Τολιά Ιουλία : Δύο ποιήματα

 Η βροχή έπεφτε λοξά.

Εκείνος
έδωσε μία κλίση στην ομπρέλα του
για να προστατευθεί.
Μιά ίδια κλίση διαπίστωσε στα δένδρα,
στα κτήρια που προσπερνούσε.
Τα επίπεδα γύρω του,
όλα κεκλιμένα.
Εκείνος όρθιος διέσχιζε
ένα λοξό τοπίο.
Μα ίσως και να ‘χε αναστρέψει την πραγματικότητα
για να αισθάνεται λιγότερο παράταιρος.
Μάλλον εκείνος ήταν ο λοξός
μέσα σ’ ένα ορθό τοπίο.

**

Την ένιωθε από παιδί
την εσωτερική του ανισορροπία.
Ίσως γι’ αυτό
άρχισε να ασκείται πάνω στο σχοινί.
Άριστος σχοινοβάτης τώρα.
Ιδανική,
ακραία ισορροπία.
Μονάχα τα χειροκροτήματα δεν άντεχε
στο τέλος της παράστασης.
Λες κι είχε εξαπατήσει το κοινό.
Και προπαντός τον εαυτό του.
Ήταν εκείνη η στιγμή
που έτρεμε την πτώση.

Ημερολόγιο ήχων: Ποιητική Συλλογή της Ιουλίας Τολιά από τις εκδόσεις Στοχαστής /2014

Το παρελθόν μου όλο
έχει εκπέσει σ' έναν ήχο.
Τον νιώθω
σαν μουσική υπόκρουση
σε μια ανύπαρκτη αφήγηση.
Λες και υπήρξα θεατής
ενός θεατρικού έργου.
Πέφτει η αυλαία
και δεν θυμάμαι τίποτα.
Προσπαθώ να αφηγηθώ το έργο
και καταλήγω να περιγράφω την κουρτίνα.
Ή τη μητέρα
καθώς παραμερίζει την κουρτίνα
και κοιτάζει τη νύχτα.


**

Μια βλάβη της οράσεώς μου
κατέλιπε στα μάτια μου
ένα μόνιμο απείκασμα:
εκείνο του πρώτου μου τοπίου.
Έκτοτε
προσπερνούσα τα επόμενα τοπία·
σε χρόνο ελάχιστο ξεθώριαζαν.
Το πρώτο απείκασμα παρέμενε·
σαν εμμονή αρρωστημένη
ενάντια στην αναπότρεπτη φθορά.
Σαν νοσηρή ροπή προς την ακινησία.

Ιουλία Τολιά (μικρή αναφορά)

Η Ιουλία Τολιά γεννήθηκε στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε χημικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. 

Ποιητικές συλλογές 

• Κι ενώ οι ωρολογοποιοί μάς κοροϊδεύουν..., 
• Μονότροπα σχεδόν..., 
• Κάτοπτρα χρόνου, 
• Οι περιπέτειες ενός τυφλού
• Ημερολόγιο ήχων. 
• Στου παρελθόντος την αντήχηση

Δύο (2) ποιήματα της Ιουλίας Τολιά

1. 

Ο αιφνιδιασμός
τον είχε πλήξει κατ' επανάληψιν στο παρελθόν.
Ο έξωθεν αιφνιδιασμός.
Τώρα
συνωμοτεί ο ίδιος κατά του εαυτού του.
Τώρα
είναι αυτός που οργανώνει τον αιφνιδιασμό.
Έσωθεν...

2. 

Εκείνο το τσακισμένο αλεξιβρόχιο
ήταν προέκταση του χεριού του.
Και το πρόσωπό του ισοπεδωμένο
από μιαν αφύσικη ηρεμία,
σαν τοπίο σαρωμένο από τη θύελλα
– μετά τη θύελλα.

Στου παρελθόντος την αντήχηση / Ιουλία Τολιά από τις εκδόσεις Στοχαστής

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ / ΠΟΙΗΣΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Ιουλία Τολιά

ΤΙΤΛΟΣ: Στου παρελθόντος την αντήχηση

ISBN 978-960-303-252-6, ΣΕΛΙΔΕΣ: 48, ΤΙΜΗ: 8 Ευρώ

Έκανε έναν απολογισμό της ζωής του./Στον ένα

δίσκο του ζυγού,/ακούμπησε του παρελθόντος

τα απτά συμβάντα./Στον άλλο,/αφηρημένα

απογεύματα/ενός αφηρημένου βίου./Και

παραδόξως,/υπήρξε εμφανής η κλίση προς

αυτόν.

Το παρελθόν μου,/αντικατοπτρισμός./ Ίσως και

να το έζησα./ Ίσως μόνο να το

φαντάστηκα./Πιθανόν να το

οικειοποιήθηκα,/παρασυρμένη από τη

μαγεία/ενός δεινού αφηγητή.

Η Ιουλία Τολιά κλωθογυρίζει επίμονα στα αγαπημένα της ποιητικά μονοπάτια σε μία

σχέση ευγενικής συγγένειας με το δικό της ποιητικό παρλθόν. Ψηλαφεί τον έσω

κόσμο, σκιαγραφεί τον έξω, ανατρέχει στο παρελθόν για να πάρει τις απαντήσεις στο

παρόν, παραμένει καχύποπτη στο μέλλον.

Και στη νέα της συλλογή, Στου Παρελθόντος την Αντήχηση, ο κυρίαρχος ήχος είναι οι

εκκωφαντικές σιωπές, οι παύσεις ενός λόγου εσωστρεφούς, οι αθόρυβες υπαινικτικές

εξομολογήσεις του αφηρημένου αφηγητή των στίχων της. Η ποίησή της μοιάζει με

ελεύθερη κατάδυση σε ένα σύμπαν σκοτεινό, όπου το φως έχει έναν ρόλο επικίνδυνα

αποκαλυπτικό: «Παρόλο που δεν υπήρξα αλιέας κοραλλιών,/ έχω την εμπειρία του βυθού

και του ερέβους./ Την εμπειρία του κινδύνου της κατάδυσης. /Και έλκομαι από το φως. /Το

δυνατό το φως. /Πράγμα εξίσου επικίνδυνο.»