Αδιέξοδος

Πού
χωρεί
η θλιβερή
συγκίνηση,
πού
συγκινείται
ο θάνατος,
πού
πεθαίνουν
οι νύμφες!
Φύγανε
οι έρωτες
κυνηγημένοι
απ' τα παιδιά
του χειμώνα,
ερήμωσε
το δάσος
των φλαμουριών.
Τα πουλιά
σκάψανε
τον τάφο τους
στην ατμοσφαίρα,
γυμνώσανε
τα πένθη τους
τα δέντρα
κ' εμείς
ακόμα
ελπίζουμε,
ελπίζουμε
χωρίς
ελπίδα.

Απόγνωση

Έξαρση ανεπιφύλακτη!
Νοθευμένη προσμονή!

Στα φιλημένα μάτια σου
πρόωρα μαδήσαν οι βιολέτες
κ' η περιφρόνηση έγραψε
με χρώμα γκρι-λιλά
τις ζωγραφιές
που η όραση δεν πρόσεξε σαν αγαπούσε!

Ταμένοι στη σιωπή!
Λάφυρα της σιωπής!

Οι σκέψεις ερωτεύτηκαν
την ανθισμένη θάλασσα δειλά!
Τα πρώτα φώτα της αυγής
άγκυρες του φωτός εν μεσαυγούστῳ.

Χωρίς καμιά ελπίδα στο παρόν!
Χωρίς καμιά φροντίδα για το μέλλον.

Αδιάφοροι προσκυνητές της Ματαιότητας.

Οι προβολείς του ήλιου μάς τύφλωσαν.
Τ' άνθη μάς στερήσαν τ' άρωμά τους.
Τα πάντα γάβγιζαν στο διάβα μας.
Κι από παντού πύρινες φλόγες οι φωνές!
Καταραμένοι! Καταραμένοι!

Η αδελφή μου η Σοφία επιμένει να της γράψω.
Πώς; Με ποια χέρια; Με ποιον εαυτόν;

Μούχλιασε και το τελευταίο χαρτί
του ημερολογίου!

Θετικότης

Ψώριασαν τα φτερά των παγωνιών.
Η εντύπωση συστέλλεται.
Η όραση διαιστάνθηκε την κρίση∙ ιδού
το μέρος που ρεμβάζουν οι αναμνήσεις.
Ο δρόμος ανηφορικός.
Η σήμανση των ωρών.
Χέρια νεκρών διευθύνουν τη γραμμή.
Ο Μάιος υποκρίθηκε.
Δυο σκιές μαδούν τις υποσχέσεις.
Αρνητικό φιλί.
Ζωή μ' αντίστροφο σημείο.
Σταυροί τα (-)
Η υπομονή αντιστράφηκε. Ω άνθρωπε,
η σφαίρα οι κρόταφοι και το ημικύκλιο,
οι πρωταγωνιστές του (+)
της θετικότητας.

Η αποσύνθεση της γαλήνης (Η νύχτα ο πρόδρομος φιλιών...)

I

Η νύχτα ο πρόδρομος φιλιών
βυθίστηκε στη νάρκη∙ μόνος
με ειδή μιαν αφελή παιδική υπόμνηση
στιχουργώ την οπωσδήποτε αρεστή ζωή μου.


Τι δεν περνά σε στάση ακροβασίας
πάνου απ' τις γέφυρες των αρωμάτων∙ φόβος
υπάρχει∙ ο νους
δεν παίρνει μέρος
στην τελετή του αισθήματος.

Τα ρόδα στόλισαν τους ουρανούς.

Οι αγάπες επιβλήθηκαν
χωρίς επέμβαση σπαθών.

Λόγια γαληνεμένα οι ήχοι.

Αιθέρια μουσική
των βλεφάρων οι δεντροστοιχίες
που βλάστησαν σε γόνιμο έδαφος
με περιβολή ξανθών χλαμύδων.


Ο νους ασθένησε
και μάταια οι ενέσεις του παρόντος
τονώνουν την καρδιά∙ η βαρυθυμιά
σκοπεύει να σκοτώσει
την πορφυρήν ανταύγεια των στιγμών.


Το βάρος που άφησε η καρδιά
μετρήθη σε γραμμάρια∙ η φωνή
του μισεμού έρχεται εκουσίως
μ' ενσάρκωση ερπετού.

Α! η ζωή βλαστήμησε τη ζωή!

Στ' ακροθαλάσσι σέρνεται
αλυσοδεμένη η διάθεση.

Κανείς δεν προσπαθεί να σπάσει
το λυγερό μίσχο της απάτης
που κρατεί το δέντρο των ονείρων.


Των διακλαδώσεων ο χυμός ποτίστηκε
με το μαγνήτη οπίου.


Φίλοι, ετοιμάστε πια τα στέφανα∙ ο κορμός
διαφθείρεται∙ θέλω την ύπαρξη
του θετικού σημείου
να δείχνουν τα ίχνη της νωπής βροχής,
που αρωματίστηκε με το συμβολικό
θάνατο των ροδοπετάλων.

Αγάπη

Θα 'ρθεις,
             ντυμένη
                        την ομίχλη,
υδάτινη
           γραμμή,
πικρός,
        τρίκλωνος
                     πόνος,
θαμπή
        χαραματιά
                      της οδύνης.
Θα 'ρθεις
             έν' απόγεμα
                             σαν ετούτο,
στάσιμο,
           ανώνυμο,
περιντυμένη
                  την πικρία
                               και την εγκατάλειψη,
απ' το μυστικό
                    δρόμο
                            της θάλασσας,
απ' τα θολά
                 σκαλοπάτια
                               της βροχής
ή
    απ' τα ορεσίβια
                         μονοπάτια,
αγάπη !
         γυμνή
                 ελπίδα
                          στο βυθό
                                       των ονείρων.

Λεωνόρα

Πρόσωπα
         στη χλόη
                   προσηλωμένα,
άνθη, ουρανός,
και μόνο
          Εσύ
                   μακριά μου,
να διατηρείς
              την όψη σου
                            κλειστή
στη διαβασμένη σου
                     παλάμη
και να μη δέχεσαι ν' ακούσεις
ούτ' ένα
         χάδι
             αρώματος.
Η θλίψη
        η ίδια
              η θλίψη.