Ο ΔΟΝ ΑΠΟΜΑΧΟΣ / Μαριανός Αγγελής

Έρχεται κατά πάνω μου…

Με κυνηγά, αφράτο κι άσπρο

Σε νέο πλανήτη φέρνει.

Διεγείρομαι.

Σπεύδω ακράτητος.

Δείτε, στα αμπάρια βράζουν τα καζάνια

τον ατμό, που όλο διαστέλλεται

και χώρο διεκδικεί.

Ρίχνω σκοινί για να το πιάσω

μα πέφτει κάτω εκπνέοντας.

Δένω το γάντζο στην άκρη

και ξαναρίχνω.

Γραπώνει το κενό και σκύβω να γλιτώσω.

Πεισμώνω.

Ρίχνω σοφά το δίχτυ

ξυπνώντας τον απόμαχο μέσα μου,

τον επιδέξιο μονομάχο.

Και τότε,

κόβεται σε κομμάτια χοντρά

Χοντρά σα πατάτες που πιάνουν βάρος και πέφτουν

άτακτα κάτω στη γη.

Κρίμα.

Μόλις κατέστρεψα τη βροχή που χρειαζόμουν.

ΠΕΖΟΛΙΒΑΔΑ ΘΡΑΚΑ, 2017

Τρία (3) ποιήματα του Αγγελή Μαριανού

 

Χόρτα

Σε φωτεινό χωράφι ξάπλωσε
πρόθυμη λύγισε η χλόη
αψίδες οι μνήμες, υγρές ζελατίνες.

Μικρό παιδί καμάρωνε φωλιές
και δήλωνε: «Μηχανικός σπουργιτών».
Χόρτα και λάσπη ο κόσμος.

Εγερτήριο

Κάθε πρωί το εκτελεστικό
ετοιμάζουνε απόσπασμα·
μα μετανιώνουν, πίσω μας γυρίζουν.
Συγκρατούμενοι
δεχόμαστε δολοφονίες νέων
δίχως καθρέπτη και σκοινί
δίχως παράθυρα
δίχως μολύβι και χαρτί.
Συγκρατούμενοι
την εποχή μας δεχόμαστε.

ΤΑ ΜΗΝ

Τα όμορφα Μην περνούν αδιάφορα
με πρόσχαρο το λίκνισμα από μπροστά μας
Και δες, τα χέρια απλώνουν ανοιχτά,
σα σ’ όνειρο δουλεύουν ακούραστα,
αρπάζοντας από ένα Μην για να το βάλουν
τρόπαιο στην κρυσταλλιέρα της φαντασίας.
Τα όμορφα Μην πάσχουν και ίπτανται
ως αιωρούμενες φούσκες περνούν
από χέρι σε χέρι και σπουν αθόρυβα
πάνω στα μούτρα μας.
Τα όμορφα Μην είν’ άπιαστα,
εις μάτην το παλεύουν μιας και δεν ξέρουν
τι πα’ να πει το Μην στην ώρα του.

ΠΕΖΟΛΙΒΑΔΑ: Ποιητική Συλλογή του Αγγελή Μαριανού που εξεδόθη το έτος 2017

 

ΟΜΙΧΛΗ

Ομίχλη απόψε απλώνεται παντού
Να ξεσκεπάσει τα ψεύτικα φώτα
που πρόχειρα βίδωσαν εδώ και εκεί
ψυχρά, ζεστά, υπόλευκα κρίνα
αγορασμένα στις καλές τις εποχές
φωτίζουν τα θεοσκότεινα σοκάκια
σαν η βροχή το χώμα και ρίπτουν φως.
Θαρρώ πως φτάνει μια ομίχλη
για να τα ξεγυμνώσει, να τα δείξει
αταίριαστα κι αδιάντροπα
πάνω στους στύλους της σιωπής
φώτα παράταιρα, δειλοί φεγγίτες.

**

Η ΚΛΕΨΥΔΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Μεγαλώνει η μέρα καθώς δανείζεται,
ένα λεπτό της ξαφνιασμένης νύχτας.
Μέσα στα χέρια της τη σφίγγει να μαζέψει.
Εκείνη αδύναμη παραδιδόμενη στο φως
κάθε ξημέρωμα τελειώνει στα χέρια της ημέρας.

***

ΙΣΗΜΕΡΙΑ

Τη νύχτα της ισημερίας
ένας ζυγός ισορροπεί
κάλπικες λίρες
αγνώστου πατρίδος
ενώ εμείς γλεντάμε
κύτταρα νεκρά
τ’ απομεινάρια μας.

ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΑ: Ποιητική Συλλογή του Αγγελή Μαριανού που εκδόθηκε το έτος 2021

 

Εγερτήριο

Κάθε πρωί το εκτελεστικό
ετοιμάζουνε απόσπασμα·
μα μετανιώνουν, πίσω μας γυρίζουν.
Συγκρατούμενοι
δεχόμαστε δολοφονίες νέων
δίχως καθρέπτη και σκοινί
δίχως παράθυρα
δίχως μολύβι και χαρτί.
Συγκρατούμενοι
την εποχή μας δεχόμαστε.

**

Μικρογραφίες

Χάραξε τα πρώτα της λόγια
έσκυβε τόσο που ακουμπούσε το χαρτί.
Με το αριστερό μάτι έλεγχε κι έγραφε
τα πιο μικρά γράμματα του κόσμου.
Ίσως και να ’φτιάχνε τα πιο σπουδαία
που μπόρεσαν ποτέ να αναγνώσουν.
Με τον φακό στο μέτωπο
διάβασαν το μικρό σημείωμα:
«Φεύγω στον κόσμο της διάφανης μελάνης
εγκαταλείπω για πάντα τη μικρή φόρμα».

***

Αψέντι

«Ώστε, είστε και εσείς διδάκτωρ;»,
-Δε θέλω να μιλήσουμε για επιστήμη απόψε
σπάταλης λέξης λούστρο, περιαυτολογίες.
Ξημερώνει η μέρα που ίσως δε προφτάσουμε.
Ας κάνουμε την τελευταία ελεγεία της χρονιάς,
την προμελετημένη, όσο και πρέπουσα αστοχία.

Ας μοιραστούμε το καιόμενο αψέντι,
ας ταριχεύσουμε το χρόνο.

Αγγελής Μαριανός (μικρή αναφορά)

 Ο Αγγελής Μαριανός κατάγεται από το Ρέθυμνο. 

Έχει εκδώσει δυο ποιητικές συλλογές: 

• ΠΕΖΟΛΙΒΑΔΑ (Θράκα 2017) και 
• ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΑ (Θράκα 2021) 

Συμμετείχε επίσης στο συλλογικό έργο 

• «ΕΚ ΤΟΥ ΜΗ ΟΝΤΟΣ» (Τύρφη 2019) με ένα διήγημα και στο συλλογικό έργο 
• «ΦΛΕΒΕΣ ΓΡΑΦΗΣ» (Ρώμη 2019) με ποιήματα του.

Χόρτα / Μαριανός Αγγελής

 

Σε φωτεινό χωράφι ξάπλωσε
πρόθυμη λύγισε η χλόη
αψίδες οι μνήμες, υγρές ζελατίνες.

Μικρό παιδί καμάρωνε φωλιές
και δήλωνε: «Μηχανικός σπουργιτών».
Χόρτα και λάσπη ο κόσμος.

ΙΟΥΛΙΟΣ / Μαριανός Αγγελής

Στης ξερολιθιάς την υπέρυθρη φλόγα
Καθρεφτίζεσαι γυμνός
Τη νύχτα που κοιμήθηκες
κάτω απ’ το αλμυρίκι 
έραινε η φύση το κορμί σου
θαλασσινό καρύκευμα
Σε φώναζαν Ιούλιο
μοσχοβολούσες καλοκαίρι

ΠΑΡΡΗΣΊΑ / Αγγελής Μαριανός

Ας μη τους πούμε
το τέλος της ταινίας.

Τέλος είναι το μέλλον.

Ας βάλουμε το τέλος δίπλα μας,
στην άδεια θέση πλάι τους.

Για τους φίλους μιλώ.
Για τα παιδιά μιλώ,
Για ανταύγειες της τυφλής ζωής
Για ανθρώπους ΄μερωμένους

Ας μη τους πούμε, ας ξεχαστούμε.

ΟΙ ΣΤΑΥΛΟΙ / Αγγελής Μαριανός

Επτά τηλεφωνήματα τους έφεραν εδώ στην εξοχή,
σε τούτον το στάβλο με τις επτά πόρτες.
Καθείς τους από μια εμπασιά στο σκοτεινό αχούρι
που έζεχνε κοπριά ανασκαλεμένη
Ο ένας τον άλλον εντόπισε.
Μουρμούρα κι αναστεναγμός.
Τα μάτια τους μικρότερα σαρώνουν τα μετόχια.
Πιάσαν απ’ άκρη το τσουβάλιασμα
βλαστημώντας τα απελπισμένα τους κουράγια.
Δεν υπήρχε άλλος τρόπος η κοπριά να μαζευτεί
παρά με μια βλαστήμα σύγκορμη κι αγάντα.
Σαν έπρεπε να κάνουνε διάλειμμα είδαν σιμά
έναν λεύτερο, έναν ευλογημένο.
Τα μέσα του διάφανα, φωτοβολούν αχνά
Κάποιος συμπέρανε πως σώθηκε ετούτος.
Πως πια δε θα αναγκάζεται μαζί του να τις κουβαλά
Τελειώνει σα τακτοποιεί τη σακιασμένη κοπριά,
Μακάριος βγαίνει στο φως κι απλώνει.

ΟΙ ΣΤΑΥΛΟΙ / Αγγελής Μαριανός

Επτά τηλεφωνήματα τους έφεραν εδώ στην εξοχή,
σε τούτον το στάβλο με τις επτά πόρτες.
Καθείς τους από μια εμπασιά στο σκοτεινό αχούρι
που έζεχνε κοπριά ανασκαλεμένη
Ο ένας τον άλλον εντόπισε.
Μουρμούρα κι αναστεναγμός.
Τα μάτια τους μικρότερα σαρώνουν τα μετόχια.
Πιάσαν απ’ άκρη το τσουβάλιασμα
βλαστημώντας τα απελπισμένα τους κουράγια.
Δεν υπήρχε άλλος τρόπος η κοπριά να μαζευτεί
παρά με μια βλαστήμα σύγκορμη κι αγάντα.
Σαν έπρεπε να κάνουνε διάλειμμα είδαν σιμά
έναν λεύτερο, έναν ευλογημένο.
Τα μέσα του διάφανα, φωτοβολούν αχνά
Κάποιος συμπέρανε πως σώθηκε ετούτος.
Πως πια δε θα αναγκάζεται μαζί του να τις κουβαλά
Τελειώνει σα τακτοποιεί τη σακιασμένη κοπριά,
Μακάριος βγαίνει στο φως κι απλώνει.

αναδημοσίευση από: http://www.poiein.gr/archives/36575/index.html

ΗΧΟΙ ΝΥΚΤΕΡΙΝΟΙ / Αγγελής Μαριανός

Εξωστρεφής και ντροπαλή η νύχτα του καλοκαιριού
με τα παράθυρα ανοιχτά και τα πατζούρια της κλειστά
ζεστά φουσκώνει κι ανακατεύει τους ήχους
Άκου το σάρωμα που ο αγέρας καταφέρνει
δροσίζοντας τα πεζολίβαδα της πόλης.
Άκου τους περαστικούς που κουβεντιάζουν
ήσυχοι πως λένε μυστικά προστατευμένα.
Άκου τις βοερές αφίξεις από αέρος των δυτικών.
Μα άκου σαν κλείσεις με όλα αυτά- εσένα,
άκου κι εμένα, καθώς θα φτιάχνουμε
τον σιωπηλό των εραστών νυχτερινό διάλογο.

πηγή: http://frear.gr/?p=16935