Γιατί του πόθου στέρφο το φιλί,

μες των χειλιών την κρήνη;

Σαν χέρσα τέρρα η ψυχή,

σταλαγματιά, σταλιά μην πίνει;

Οι πόθοι γίναν άνεμου φυγή,

κιτρινισμένα λήθης φύλλα.

Μια έγνοια, λίγη, σου ζητώ,

για Αγάπη, λίγο, μίλα!

Μια λέξη πόσο την ποθώ,

σαν τη βροχή πως καρτεράω,

γλυκό κρασί για να την πιω,

ωσάν αυγή τη λαχταράω...

Αστην σαν τη βροχή να ' ρθει.

Αστην σαν το νερό να τρέξει,

την κοίτη του νου μου να διαβεί,

σαν το δενδρί ζωή να στέρξει..

Μα, τί κι αν σου λέω τι ποθώ ;

εσύ, τα όριά σου έχεις κλείσει.

Σαν τρένο δίχως ρεύμα στο σταθμό,

στις ράγες π' έχει ξεψυχήσει...

 

 

**

Στο πλαίσιο μιας αυταπάτης

 

Μέσα στο πλαίσιο μιας αυταπάτης,

εγώ κι εσύ μιας πλάνης κράχτης...

Ζώσαμε κάστρο με μιαν ελπίδα,

ζητώντας γη και νια πατρίδα,

για να φωλιάσουμε τα όνειρα μας,

ρίζες, δενδριά μες στην καρδιά μας...

Ετσι δοθήκαμε αλλοπαρμένοι,

σε μιαν ουτοπία παραδομένοι!

Πέρασε η μέρα κι ήλθε το βράδυ,

γράφοντας λάθος το κάθε χάδι...

Γίναμε μιας σπίθας άφτρα,

νύχτα δίχως φεγγάρι κι άστρα...

Φύσημα ενός αέρα, σκόνη,

τέλια και θλίψη, απεγνωσμένοι...

Δεν στέργει καμιά πατρίδα,

νόθα και ψεύτρα η κάθε ελπίδα...

Γίναμε στίγμα σε μια στιγμή,

μιας αστραπής η παρακμή. ..

Πέρασμα, λήθη μιας εποχής,

σαν τον ατμό μιας μηχανής ...

Μια γκρι κορνίζα και παρελθόν,

δυο συννεφιές μες στο παρόν...

Δυο παλ ανταύγες στον ουρανό,

που μόλις σβήσαν το δειλινό...

Έτσι απλά σαν προσπερνά

θρόισμα ανέμου στα υστερνά...

Πόση θλίψη δρέπει η καρδιά,

σαν περπατά η μοναξιά...

 

Λιλή Βασιλάκη : ποίημα από τις "ανέφικτες προσεγγίσεις"

Μην χαθείς...ποτέ μη χαθεί αυτή η αγάπη!!

Μην συρθεί στου χρόνου τα αλύτρωτα βάθη,

στου κόσμου τα διάσελα, σε ανοίκεια άκρη,

Μην πνιγεί σαν λυγμός μες σε ασύμβατα λάθη...

Αν θες να είσαι σύννεφο, μη στέργεις μακριά μου,

ρίξε το νάμα σου, βροχή να θρέφω την καρδιά μου...

Αν είσαι πάλι κύμα βουερό, μην σβήσεις σ' ακρογιάλι,

θέλω να βαπτιστείς σε έρωτα, ζωή με όλα της τα κάλλη...

Αν' είσ' αγέρας, μην βιαστείς να στρέψεις τη μορφή σου,

να γίνεις ο χιτώνας μου, να νιώθω την αφή σου...

Θέλω να είσαι ο όρθρος μου, ναός, η εκκλησιά μου,

κάθε αυγή και δειλινό, να είσαι η ανασεμιά μου...

Σ' αγάπησα σε μια στιγμή, σαν είδα τη ματιά σου

κι είναι δική μου πια η γη, σαν μπήκα στην καρδιά σου...

Εγινα, εσύ, εγώ, κι εσύ γιορτή για μένα,

με λόγια άπαρτα του νου, από καρδιάς γραμμένα...

Ω, πόσο σ' αγαπώ, στο μαρτυρώ με τις αισθήσεις,

θαρρώ πως πλάι σου πετώ, σαν να 'χω παραισθήσεις!!

Γιατι 'σαι ο ίδιος όνειρο , το πέταγμα του νου μου...

Μιας ουτοπίας ζωγραφιά του άλο(γ)ου λογισμού μου...

Κι όμως, είσαι η αλήθεια μου, ο πόθος μου στις φλέβες,

είσαι η βροχή που πότισες τις άνυδρές μου στέπες.

Θα είμαι δέντρο και ανθός, καρπούς θα σε φιλεύω

και με τη σμίλη της καρδιάς αγάπη θα σμιλεύω...

Ποτέ μην γίνεις κεραυνός, απάτη, καταιγίδα,

ούτε σιωπή, ούτε ρωγμή, μες την καρδιά ρυτίδα..

Μαζί με σένανε ποθώ, την ίδια να 'χουμε πατρίδα,

να πλέω μες στα μάτια σου, την γαλανή κοιτίδα...

Λιλή Βασιλάκη: Όλα έχουν μια τιμή... ακόμα και η Αγάπη

Η λάμψη της καρδιάς

Σώθηκαν τα σπαρματσέτα της αγάπης σου
κι εγώ άκαφτο σπίρτο,
δεν βρίσκω ούτε μια σπίθα για προσάναμα
στη θημωνιά της καρδιάς σου...

Δρόμος κλειστός κι απόκεντρος με όλα τα παραθύρια της
ερμητικά αμπαρωμένα...
Κι ούτε μια χαραμάδα δεν άφησες για να δω,
τι μορφή επήρα στον οντά της...
Πόσο ξένα με κοιτούν τα μάτια της πια...
Άραγε, πού πήγε η λάμψη τους σαν με κοιτούσαν;
Σε ποιας καταιγίδας έγινε αστραπή
και χάθηκε στο στερέωμα της αδιαφορίας;

Τώρα, βεληνεκές η ματιά μου ανιχνεύει τις νύχτες
στα ουράνια σκοτάδια, μήπως παραστράτησε
και σαν πεφταστέρι πέσει στα δυο μου ολάνοιχτα χέρια ...
Και τότε, να ξέρεις, ότι θα τη φυλάξω,
έστω κι έτσι σαν σβηστό αγιοκέρι,
στην ψυχή μου για να "φέγγει" η ανάμνησή της
τα ανοίκεια βράδια της ερημιάς της...

Τι κι αν θα με κρατάς μακριά,
από τα άρρητα νάματα της καρδιάς σου...
εγώ και πάλι θα σ' αγαπώ...
Γιατί σ' αγαπάω τόσο, μα τόσο πολύ να ξέρεις ....

**

Οι τέσσερις εποχές μιας "αξόδευτης" αγάπης

Μην κάνεις εκπτώσεις στην αγάπη
και μη την βάζεις σε λίστα υποχρεώσεων
με αναμονή προτεραιότητας...
Η ανθοφορούσα και πολλά υποσχόμενη Άνοιξη των αισθήσεων
δεν μπορεί να περιμένει εσαεί...
ως που να φτάσεις, θα μαραθεί η φυλλωσιά της,
καθώς κι ο επερχόμενος θερινός, άκαμπτος λίβας
θα καψαλίσει τις εύθραυστες αναρριχήσεις της...

Κι ύστερα, οι εκπρόθεσμες επιταγές της αγάπης,
σαν φύλλα φθινοπωρινά, έρμαια,
θα παρασύρονται από την ολιγωρία των "θα"..
Και η ύστατη έκκληση της προσφοράς της,
σαν ήττα θα καταγραφεί στο τεφτέρι της βαρυχεμωνιάς,
γιατί το ξεροβόρι και η παγωνιά του
θα έχουν αποκρυσταλλώσει και την τελευταία ίνα των πόθων της...

Ετεροθαλλείς κι ανάδρομοι οι κραδασμοί της καρδιάς σου,
ασταθείς παραπαίουν ασθμαίνοντας
στο πεδίο της αναβολής...
Ο χρόνος αδυσώπητος, δεν κάνει παζάρια
και γράφει: "Τέλος"..!
Όλα έχουν μια τιμή... ακόμα και η Αγάπη
και όταν την πετάς σαν τρύπια δεκάρα
στο συρτάρι των υποτιμήσεων,
δεν αντέχει τον ευτελισμό της και πεθαίνει!

Λιλή Βασιλάκη: Σαν λεπτοδείκτης η ζωή γυρνά

Αήττητη Αγάπη

Με διάσταλτες τις κόρες των ματιών τους,
γεμάτες θυμό εισήλθαν οι λέξεις, πρόσκαιρα,
στο κουτί της Πανδώρας,
για αναδιαπραγμάτευση
και ανασύνταξη των ενστάσεών τους,
αναμένοντας την επικείμενη επίθεση...

Χαλκοπράσινες κι αλλοπρόσαλλες
με έναν αλλόκοτο παροξυσμό,
αναμοχλεύθηκαν για πολλοστή φορά
στο κουτί, έτοιμο να εκραγεί,
για να βροντήξουν τους βρυχηθμούς τους
στους τέσσερις ανέμους της αντίρρησης !

Τη στιγμή που πλατάγιασαν οι γλώσσες τους,
και πήραν θέσεις έτοιμες για την επίθεση ,
την ίδια στιγμή έσμιξαν κι οι ματιές!
Δυο μαγνήτες, δυο έγνοιες, δυο αγωνίες
εμφανούς πάθους και έντασης
βυθίσθηκαν, αυθωρεί,
ο ένας στη ματιά του άλλου !
Και, αίφνης, ω, τι μεγαλείο!
Φάνηκε αναδυόμενη η Αγάπη!

Σάστισαν οι λέξεις
εμπρός στο πανώριο ανάστημά της ...
Ζάρωσαν το ατίθασο κορμί τους ...
Οπισθοχώρησαν τρομαγμένες,
τυλίχτηκαν όπως-όπως με το βαρύ αμπέχονο της σιωπής,
και λούφαξαν ηττημένες στο ερμάρι της λήθης...

**

Σαν λεπτοδείκτης η ζωή

Σαν λεπτοδείκτης η ζωή γυρνά,
σφαίρα, στο εκκρεμές του κόσμου.
Σαν μιαν ανάσα η νιότη προσπερνά,
μια δρασκελιά, μια υποψία δρόμου.
Σαν σκόνη σβήνει, θάβεται
στην λησμονιά του χρόνου...

Τί να προλάβει; τί να πει;
Σε μια στιγμή μονάχα τί να ζήσει;
Αφού στο άψε-σβήσε αστραπή,
ως φως, για λίγο μένει;
Κερί που η φλόγα του πεθαίνει;
Συλφίδα, αδύναμη, ισχνή,
στα γηρατειά, αχνός που φθίνει...

Σαν σκοτεινιά ο θάνατος
την παίρνει καταπόδι.
Σαν τη βροντή π' ακολουθεί,
με μιαν στεντόρεια φωνή,
την τροχιά τη σύντομή της κόβει...

Τριγμοί, χαμός, αλαλαγμοί,
σαν ξεψυχάει το βιος της.
Τα σήμαντρα ηχούνε πένθιμα.
Η θλίψη τους βροχή,
θρηνούν για το χαμό της.

Έτσι με βιάση μοναχή,
αέρας, έρχεται στη γη,
μονάχη, έρημη, χαμένη,
σ' άλλη ζωή πηγαίνει...

**

Φιλιά νοερά
...
.. Τα φιλιά, τα νοερά, σαν έπεα πτερόεντα μοιάζουν ...!
Αμφίβολος ο προορισμός τους κι ατέρμονο,
πολλές φορές, το ταξίδι τους μιας και για να εκτελέσουν την περιούσια αποστολή τους και τι δεν περνοδιαβαίνουν..,
Ανήμερες θάλασσες, πανύψηλες και τραχείς κορφές, δύσβαθα φαράγγια και δασηφόρες κοιλάδες... ,
Πολιτείες ολάκερες, πολυάριθμες και ουρανοκτισμένες...
Μα ποια καλντερίμια να διαβούν και ποιες λεωφόρους και ποιες απροσπέλαστες διαβάσεις ν' αψηφήσουν;
Κι αυτή η τριβή στο διάβα τους... το πάλεμα με το χρόνο και τους ανέμους; ... τόσο αντίξοες συνθήκες.. ω, δεν τα ευνοούν...!

Χάνουν τα γνήσια διαπιστευτήριά τους,
με τα οποία είναι φιλοκολλημένα...!
Όσο κι αν η τιμή της αποστολής τους είναι υπερυψωμένη,
το αντίτιμο της αξίας τους ευτελές κι ευπαθές καταφθάνει , εάν ...
εάν δεν χαθούν ολοσχερώς σε έτερους
και παρακείμενους δρόμους...
Τελικά, άμοιρα τα διαπιστευτήρια της καρδιάς
που τα συνοδεύουν...

Μα και εάν καταφέρουν να φθάσουν στον επίδοξο προορισμό τους, ελλειπή και παραποιημένα τα συνοδευτικά τους κι αλί ,
χωρίς, εκείνο το περίφημο περίβλημα του πάθους
και τους μοχλούς της ανύψωσής τους !

.. Ενώ, τα εκ "δια ζώσης" φιλιά, σαν γραπτά μένουν,
επικυρωμένα με τη σφραγίδα της γνησιότητας του πάθους,
της λαχτάρας... του ίδιου, αυτοπροσώπως, του έρωτα !!
Αχ, τα ζωντανά φιλιά... αυτά ... αυτά που αφήνουν το αποτύπωμα της καρδιάς επάνω στα χείλη...
Αυτά, που κάθε χτύπος της καρδιας ακέραιη κάνει κατάθεση...
Αυτά, που ακόμα και μ' ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα ,
γλύκα και ηδονή ανείπωτη σε πλημμυρίζουν
δίνοντας σου εισιτήριο, κατ' ευθείαν για παράδεισου ακτή ...

Γι αυτό ...
μη στέλνετε πια, νοερά φιλιά...
Ελάτε εδώ, σιμά στο σώμα, ζωή να γίνουν, να φτερώσει η ψυχή και με όλες τις αισθήσεις η δική τους να' ναι κατοχή !

Νοερά φιλιά
Μη μου στέλνεις τα φιλιά σου, τα πνιχτά, τα νοερά,
σαν αστέρια μες στο χρόνο χάνουν αίγλη και τροχιά ..
Σαν τα σύννεφα διαβαίνουν, που στο δρόμο τους συχνά,
για ανατολή οδεύουν μα στη δύση άνεμος γυρνά...

Έλα εδώ να μου τα δώσεις, την ανάσα τους ζητώ .. ..
μες στα χείλη να συνθέτουν πλάνο έρωτα σκοπό..
Ελα εδώ να μου τα δωσεις, πως με πάθος λαχταρώ ...
να τα πιω και να μεθύσω, τ ουρανού τα ύψη να διαβώ...

Τα φιλιά τ' απεσταλμένα μοιάζουν λόγια που πετούν
που δεν έχουν πάντα μπέσα και συχνά αεροβατούν.
Έλα εδώ να μου τα δώσεις, σαν τα έγκυρα γραπτά,
τη σφραγίδα τους ν' αφήσουν, ύμνοι, ωδή μες στην καρδιά...!!

[Ζήλια... ] / Βασιλάκη Λιλή

Ζήλια,
σε φωνάζουν σαράκι.
Στο άντρο σου μέσα
τα δίχτυα σου πλέκεις,
με ολέθρια μέσα! 
Στυγερή δολοπλόκα,
στρυφώνεις τη ρόκα.
Ω, επιτήδεια ψεύτρα,
πονηρή και πλανεύτρα,
σαν βάζεις τη μάσκα
και αλλάζεις μορφή.
Ηθοποιός τραγική,
με χολή οπλισμένη,
στον αγώνα ταγμένη,
σκηνικό μαγειρεύεις
και το θύμα πλανεύεις.
δίχως τύψεις οδεύεις
και ρέστα γυρεύεις!
Τις καρδιές πως φιμώνεις...
Δαγκώνεις και φτύνεις
λόγια "σταράτα", βαριά,
με φαρμάκι, πικρά...
Φλόγες πετάς, πυρπολείς!
Με στόμφο απειλείς!
Πληγώνεις, ματώνεις,
τις σχέσεις σκοτώνεις...
Κι όταν η κρίση περάσει
την αγάπη την θάψεις,
κοιτάς τη φθορά,
με σπασμένα φτερά...
Οικτρά μετανιώνεις,
για τον πόνο που σπέρνεις...
Σε λίκνο κουρνιάζεις,
τα κομμάτια κοιτάζεις...
Πόσο λυπάσαι... θρηνείς...
Είναι αργά... το χάος υμνείς...
Κοιμάσαι για λίγο βαθιά,
ως την άλλη φορά,
που ξυπνάς απ' τη νάρκη
για τη νέα σου μάχη...

Λιλή Βασιλάκη
Από την συλλογή "Τα ίχνη του αδάμαστου λόγου"

Λιλή Βασιλάκη: Τρία (3) Ποιήματα

Εγώ για σένα...

Εγώ για σένα θα μένω πάντα εκεί,
σ' ένα σταθμό αναμονής, σαν μια λυχνία αδρανή,
στην άλλη πλευρά του φεγγαριού, τη σκοτεινή.
Εκεί που κείτονται τα όνειρα βουβά, σβησμένα,
σκιές στου χρόνου τις πτυχές λησμονημένα.

Εγώ για σένα, θα μένω πάντα εκεί...
Σαν το φτωχούλη που διαβιεί σε μια καλύβα ανοχική,
σ' ένα σκαλί, στη σκάλα που φθάνει ως στην κορφή,
μα αρκετά σκαλιά, εκεί στα χαμηλά, πιο κάτω,
να τρώω ψίχουλα εγώ και συ ολόκληρο τον άρτο.

Εγώ για σένα, θα μένω πάντα εκεί.
Σαν ένα ξέστρατο σκαρί, αλαργινό του νου σου,
εξω από τα όρια του κόσμου του δικού σου,
να μην πονέσει η καρδιά του εγώ, του εαυτού σου.
Να μη γκρεμίσει η όψη του πύργου του υλικού σου.

Εγώ για σένα, θα μένω πάντα εκεί...
Όχι στο δρόμο το μεγάλο, τον ίσιο, τον πλατύ,
μα σ' ένα σοκάκι σκοτεινό, μικρό κρυμμένη,
να μαρτυρά το πως θα ζω εγώ μες το στρατί,
σε ό,τι πεις κι ορίζεις εσύ κι η ειμαρμένη.

Εγώ για σένα, θα μένω πάντα εκεί..
με όλα τα "γιατί" μες την ψυχή μου απορημένα,
μόνη να ζω σαν ερημιά, με όνειρα ληγμένα,
σε μονοπάτι δύσβατο στη μοίρα υποταγμένο,
μ' αγκάθια πίκρας και θλίψες άτρωτες σπαρμένο...

Εγώ για σένα, θα μένω πάντα εκεί...
Σε μια γωνιά της άμεμπτης κι αμάλαγης ζωής σου,
στο τίποτα να κατοικώ, σε φρούδα υπόσχεση δοσμένη,
να μαρτυρώ πως άδραξα λίγη απ΄τη φλόγα της ζωής,
για μια ζωή, μισή ζωή, απ' τη ζωή κλεμμένη...!!

**

Μάνα!

Μην ξαναφύγεις, πάλι, φτάνει.
Μη ζούμε οι δυο σε διάφορο λιμάνι!
Εσύ κι εγώ μη γίνουμε δυο ξένες,
σαν άλλες εποχές αλλοπαρμένες...
Δεν λες πως έχεις σπλάχνο; ή δεν έχεις;
για πες μου, μακριά μου πώς αντέχεις;
Εσύ κυκλάμινο, κι εγώ ζουμπούλι,
ν' ανθούν με το παράπονο στα χείλη;

Μάνα!
Το χέρι βάλε με θέρμη στην καρδιά
και κράτα με να νιώσω απανεμιά..
Να νιώσω την ανάσα σου ζεστή,
με ζέση ν' ακουμπά στο πρόσωπό μου.
Να μου φυσάς μες την ψυχή πνοή,
να την κρατώ εικόνα, φυλαχτό μου...

Μάνα!!
Μην πας σε άλλη γη, στα ξένα,
αν φύγεις, πάρε με κι εμένα...
Για κοίτα με, το βλέμα μου χαμένο,
σαν ξέστρατο πουλί, ξενητεμένο...
Το νιώθω πως θα μου φύγεις πάλι.
Βαρκούλα θε να 'μαι μόνη στ' ακρογιάλι,
και θα μιλώ με της σιωπής το κύμα...

Μάνα!
Δεν νιώθεις; πες, δεν είναι κρίμα;;
Για να μη μείνει η μνήμη μας θολή,
κράτα, όπως ετούτη τη στιγμή,
για πάντα στη φούχτα σου το χέρι...
Φοβάμαι, μάνα, της ξενιτιάς τ' αγέρι...
Φοβάμαι, μη σβήσει η μορφή σου,
ο χρόνος μ' αψηφά,...!! θε νάναι η θανή σου!

Συλλογή "ταξίδι στο δρόμο της ουτοπίας"

**

Ο κορμός και τ'ανθισμένο κλαδί

Είμαι ο κορμός
και συ το κλαδί μου.
Μου δίνεις διάσταση και ψυχή
στην από φύτρα ζωή μου.

Είμαι ο κορμός
και συ , το ζωντανό το κλαδί μου.
Τα χυμώδη, πράσινα φύλλα σου βγάζεις,
ελπίδα, οξυγόνο και χρώμα
στην πλάση ξοδιάζεις.

Είμαι ο κορμός
και συ, τ'ανθισμένο κλαδί μου.
Όλο ψηλώνεις κι'όλο απλώνεις,
την καρδιά μου μ'αγάπη φουντώνεις.

Είμαι ο κορμός
και συ, η απαντοχή των μικρών των κλαδιών μου.
Είμαι ο κορμός
και συ, ο απόγονος των γονιών των δικών μου.

Μα και συ, ένας κορμός
απ'το δικό μου κορμό νέα κορμιά,
με σπόρια ζωής θα γεννάς,
όταν δικά σου φύλλα,κλαδιά,
ανθούς και καρπούς θ'αποχτάς.

Είμαι ο κορμός και συ το κλαδί μου.
Η μάνα εγώ και συ, το παιδί μου.
Πόση ομορφιά, υπερηφάνεια
κι'αξία γεμίζεις ακριβή μου,
τη μέσα και έξω ζωή μου!

Μη σπάσεις ποτέ!...θα πονέσω...
Την πνοή μου,να ξέρεις,
με τη δική σου θα σβήσω...
Γιατί, είσαι το φως!... Η ψυχή μου!...
Του κορμού μου εσύ, το κλαδί μου!.....

Ο ασκός / Λιλή Βασιλάκη

Σαν βελόνες μου τρυπούν,
το μυαλό οι αναμνήσεις,
της ψυχής μου ρωγμές,
της καρδιάς καθιζήσεις.
Τον ασκό του τρυπούν,
μονομιάς δραπετεύουν,
ξωτικά που χορεύουν
εμπαιγμοί που χλευάζουν!

Για τα όνειρα πλάνα,
που μου κάναν κοπάνα.
Για τις φρούδες ελπίδες,
της ζωής μου ρυτίδες.
Για τα ψεύτικα κάστρα
και τ' απόμακρα άστρα...
Και στο τέλος χορεύουν,
και το νου μου νοθεύουν,
μ' αστραπές που τυφλώνουν,
με βροντές που ματώνουν...

Είμαι ο πόνος εγώ!...
Της χαράς το φευγιό...
Η βροχή σου, το κλάμμα!
της λυγμού σου το θάμα!...
Κι εγώ, η επάρατη Θλίψη,
της ψυχής σου η σήψη!...
Κι εγώ!... Κι εγώ!... Κι εγώ!...
Δεν μπορώ... θα εκραγώ!...

Βρωμερές! Σιχαμένες!
Της ψυχής μου οι χλαίνες!
Το κορμί μου πονάτε!!
Την καρδιά τυρανάτε!!
Πώς αυτό θα κοπάσει;
τον ειρμό μου θα σπάσει...
Προσπαθώ, να τις πιάσω,
στον ασκό να τις χώσω
και καλά να ταπώσω.

Μ' αερικά αλυχτάνε...
Σκωπτικά με κοιτάνε,
στην ψυχή μου τριγμός!
Σαν τελειώσει ο χορός,
και το μένος ξεσπάνε
στον ασκό τους γυρνάνε...
Μ' αλί, σ' έναν ύπνο σαράκι,
σε μια πρόσκαιρη νάρκη!!

Λιλή Βασιλάκη (μικρή αναφορά)

Η Λιλή Βασιλάκη είναι συγγραφέας και ποιήτρια

(2017)	Ανώ, Τάδε Έφη
(2014)	Τα ίχνη του αδάμαστου λόγου, Όστρια Βιβλίο

 (2016 ) Αέναες του νου διαδρομές

Σαν δεν μιλάς / Λιλή Βασιλάκη

Δεν σε υπομένω υπομονή και μέσα μου οργιάζω,
όταν τα μάτια του δεν δω, σάν ίσκιου σκια τρομάζω.
Φτεροκοπώ πουλί γυμνό στα κλώνια της οργής μου,
κι ακροβατώ στα βράχια της ψεύτρας αντοχής μου.

Σαν δεν μιλάς, μ ακούς; στον Άδη, σαν ρίγος ολισθαίνω
με μύρια άγχη τις χορδές του είναι μου υφαίνω...
Μέσα στο νου τα πιο σκαιά και σκάρτα αραδιάζω,
γίνομαι δήμιος της χαράς, το γέλιο αρμαθιάζω.

Έρπεται μέσα μου η σιωπή, την αντοχή ξεφτίζει,
πόνους και λύπες μαρτυρά και χαρακιές νοτίζει...
Σαν το αστέρι της αυγής μέσα στο χάος λιώνω,
Βυθίζομαι στα τάρταρα, και σαν το φέγγος σώνω...

Στο μανουάλι της ζωής, μονάχη μου ανάβω,
αφού δεν σ έχω πλάι μου, το όνειρο μου θάβω...
Μην ακουμπάς στου εμπαιγμού το άδειο προσκεφάλι,
γίνε χαρμόσυνη αυγή, μια ηλιαχτίδα, σάλι...

Γέμιζε φως το πάνδεινο της πλάνης όραμά μου.
Δυο λέξεις σου αρκούν, θα γίνει σέρα η καρδιά μου.
Και σαν θα ξυπνά το όνειρο, γλυκό μενεξεδένιο,
μέχρι τον έβδομο ουρανό μαζί σου θ ανεβαίνω!

"ταξίδι στο δρόμο της ουτοπίας"

Πως / Λιλή Βασιλάκη

Πως μετράς την Αγάπη; έλα, πες μου να μάθω,
μη με βρει στην καρδιά κι άμοιρα όνειρα πλάθω...

Πώς αξιώνεις την Αγάπη, σε χρυσό, σε καράτια,
ή πουλάς με μερίδες, την καρδιά σε κομμάτια;

Πώς γροικάς μιαν Αγάπη, στης καμπάνας τον ήχο,
ή φλομώνεις στο ψέμα, με πικρόχολο στίχο ;

Πώς βιώνεις, εσύ, την Αγάπη, με "εγώ", μες στη ζήλια,
τη σμιλεύεις με λόγια, μές από ψεύτικα χείλια;

Πώς νιώθεις μιαν Αγάπη, εσύ, σαν ασίγαστο πάθος,
ή την ψέγεις μετά ως μέγα και απρόσιτο λάθος;

Πώς φυλάς μιαν Αγάπη, στα αφύλαχτα νώτα,
της σφαλίζεις το σύρτη, σφραγίζοντάς της την πόρτα ;

Πες μου, λιώνεις την Αγάπη, με σιωπή, μες στο πείσμα,
κι ας πεθαίνουν για σένα, παίζοντάς τους το θύμα ;

Πώς κοσμείς την Αγάπη, με τα φώτα αναμμένα,
ή περνάς τα διόδια με αισθήματα τέρμα;

Πώς υψώνεις την Αγάπη, εσύ, με διαλέξεις για ήθη,
ή μετά ξεπουλάς, ως λειψή και αήθη;

Πώς λειτουργείς μιαν Αγάπη, με φανούς, δοξασίες,
ή μετά τη γκρεμίζεις με φτηνές εικασίες ;

Πώς λογιάζεις, εσύ, την Αγάπη; έλα, πες μου να ξέρω,
αν με βρει μες στο διάβα, στείρα την καρδιά ή όχι να φέρω ...

Λιλή Βασιλάκη
συλλογή "ταξίδι στο δρόμο της ουτοπίας"