Ψάχνω να βρω το φίλο μου

Ψάχνω να βρω το φίλο μου

που έζησε χιλιάδες χρόνια πριν.

Είχε κι αυτός μακριά μαλλιά

και δίδασκε αγάπη στην ψυχή.

Ψάχνω να βρω τον ήλιο μου

που χάθηκε ψηλά σ’ ένα βουνό.

Εσταύρωσαν το φίλο μου

αντί να πουν σ’ αυτόν ευχαριστώ.

Το τρένο

 Λογαρίδης Σταύρος 

Άνοιξα ένα ασημόχαρτο και βγήκε ένα τρένο

Τρενάκι ταξιδιάρικο, τρενάκι ευτυχισμένο

Το παίρνω και αισθάνομαι σαν να ‘μαι βασιλιάς σου

και συ μαγνήτης δυνατός πέφτω στην αγκαλιά σου

Το τρένο απογειώνεται και γίνεται αεροπλάνο

Πετάω μες στα σύννεφα, σας βλέπω από πάνω

Ο ήλιος βγαίνει πιο ψηλά με καίει πάλι δυνατά

Αγάπη μου στα πεταχτά χίλια αστέρια πιάνω

Για σένα μάτια μου, για σένα τραγουδάω

Για σένα μάτια μου, για σένα που αγαπάω

Για σένα, για σένα, για σένα

Με ‘σένα καταστράφηκα, με ‘σένα τι να κάνω

Αν δεν προφτάσεις, κούκλα μου, θα πέσω να πεθάνω

Ανέβηκα πολύ ψηλά

Ο ήλιος καίει τα φτερά

Δε νιώθω πλέον σταθερά

Δεν ξέρω τι να κάνω

Σε σένα κούκλα μου

Σε σένα μόνο ελπίζω

Για σένα μόνο μάτια μου

Ξανά πίσω γυρίζω

Μανούλα Ελλάς

Λογαρίδης Σταύρος

Βρε τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε

τα ίδια κάνει όποιος κι αν έρθει αρχηγός.

Εσένα κούκλα μου και το παιδί μας πιάνει

μελαγχολία πίκρα και πληθωρισμός.

Μανούλα Ελλάς πως με τυραννάς.

Συννεφάκι, συννεφάκι μαζευτήκανε

και βρέχει συνεχώς,

Βρε τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε

σαράντα χρόνια τώρα ψάχνω να σε βρω.

Και τώρα μου ‘ρθες γελαστή και στολισμένη

τρέχω ξωπίσω μου μα δε με ξεπερνώ.

Μανούλα Ελλάς πως με τυραννάς.

Συννεφάκι, συννεφάκι μαζευτήκανε

και βρέχει συνεχώς,

Βρε τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε

τα ίδια κάνει όποιος κι αν έρθει αρχηγός.

Αφού ξεχάσαμε το πώς να αγαπάμε

ε, δε μας σώνει πια κανένα καθεστώς.

Μανούλα Ελλάς πως με τυραννάς.

Συννεφάκι, συννεφάκι μαζευτήκανε

και βρέχει συνεχώς