του Φθινοπώρου

Άνθη που εκπνέουν οδυνηρά
και με λεπτότητα
φύλλα που πέφτουνε
με τεχνική αρτιότητα
Τι αιχμηρότερο αυτού
του φθινοπώρου;
                         Ημίφως.
Άνθος βαθύ που έγινες
του πράγματος ο τάφος
                                 χαίρε!
Χαίρε τρελέ μου
                        τριανταφυλλένιε
από αγκάθια
δικά σου πληγωμένε.

Η ώρα πέρασε

Η ώρα πέρασε
η θάλασσα έσβησε
                               λοιπόν.
Όλη νύχτα χτυπούσα
τις πόρτες της.
Να εισέλθω αργά σε θαυμαστά
ανάκτορα
ήλιων άλλων.
Μα η ώρα πέρασε
η θάλασσα έσβησε
                             ατυχώς
κι εγώ δυστύχησα
τούτο το απόγευμα
μην έχοντας τίποτα
να αντιγράψω
παρά εκφάνσεις
χαμένων κυμάτων.

“Πιότερο οδυνηρή κάνουν τη στάχτη τα όνειρα”

“Πιότερο οδυνηρή
κάνουν τη στάχτη τα όνειρα”
είπε ο μαύρος άγγελος
Έπειτα τραγούδησε
τραγούδησε και φάνηκε
το πένθιμο λουλούδι
-ωραία μέρα σήμερα
είπε ο ποιητής.

......Συννέφιασε ο καθρέφτης...

Συννέφιασε ο καθρέφτης επικίνδυνα -
βροχερή μορφή τεμαχισμένη
πρόβαλε τότε η Ποίηση
τρελή μητέρα θάνατο
θάνατο τραγουδώντας

....Θα πρέπει να ‘μουν θάλασσα...

Θα πρέπει να ‘μουν θάλασσα
καθώς θυμάμαι καθαρά
ψάρια νεκρά, ναυάγια
σβησμένα φώτα να σπαράζουν στους βυθούς
 
Θα πρέπει να ‘μουν θάλασσα -
βούλιαζε ένα φεγγάρι
στα μάταια νερά μου
 
Θα πρέπει να ‘μουν θάλασσα
θάλασσα κουρασμένη
δίχως ακτή το τέλος
το τέλος ν' ακουμπήσω.

Φάντασμα φθινοπώρου

 
Στάζουν γύρω τα δέντρα
άνοιξη πεθαμένη
 
Κι όλο φοβάσαι
                       δε ρωτάς
περνάς
           δε ρωτάς
γερνάς
           και ξέρεις
 
Ξέρεις πως δε λυτρώνονται
των δέντρων τα φαντάσματα.
 

Η νύχτα της φωνής μου

Η νύχτα της φωνής μου
είναι ο δίχως ήχο πυρετός
είναι το γκρίζο όνειρο
το χλωμό χάδι της μητέρας
κι ένα πουλί φθινόπωρο
που όλο φθίνει στον Άδη.
 

Ο λώρος

 
Ποτέ σου δεν κατάλαβες μητέρα
τα τριαντάφυλλα που αναρριχιόντουσαν
γύρω-γύρω σε ολόκληρο
το γυμνό κορμί μου
 
Και πως σφάδαζα όταν μαραίνονταν
ματωμένη του λυγμού τους μυρωδιά
μέναν τ' αγκάθια
 
Συνέχιζα,
μαραμένα τριαντάφυλλα φορτωμένος
τρόμο, τραύματα
μέναν τ' αγκάθια
 
Διαστέλλονται οι πληγές μου κάθε άνοιξη
Γι' αυτό αγαπώ τους χειμώνες
Μείναν τ' αγκάθια.
 

Δεν είναι μέρα

 
  Δεν είναι μέρα
καρφί τριαντάφυλλο
ο πυρετός της πέτρας
δεν είναι μέρα ούτε βροχή
όνειρό μου εσύ βαθύ
τρικυμισμένο
πληγή φωτός πηγή φωνής
και λέξεις
- χάδι η θάλασσα -
δεν είναι μέρα
                          

Για το ρόδο

Για το ρόδο που χάθηκε
πριν ο ήλιος να σβήσει
και γι’ αυτό που μαράθηκε
όταν έπαψε η δύση
για το άλλο που φύτρωσε
σε ουράνια μέρη
μα δε γνώρισε χάδι
απ’ του ανέμου το χέρι
και για το ρόδο
του Τσελάν
μες στη νυχτιά των άστρων.

Ο άνεμος

Ο άνεμος είναι
ένας άπραγος γέροντας.
Που και που χτυπά
τις πόρτες της πραγματικότητας.
Δεν του ανοίγει καμιά φυσικά.
Ξέρουν οι εκεί τον άνεμο
από καιρό τον ξέρουν.
Αν δέντρα του προσφέρουν,λένε,
θα τα ρημάξει.
Και αν λουλούδι ζωτικό
σε χάος θα τ’ αλλάξει.
Και ζούνε πάντα σκοτεινοί
-όποιοι εκεί-
μια αστεία διαλυμένη φαντασία
αλλά κι ο άνεμος
ο άνεμος
εκτός
την πιο αιχμηρή αιχμαλωσία.

χάος λυρικό

Τα άδεια απόψε δάχτυλα
του χάους με τυλίγουν.
Τάχα μπορούν απ’ τη νυχτιά
τ’ άστρα μου να ξεφύγουν;
Κάθε πουλί, ξέρω, μπορεί
ν’ αποσπαστεί απ’ το κλαδί
Κάθε οδοιπόρος, ακόμη,
μπορεί
το διάβα του να σταματήσει
και να κοιτάξει ώρα πολλή
(κενή)
τη γύρω φύση.
Μα εμένα απόψε δάχτυλα
του χάους με τυλίγουν
και δάκρυα
βαθιά καρφιά
κάθε μου λέξη πνίγουν.

η παγίδα της αυγής

Ξάφνου και παγιδεύομαι.
Από δυο πέπλα
όχι τίποτα σπουδαίο.
Αλλά υφασμένα
με διαθέσεις
κρυπτικές,
εφιαλτικές
και διόλου -αλήθεια-
στοργικές.
Σκότους τέτοια λεπτότητα
γιατί να σε χαλάσω;
Ξημέρωσε άλλωστε εντελώς.
Ώρα
να σπάσω.

Γεράκια

Γεράκια υπέρμετρα
χασκογελούν
πάνω απ' τις λέξεις μου.
Δικαίως.
Ναι
τόσο νέος
κι οι εικόνες μου γερνούν
βλέπω σιγά να γίνονται
η σίγουρη τροφή τους.

Ως γυάλινο μάτι

μνήμη Ελένης Βακαλό

Ως γυάλινο, υπάρχω, μάτι. Κάθε πρωί κάποιος με καθαρίζει στοργικά, μου δείχνει δυο θάλασσες και μου ζητάει να διαλέξω. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνω, διαλέγω πάντοτε τη λάθος θάλασσα και βρίσκομαι αίφνης εντός της ερήμου.
Από δω σας μιλώ.

Νύχτα Μεταιχμίου

Μισός ύπνος
μισός θάνατος.
Με τα χέρια στην άνοιξη
την καρδιά μες στη λάσπη.
Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μεταξύ ανοίξεως και μη
όπου το δέντρο βαθύ
και ριζώνουν τα κύματα.

Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μισός Νίκος
μισός θάνατος.