Δέσμευση

Η άγκυρα ευπρέπεια ψάχνει βυθό

μαινάδων κρίματα θηλάζουν αίμα

πικρά κορίτσια ιερουργούν

στα όνειρα φαύλων κύκνων


Τώρα που επιστρέφουμε

στοχεύοντας από τάπια δακρύων

το κύρος σοφού βουνού

με καταραμένο δηλητήριο τίποτε

λερναίες εκκρεμότητες αταπείνωτες

στου χρόνου το χαράκι καταφεύγουν

αβλάσταρες προστακτικές

με σωτήριας γλυκύτητας μανδύα

Είναι για να δαμάσουμε τα προσωπεία

που σκάρωσαν ντέφια πόνου

και χάλκεψαν μονόχορδα αρπίσματα

σε λευκά συντρίμμια κελιά

ομολογία

Ντύθηκαν μαβιά τα όνειρα
μάτια βιτρώ γαντζώθηκαν
στα κρύσταλλα του πένθους
λέξεις θυσίες ασμίλευτες
με ειλικρίνεια μακελάρη
καθώς δικάζει σύννεφα
στον αρνητήριο καμβά της

Σπάζει τα πλήκτρα της απουσίας της
όσο θάλασσα άμμο δακρύζει
και σκαρώνει οχτάωρα χαμόγελα
για ταίναρα κινδύνου
Ήρθε να θάψει άγονα καλοκαίρια
που τόλμησαν κι αντάρτεψαν παίζοντας
με γύπες επόπτες απρεπών λιτανευτών
κι εκεί που απρόσμενες ψυχές
ραμφίζουν ρόγχο ακοίμητο
μικραίνει βάναυσα
Ανασκαλεύει γράμματα αλφαβήττας
κραδαίνει δειλές βεβαιότητες
και σέρνει ξαρμάτωτος πια
τα αισθύματά του
γυρνώντας σε ανώφελα στάδια
αδικαίωτης οργής
να κλείσει το στόμα ελιάς πικρής
Νέρωνες αψηφώντας
Δίκοποι έρωτες
Άκοπο νήμα

Αυτότροφος θάνατος

Κάποτε σε μια σκοπιά
Και γύρω χιόνι
Μοιραίο πρωτοπρόσωπο χιόνι

Διεκδικώ το είναι μου
στο παρηλλαγμένο παρόν

                     Ακμάζει η απόστροφος στις λέξεις κι η αποστροφή γι' αυτό. Σκοπός άνευ σκοπού διόλου άκοπα θαρρώ.

Ράβε εμπειρίες, ξήλωνε όνειρα

                    Μέγας τόκος οι θυσίες στο Μορφέα. Ανεξόφλητο του πόθου μου το γέννημα καθώς αστράφτει η λόγχη. Σκόρπιες νότες στο νοτιά, εκβαρβαρισμένη μοναξιά που παίρνει χρώμα απ' το χάδι του σύννεφου. Χολή να είσαι αφέντης τού εαυτού σου υπό αυστηρή δοσολογία.

Της μνήμης μου Μήδεια
πληρώνω με κύτταρα
και μειδιώ

Θα ξημερώσω τον αυτότροφο θάνατο εξημερώνοντας το τρυφερό πένθος. Απέναντι, ένα μέλλον ύαινα και δίπλα, διαρκής ενεστώς ο Νέστος. Βορά βορρά.

φυτεύω το νεκρό μου μέλος
θητεύω στο ζωντανό μου τέλος
απογεμίζω το αίμα μου
γιατί σκάνδαλο η σκανδάλη
η σκουριά φλέβα αγκαλιάζει
το εγώ σε νήφοντες λοφίσκους
παρακμάζει

Για ν' ανθίσουν χείλη πρέπει να φτάσεις στο χείλος. Ταγμένος στο φως, κάθε που ανατέλλει το επίχαρμον, να εξαργυρώνεις επιταγές λύπης.

Επί χάρτου, αρμ!

Επιθυμία

Να φύγω μόνος
σαν Ινδιάνος
με το βουνό για προσκεφάλι
τα σκουλαρίκια του θρήνου
από Καρυάτιδες Ηπείρου
σε όσα αφτιά μού απέμειναν
σαν Ισπανός που αρνήθηκε οριστικά
τη χυδαία ευγενική βία ταυρομάχου
σαν Έλληνας που δεν κούμπωσε ποτέ τα μανίκια του
μια παρομοίωση λοιπόν να φύγω 



Να πάρω μαζί μου
τη φαρέτρα γλώσσα που μου εξόρισαν
όλοι οι θεμέλιοι ηλίθιοι
που ράβδιζαν καλοραμμένο γέλιο την ανάσα μου
στα στέρφα σκαλιά της εκκλησίας ζωής
κι είχαν στο πέτο δυο ρομφαίες αμυγδαλιές
κι ούτε ένα δίλημμα στ’ αδάκρυτα χείλια
                            − α, κι ένα ημίψηλο, ω ναι!
Κι όταν γυρίσω κόκαλα
φορώντας το κασελάκι μου στραβά
καθαρός πια
απαλλαγμένος από μένα κι από σας
τους αδέκαστους κηπουρούς
θα διατάξετε με δωσίλογο δάχτυλο
το σολφέζ του αρλεκίνου που θα στολίσει
το κρανίο μου μ’ ένα ημίψηλο, ω ναι,
κληρονομιά σε μπάσταρδα εγγόνια
Μα μην ξεχάσετε την τέχνη σας
Να φυτέψετε τις κόγχες μου
με τα κεράσια της φωνής της
Τίποτε άλλο
το μόνο λάλο τίποτε
τα κεράσια της