Κι όμως ηλιοβασίλεμα

Αυγουστής Μαρούλης 

Ρόδινη στιγμή με τα σαρκώδη χείλη

 κρυμμένος στ’ αγνάντι μου σε προσμένω κάθε μέρα

 να φτάσεις πάλι, πως είμαι ζωντανός να μου θυμίσεις

 ν’ αρπάξεις τα όνειρά μου, μες στην αγκάλη σου να τα βυζάξεις.

 Σε προσμένω να ταξιδέψουμε χέρι-χέρι για λίγο

 εκεί που γίνονται κάμποι τα βουνά κι η θάλασσα στερεύει,

 εκεί που τελειώνει η άβυσσος κι αρχίζει το κελάηδισμα.

 Στ’ ουρανού το σκοτεινό ακρογιάλι.

 Κι όμως! Εκεί που όλα φαίνονταν χαμένα,

 οι πόρτες ερμητικά κλειστές, τα παντζούρια σφαλιστά

 και το ψύχος του καταχείμωνου αβυσσαλέο,

 ένα κλωνάρι νιότης ανθίζει.

 Κι όμως! Πίσω απ' την εκκωφαντική σιγή,

 τα σταθμευμένα τρένα και τα δεμένα καράβια,

 ένας κρίκος ζωής κυλά.

 Κι εκεί που τα πηγάδια στέρφα κουλουριάζονται

 μες στης γης τ’ αδυσώπητο καμίνι,

 μια σταγόνα αγάπης ξεχειλίζει.

Κι όμως! Υπάρχει ελπίδα!

Tα δεκανίκια

 Αυγουστής Μαρούλης 

Τα δεκανίκια που ΄σπασαν

δεν τα χρειαζόμουν

αλλά τα ΄χα συνηθίσει.

Τόσες ώρες, τόσες μέρες,

κουτσές,

πάντα προχώραγαν

χωρίς καθυστέρηση.

Κι εγώ, λαθρομετανάστης

αορίστου χρόνου

ζητώντας εύκολα,

χειροπιαστά στηρίγματα,

σπάνια στεκόμουν στα πόδια μου.

Ώσπου μια μέρα, γλύστρησα

σ΄ένα σκαλοπάτι.

Τα δανεικά μου πόδια

έσπασαν με ξύλινο κρότο.

Λίγες σταγόνες αίμα έβαψαν

τ΄ άλλα, τα ξεχασμένα.

Ύστερα σηκώθηκα, περπάτησα,

πρώτη φορά στ΄αληθινά.

Αυγουστής Μαρούλης (μικρή αναφορά)

Ο Αυγουστής Μαρούλης γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έχει εργαστεί σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα και τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια είναι δημόσιος υπάλληλος. Έχει γράψει διηγήματα, ποίηση και στίχους για τραγούδια. Τα έργα του βρίσκονται διάσπαρτα στο διαδίκτυο ενώ έχει εκδόσει μια ποιητική συλλογή "Τα αλαργινά ταξίδια" κι ένα cd με τίτλο "Έλληνας είμαι" όπου περιέχονται μελοποιημένοι στίχοι του για τους Έλληνες της

διασποράς.

Στου χρόνου το γρανάζι

του Αυγουστή Μαρούλη 

 Μες στου χρόνου το γρανάζι

 Σέρνετ’ ένα τεράστιο φίδι

 Που τρέφεται κάθε μέρα

 Με τα περιττώματα της προηγούμενης

 Προσπάθησα να πάω πιο κοντά

 Να τ’ αγγίξω, αλλά έφυγε σφυρίζοντας

 Έκλεισα τα μάτια και είδα παραπέρα

 Κάτι σαν Χριστουγεννιάτικο στολίδι

 Μια μικρή μπάλα να γυρίζει

 Αδιάκοπα, σαν του νερόμυλου τη ρόδα

 Ξαφνικά, η μπάλα σταμάτησε

 Άρχισε να μεγαλώνει, ήμουν κι εγώ μέσα

 Έντομο σ’ ένα πολύχρωμο σμάρι

 Φτερουγίζοντας εναγωνίως πάνω-κάτω

 Προσπάθησα να πετάξω έξω

 Ήταν αδύνατο, καμιά έξοδος κινδύνου

 Ώσπου η μπάλα ξεκίνησε πάλι

 Στροβιλίστηκε γύρω απ’ τον εαυτό της

 Και γύρω απ’ αυτό που μου θύμιζε ρολόϊ

 Με αντίθετη απ’ τους δείκτες φορά

 Καταλήγοντας στου φιδιού το στόμα

 Μ’ εμένα πάντα μέσα, χωρίς καθόλου πια φτερά

 Αλλά και δίχως να με νοιάζει για πρώτη μου φορά.