ΕΛΑ / Γαλιάνδρα Χριστίνα

Έλα

Κι ας μην έχεις τίποτα να πεις

Έλα

Εγώ θα σπάσω την ησυχία της σιωπής

Δεν υπάρχει τώρα

Δεν υπάρχει μετά

Αν το βλέμμα σου πάρεις,

πώς θα ζω ξανά.

Έλα

Κάτσε όπου θες

Δίπλα , απεναντί μου.

Όπου άλλου θες.

Φτάνει η μυρωδιά σου

να ναι εδώ κοντά.

Να μυρίζω , να σε νιώθω

μέσα μου βαθιά.

Πέρασαν τα χρόνια.

Πέρασα κ γω.

Από το δρομάκι που χω να σε δω.

Ήταν καλοκαίρι , είπες έχε γειά.

Ήλπιζα πως θα ρθεις , όμως μοναξιά...

Έλα.

Κι ας μην έχεις τίποτα να πεις.

Άσε να μιλήσει η φωνή σιωπής .

Μόνο εκείνη ξέρει όσα έχω πει,

βράδια που μιλούσα , για καρδιάς πληγής...

ΜΟΝΟ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ / Γαλιάνδρα Χριστίνα

Ένα έργο ξαναγράφεται.
Ένα τραγούδι ξαναπαίζεται.
Ένα αστείο ξανακούγεται.
Μόνο η αγάπη μου
αν σταματήσει δεν λογίζεται.

Ένας πίνακας ξαναζωγραφίζεται.
Ένας δρόμος ξαναφτιάχνεται.
Ένας ουρανός ξαναστολίζεται.
Μόνο η αγάπη μου
αν γκρεμιστεί δεν χτίζεται.

Ένα φιλί ξαναδίνεται.
Ένα σ αγαπώ ξαναλέγεται.
Ένα όνειρο ξαναβλέπεται.
Μόνο η αγάπη μου
αν ξοδευτεί δεν γίνεται.

Μόνο η αγάπη μου αν σταματήσει,
αν γκρεμιστεί και ξοδευτεί δεν θα χει τρόπο να μιλήσει η ψυχή μου.
Κι ότι για σένα ωραίο επλάστει
στάχτη στα χέρια μίας μοίρας μας θα γίνει...

Χριστίνα Γαλιάνδρα

ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ / Χριστίνα Γαλιάνδρα

Που κρύφτηκε απόψε το φεγγάρι...
Ποιόν να φωτίζει άραγε κρυφά...
Πήρε τ' αστέρια κ έχει φύγει.
Σε κάποια θάλασσα το είδαν μακριά.

Όπου και να ναι να το φέρεις.
Να μου φωτίζει το στενό μου.
Εγώ εδώ κ συ εκεί.
Αυτό ειν' πια το βάσανό μου.

Που κρύφτηκε απόψε το φεγγάρι.
Ποιος μου έκλεψε το άλλο μου μισό.
Ήλιο με έλεγες θυμάσαι?
και χρόνια έχω να σε δω.

Σε βρήκαν λέει λαβωμένο.
Μ' ένα μαχαίρι στην καρδιά.
Ποιανού το χρέος ξεπληρώνεις
κι είναι τα μάτια σου βουβά.

Που κρύφτηκε απόψε το φεγγάρι.
Σύρε κ πες του να φανεί.
Κι όσο την λάμψη σου χαρίζεις στο σκοτάδι
να ναι εκείνο που στην πόρτα μου θα ρθεί.

Έλα να πιείς / Χριστίνα Γαλιάνδρα - Strada

Έλα να πιείς αγάπη μου -
σου φύλαξα δυό χείλη.
Να μη γυρνάς τα βράδια σου -
να μη διψάς στο δείλι.

Ακούμπησε στη χούφτα μου
φωλιά σου για να γίνει
και πάψε να ανησυχείς -
δική σου θε να μείνει.

Έλα να πιείς αγάπη μου
απ' της καρδιάς το δάκρυ
και άκουσε το χτύπο της
που σου μιλά για αγάπη.

Έλα αγάπη,αγάπη μου -
στο δισκοπότηρό μου,
μεθυστικό κρασί κρατώ
να σε μεθάω φως μου.

Γουλιά γουλιά
σταλιά σταλιά
τα χείλη μου θα στάζουν.
Και τη δροσιά που έχουνε
σε σένανε θα τάζουν.

Ερημιά / Χριστίνα Γαλιάνδρα

Δεν περνάει διαβάτης
Δεν περνάει ψυχή
Άδειοι όλοι οι δρόμοι
κι η καρδιά σκοτεινή.

Φώτα πια δεν υπάρχουν
Να φωτίσουν για ποιόν
και τα λίγα λουλούδια
να ανθίσουν ξεχνούν.

Ερημιά μου πικρή
Πόσο σε έχω μισήσει
Σε έχω από παιδί
και έχω τώρα ασπρίσει.

Ερημιά μου δειλή
Με χτυπάς από πίσω
γιατί ξέρεις καλά
πως μπορώ να νικήσω.

Δεν υπάρχουνε λόγια
γέλια και μουσικές
και οι λίγες χαρές μου
μ' απαρνιούνται κι αυτές.

Λίγοι στίχοι μονάχα
μου κρατούν συντροφιά
Μου χαιδεύουν το χέρι
που 'ναι κρύο ξανά.

Ερημιά μου εσύ
Σαν κατάρα υπάρχεις
Χίλιες κάνω ευχές
να χαθείς να ρημάξεις.

Ερημιά μου δειλή
με χτυπάς από πίσω
Γιατί ξέρεις καλά
πως μπορώ να νικήσω.

Τα τρένα που φεύγουν, της Χριστίνας Γαλιάνδρα

Δε γνωρίζεις που πάνε

Ποιοί ταξιδεύουν

Τι κουβαλάνε

Μόνο σαν ακούσεις το σφύριγμα θα σκεφτείς πως φεύγει

Μπορεί να λυπηθείς

Να πεις κρίμα που δεν είμαι μέσα -

Και με βαριά καρδιά να σέρνεις τα βήματά σου

καθώς εκείνο θα τρέχει να ανταγωνιστεί με τον άνεμο

Να ταράξει την ηρεμία των φύλλων

Να γνωρίσει νέες Πατρίδες, νέους ανθρώπους, νέα αρώματα

Γιατί κάθε στάση, άλλη ανάσα

Άλλη ανάσα, άλλος παλμός

Και γιατί έτσι είναι τα τρένα που φεύγουν -

Αφήνουν πίσω τους μια ιστορία να γράψουνε άλλη

Ταξιδεύουν νύχτα μέρα χωρίς να ρωτούν αν ενοχλούν τη γαλήνη σου

Και περιμένουν

Σε κάθε σταθμό

Σε κάθε γωνιά

Να περάσεις, να κάτσεις

και να απολαύσεις τη διαδρομή σου.

Λοιπόν. Τι λες;

Είσαι να φύγουμε μια μέρα ξαφνικά;

Να φτάσουμε για πάντα στον σταθμό μας;

Χριστίνα Γαλιάνδρα (μικρή αναφορά)

Η Χριστίνα Γαλιάνδρα γεννήθηκε το 1973.Είναι απόφοιτη Τεχνικού Επαγγελματικού Λυκείου με ειδικότητα βοηθός Ιατρικών και Βιολογικών Εργαστηρίων. Ασχολείται με την ποίηση. Ποιήματά της έχουν βραβευτεί σε ποιητικούς διαγωνισμούς. Έχει συμμετάσχει σε Ομαδικές Ποιητικές Συλλογές.

Κείμενά της  έχουν φιλοξενηθεί σε ιστοσελίδες όπως : Στιχο-Μυθία,  tovivlio.net , Homo Universals , Ομάδα δημιουργικής γραφής – Στέκι μεταναστών Θεσσαλονίκης.  Σε εφημερίδα του Δήμου Αχαρνών ''Αχαρνόραμα '' στα ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΝΕΑ και σε εφημερίδες του απόδημου Ελληνισμού, elefteria news paper ( Λονδίνο ) , greekgnomi  (Καναδά ) και NEOS KOSMOS Αυστραλία.

Ποιητικές Συλλογές / Συμμετοχές

·       Έκπτωτοι Άγγελοι από τις εκδόσεις "Διάνυσμα"

·       Βιβλίο σε έντυπη μορφή ποίησης αλλά ελεύθερα και στο διαδίκτυο μαζί με άλλους 39 ποιητές (ΚΙ ΕΣΥ ΤΟ ΕΙΔΕΣ» - 40 ΣΥΝΠΟΙΕΙΝ ) ,

·       Τρενογραφίες  και Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο  2016

"Έκπτωτοι άγγελοι" Ποιητική Συλλογή της Χριστίνας Γαλιάνδρα

Μπορείτε να την διαβάσετε πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://issuu.com/lewnidasskylitzhs/docs/christina_galiandra_e-book_

Γιατί ακόμα.../Χριστίνα Γαλιάνδρα

 Είπα θα γράψω Ποίηση... 

 Μου πήραν το χαρτί. 

 Βρήκα άλλο αλλά μου το πήραν ξανά.. 

 Μαζί και το στυλό μου. 

 Άρχισα να γράφω σε μάντρες. 

 Μου πήραν τις μπογιές και έκρυψαν τους τοίχους. 

 Τους είπα πως τα στοιχάκια μου θα τα τραγουδάω και 

 απαγόρευσαν την μουσική... 

 Τότε...Κλείδωσα τη ποίηση στο πιό κρυφό μέρος 

 μέσα μου με μιά βαριά κλειδαριά,

μη μου την πάρουν κ αυτή... 

 Ώσπου ήρθες εσύ... 

 Κι άρχισαν να ξεκλειδώνονται χρυσοκέντητα 

 γράμματα..που τα χελιδόνια 

 θα τα πλέξουν σε λέξεις και σα στεφάνια 

 θα στολίσουν τα μαλλιά σου , αόρατα ! 

 Να μη στα πάρει κανείς... 

 Γιατί ...ακόμα...οι άνθρωποι κυνηγάνε τις λέξεις... 

 Είτε για να κρυφτούν είτε για να ξαναβαφτιστούν πάλι 

 άνθρωποι...

Αστέρι που σβήνει / Χριστίνα Γαλιάνδρα

Όταν κλαίνε τα αστέρια... 
 Ποιός να ακούσει μπορεί; 
 Σαν ραγίζουν στα δύο... 
 Να τα δει ποιός μπορεί; 

 Όταν βγάζουν κραυγές τους... 
 Με λυγμούς φοβερούς...
 Ποιός μπορεί να τα γιάνει 
 από πόνους φριχτούς; 

 Όταν πέφτουν τ' αστέρια... 
 Ο θεός που κοιτά... 
 Δίνει άδεια να πέσουν... 
 Απαλά,σιωπηλά...

 Όλη η πλάση γεμίζει... 
 Αστερόσκονη,φως 
 και στα χείλη γεννιέται 
 η ευχή καθενός! 

 Έτσι πέφτω και γω... 
 Σαν αστέρι που σβήνει... 
 Πες λοιπόν τι ζητάς... 
 Να φροντίσω να γίνει... 

Αγαπημένε μου... / Χριστίνα Γαλιάνδρα

Για σένα όλοι οι χτύποι της καρδιάς μου.. 
Τα απόρθητα τα κάστρα του μυαλού... 
Για σένα απ' τα χείλη η δροσιά μου... 
Η ολόθερμη ανάσα του κορμιού.. 

Για σένα μοναχά παράπονό μου.. 
Υπάρχουν παραθύρια σ'ουρανό.. 
Να βγαίνω και να ψάχνω τη μορφή σου.. 
Ώσπου τα χνάρια σου στη γη μου να πατώ.. 

Για σένα ατελείωτα τα βράδια.. 
Πνιγμένη στων δακρύων ποταμό 
κι οι μέρες μου να μοιάζουν για σκοτάδια.. 
Γυρεύοντας στο φως σου να λιαστώ..

Δε σε χορταίνω... /Χριστίνα Γαλιάνδρα

 Δε σε χορταίνω...Σα το νερό πάντα κυλάς... 

 Δε προλαβαίνω... 

 Ανατολή και Δύση μου... 

 Νότε μου και Βορρά μου... 

 Με σκόρπισες ....Με ένωσες... 

 Στο κάθε άγγιγμά μου... 

 Έξαψη,ρίγος,πόθος μου... 

 Τέλος και κάθε αρχή μου...

 Εσύ αλλάζεις την ψυχή ... 

 Που κρύβω στο κορμί μου.

Η νύχτα, της Χριστίνας Γαλιάνδρα

Γυναίκα ντυμένη στα μαύρα.

Αλητεύει όταν εσύ κλείνεις τα μάτια σου.

Όταν παραδίδεις τα σκήπτρα της μέρας σου στ’ όνειρο...

Όταν ακουμπάς στο προσκέφαλο έγνοιες ασήκωτες.

Εκείνη τότε βγαίνει.

Στολίζεται μ’ άστρα , αρωματίζεται μ’ άνθη κι αλητεύει.

Πολλές φορές κάνω πως κοιμάμαι και τη χαζεύω.

Δε θέλω να με πάρει χαμπάρι ...

Μ’ αρέσει να την παρατηρώ.

Να φοράει τα γοβάκια της , τη δαντελωτή μαύρη τουαλέτα της και να χορεύει στα σύννεφα τον χορό της ειρήνης.

Είναι η ώρα που οι καρδιές ξεκουράζονται.

Που οι ανάσες βαδίζουν αργά και οι σκέψεις σταματάνε να σου τριβελίζουν το

μυαλό.

Για αυτό την αγαπώ...

Κρατάει βουβή τη σιωπή του σύμπαντος στα χέρια της.

Και πριν φύγει, μια υπόσχεση θα ακουμπήσει στα κλειστά σου τα μάτια.

Να βλέπεις το φως της ημέρας μέσα απ’ τις γρίλιες του σκότους σου...

Κοράκια της Χριστίνας Γαλιάνδρας

Μου παν να διευρύνω τους ορίζοντες του μυαλού μου.

Να χαράξω δρόμους κι ας μην υπάρχουν μονοπάτια.

Να βαφτίσω θεούς και να ξεβαφτίσω ανθρώπους.

Να προσκυνάω εκεί που μουντζώνω.

Να γελάω εκεί που λυπάμαι και να πατάω

εκείνους που πέσανε για να φαίνομαι ψηλότερη...

Χαμογέλασα για να μη βρίσω.

Έφυγα για να μη σιχτιρίσω.

Σφάλισα τα μάτια για να μην κλάψω.

Από τότε έχω να τους δω...

Και σαν ερημίτης διασχίζω την έρημο

παρατηρώντας τα κοράκια που…

αδημονούνε τη σάρκα μου.

Δραπέτευση της Χριστίνας Γαλιάνδρας

Συγχώρεσέ τον.

Δε ξέρει τι γράφει απόψε!

Έπιασε το στυλό και έκανε μουτζούρες στην αρχή.

Ύστερα άρχισε να γράφει γλυκά να σε καλοπιάσει.

Μετά άρχισε τις απειλές και στη συνέχεια να βρίζει.

Τώρα παρακαλάει σπαραχτικά.

Γονατίζει το σώμα του και ακολουθεί κι η ψυχή του.

Η ανυπόταχτη.

Η γεμάτη εγωισμό μέχρι χτες.

Σέρνεται μπρος στα πόδια σου να κερδίσει τη λύτρωση.

Να πάρει απ' την καρδιά σου καρδιά.

Να δέσει το μυαλό σου με το δικό του.

Να τρέξει στις φλέβες σου η πνοή του.

Αλλά είναι αργά.

Οι κύκλοι τελειώσανε.

Ευθεία υπάρχει στο βάθος του δρόμου.

Κι αν μόνη σου τον βαδίζεις είναι γιατί μόλις

δραπέτευσες απ' τη φυλακή των προσδοκιών σου.

Βήματα

Στα βήματά σου ξαγρυπνώ
φως μου μη χάσω ένα
Γι αυτό πιστά ακολουθώ
φόβο μη ζεις κανένα.
Σ’ όλες τις μέρες που περνούν
τάζομαι στ’ όνομά σου. 
Αφέντρα μα και σκλάβα σου γίνομαι στα φιλιά σου
Μάτια γλυκά μου και έρωτα
Πως λάμπεις στο σκοτάδι -
Πως έγινε και ύφανες αγάπη μες στο δάκρυ !

Χριστίνα Γαλιάνδρα

Ξελόγιασμα

Έναν άνεμο κλέφτη ερωτεύτηκα.
Ήρθε ξαφνικά και τα πήρε όλα.
Σκέψεις , λόγια , πόνους...
Μπήκε αθόρυβα απ' το φεγγίτη του νού και φύσηξε λήθη.
Μ' όλη του τη δύναμη πέταξε τα φύλλα των δακρύων μου
κι όλα τα σκουπίδια των χρόνων μου πολύ μακριά.
Ένας άνεμος αλήτης με ξελόγιασε.
Σκέπασε το κορμί μου με την ανάσα του κι ανατρίχιασα.
Γέμισε τη ψυχή μου δροσιά κι άρχισαν ρίζες αγάπης να φυτρώνουν.
Τώρα κάθε μέρα περιμένω τα άνθη τους.
Να στολίσω τα μαλλιά μου.
Να γεμίσω τα χέρια μου...
Γιατί άνεμος κλέφτης με πλάνεψε
και σε άνεμο κλέφτη ανήκω...

Χριστίνα Γαλιάνδρα

Άφεση

Χρόνια γνωρίζω τη συγχώρεση.
Το πόσο ανακουφιστική είναι και πόσο αναγκαία για τη συνείδηση.
Ώσπου άρχισα να συγχωρώ.
Πρώτα πρώτα συγχώρεσα τη θάλασσα , που με χωρίζει απ' τις στεριές.
Τα βουνά , που στέκουν θεόρατα μπροστά μου.
Τον ουρανό, που με κρύβει απ' το θεό .
Το κρύο που με πιρουνιάζει και τη βροχή που με μουσκεύει.
Και τότε θύμωσαν.
Αγρίεψαν πολύ.
'' Ποια είσαι εσύ που τάχα άφεση μας δίνεις ? ''
Η θάλασσα σηκώθηκε να με πνίξει.
Τα βουνά τραντάχτηκαν απειλητικά.
Ο ουρανός μαύρισε τον ήλιο μου.
Το κρύο μου τσάκισε τα κόκαλα και η βροχή μούλιασε τη ψυχή μου .
Έπεσα λιπόθυμη μπροστά τους.
Σχεδόν νεκρή .
Δεν πρόλαβα να πω πως ένα τίποτα είμαι.
Άνθρωπος μικρός.
Κλωστή που σπάει.
Κόρη θεού χωρίς θαύματα.
Μα δεν πειράζει.
Με τη συνείδηση καθαρή θα φύγω.
Θα την κρατώ απ' το χέρι κι αν με ρωτήσει που πηγαίνουμε ,
σε έναν Παράδεισο θα της πω.
Σε έναν Παράδεισο δικό μας.

Χριστίνα Γαλιάνδρα

Άναψες / ποίημα της Χριστίνας Γαλιάνδρα

Άναψες το κερί και χάθηκες.
''Μαζί θα προσευχόμαστε ''είπες...
Αλλά δεν το κανες.
Μάλλον δεν βρήκες το θεό σου ακόμα.

Άναψες το κερί και το προσέχω.
Να καεί σαν την καρδιά μου.
Ολόκληρο.
Αλλιώς δεν έχει αξία η αγάπη.

Άναψες το κερί δίχως εικόνισμα
χωρίς λιβάνι
και πάνω στον πόνο μου
τάζω τα πάντα για χατήρι σου.

Άναψες το κερί και έφυγες.
Μα άναψες και μένα...
Για να φωτίζω τα βράδια σου,
τις σκέψεις σου
κι όλα τα βήματα που διάλεξες να κάνεις.