Ορείχαλκος : Ποιητική Συλλογή της Ελένης Χατζή. Εκδόθηκε το 2006 (ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ) (Τέσσερα Ποιήματα)

"Κλωστή" 

Μια λεπτή μεταξένια κλωστή
Μου θυμίζει την αγάπη
Και την απόσταση που έχουν τα δέντρα
Η αδιαφορία μου θυμίζει την αγάπη
Την ερημιά που διανύουμε μέσα σε τρένα από γυαλί
Την αλλόκοτη ανάγκη που θέλει να ζούμε
Η λευκή γραμμή γύρω απ' τα μάτια σου
Θυμίζει τη στάχτη
Το άνθος που κρέμεται σε ένα άδειο στόμα [...] 


**

Ο Θόλος

Κι η δίψα ετούτη έλιωσε

 μέσα στο χώμα

Βρέχει από ώρα
Δεν έχω φως
Ένα αδύναμο φθινόπωρο παραμονεύει. Ένας γαλάζιος άγγελος
Μεσ’ στα λευκά νυχτερινά λουλούδια
Μια κρυστάλλινη κρήνη σαν κόψη φεγγαριού

Όλα που χάνονται κοιτάζω πάλι και πάλι, πάλι και πάλι

Αν ήξερα πως κοιμάσαι ακόμη

Άδικα περιμένω
Στον άνεμο της νύχτας ήσυχη κοιτάζεις
Τα μαλλιά σου μόλις που φαίνονται από δω, σαν νεαρό νεφέλωμα
Στην απεραντοσύνη

***

Γιατί φοβάμαι τις μεγάλες μέρες

Φοβάμαι τα μάτια μου που μεγαλώνουν

και με βλέπουν

Που μ’ εγκαταλείπουν

χωρίς να ζητήσουν τίποτα

****

Ν.Σ. Ι

Μέσα σου
Υπάρχει ακόμη
Μια πνοή θανάτου

Μια κίνηση συνηθισμένη
Όπως η βροχή και τα πράσινα φύλλα

Μια ταπεινή προσευχή

Ένας ανατολικός άνεμος
Σιωπηλός

Το σώμα σου άφησες στον άνεμο
Στο κενό μιας ώρας περασμένης

Σε μια αόρατη αγάπη μέσα στα σύννεφα

Σε μια υπόγεια πολιτεία από λευκό χαρτί

Μέσα σου
Υπάρχει ακόμη
Μια πνοή θανάτου

Θλίψη που μοιάζει με την αγάπη ενός παιδιού

Ελένη Χατζή (μικρό βιογραφικό)

Η Ελένη Χατζή γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. 

Ποιητικές Συλλογές:

 Ο Ορείχαλκος (εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2006) 

Επίσης μετέφρασε και επιμελήθηκε συλλογή ποιημάτων του νομπελίστα ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Γουόλε Σογίνκα: Η Σαμαρκάνδη και Άλλα Ποιήματα (Γαβριηλίδης, 2011).

Μυθιστορήματα:

• Το 2011 Ο Μάγος  (Γαβριηλίδης).
• Ο λάκκος του θριάμβου (εκδ. Λιβάνης) 2013

(Γιατί φοβάμαι τις μεγάλες μέρες)

«Γιατί φοβάμαι τις μεγάλες μέρες/

Φοβάμαι τα μάτια μου που μεγαλώνουν/

και με βλέπουν/

Που μ’ εγκαταλείπουν/

χωρίς να ζητήσουν τίποτα».

Χίλιες νύχτες

Μέσα στα χείλη μου μεγαλώνει ένα ερείπιο
Ένα άδειο φεγγάρι που φωτίζεται από χίλιες νύχτες

Μέσα στο σώμα μου ελλοχεύει η απειλή
Η εικόνα μιας αφύσικης όασης
Η έρημος που είναι σταχτιά και κόκκινη
Σαν τα πρόσωπα των ανθρώπων που βαδίζουν
Μέσα στην αγκαλιά μου

Δεν υπάρχει φως
Υπάρχει το δέντρο με το πληγωμένο πρόσωπο
Το κορμί με τις μικρές προεξοχές από ασήμι
Μέσα μου αρνούμαι
Να δεχτώ τον ήλιο

Γιατί φοβάμαι τις μεγάλες μέρες
Φοβάμαι τα μάτια μου που μεγαλώνουν
Και με βλέπουν
Που μ’ εγκαταλείπουν
Χωρίς να μου ζητήσουν τίποτα

Τα φίδια της άνοιξης

Τις ώρες που λείπω
Βλέπω αγάλματα

Μια μαύρη κηλίδα γεμάτη δηλητήριο

Φωνές από ψηλά δέντρα
Σώματα χαμένα στο χρόνο
Ψεύτικα
Σαν φίδια της άνοιξης

Τις ώρες εκείνες δεν μένει τίποτα
Μόνο κενό στη θέση μου
Μια σκιά που κινείται αδιάκοπα ψάχνοντας ένα άλλο σώμα
Μια τρύπα στη μέση του πουθενά

Τις ώρες που λείπω
Συντελείται η πτώση μου
Από έναν κοφτερό βράχο στην καρδιά μου
Από την άκρη του προσώπου μου
Εκεί που κρέμονται τα δάκρυα

Τις ώρες εκείνες δεν μένει τίποτα για μένα
Κάποια ίχνη από στάχτη και σίδερο
Λίγη λευκή σκόνη που έμεινε στα μάτια μου
Απ’ τη σιωπή του πρωινού
Μια χρυσή αμμουδιά σ’ έναν ορίζοντα που φεύγει

Ένας κύκλος που τον σβήνει ο άνεμος

Δεν είναι ταξίδι
Οι ώρες που λείπω

Ο Θόλος

Κι η δίψα ετούτη έλιωσε μέσα στο χώμα

Βρέχει από ώρα
Δεν έχω φως
Ένα αδύναμο φθινόπωρο παραμονεύει. Ένας γαλάζιος άγγελος
Μεσ’ στα λευκά νυχτερινά λουλούδια
Μια κρυστάλλινη κρήνη σαν κόψη φεγγαριού

Όλα που χάνονται κοιτάζω πάλι και πάλι, πάλι και πάλι

Αν ήξερα πως κοιμάσαι ακόμη

Άδικα περιμένω
Στον άνεμο της νύχτας ήσυχη κοιτάζεις
Τα μαλλιά σου μόλις που φαίνονται από δω, σαν νεαρό νεφέλωμα
Στην απεραντοσύνη