Θέμης Τασούλης (Βιογραφικό)

Γεννήθηκε το 1936 στην Αθήνα.

Σπούδασε κινηματογράφο στο Παρίσι. Συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά: Γραφή, Ελίτροχος, Εμβόλιμον, Εξώπολις, Ευθύνη, Λέξη, Μανδραγόρας, Νέα Πορεία, Πάροδος κ.α. δημοσιεύοντας ποιήματα, άρθρα και μεταφράσεις του.

Ποιήματά μου έχουν μεταφραστεί στα Ιταλικά, Γερμανικά, Ισπανικά και έχουν μελοποιηθεί από έλληνες συνθέτες.

Είναι μέλος της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Μεταφραστών και της Ένωσης Δημιουργών Ελληνικού Τραγουδιού.

Ποιητικές συλλογές:

1. « Μετρώντας τα χαμόγελα », Αθήνα 1964.
2.  « Ανερχόμενοι ρόμβοι », εκδ. Όστρια, 1981.
3. « 65 ποιήματα της νότιας πολιτείας του μυαλού μου », εκδ. Όστρια, 1983.
4. « Σε μώβ ελάσσονα », εκδ. Πλέθρον, 1984.
5. « Μπάλος για έναν χορευτή και το άσπρο », εκδ. Πλέθρον, 1986.
6. « Η δροσερή επαύριον της ουτοπίας », εκδ. Νέα Σύνορα – Λιβάνης, 1991.
7. « Οι αόρατοι εκδρομείς του Θεού », εκδ. Αστρολάβος / Ευθύνη, 1993.
8. « Η ενάτη με το φύσημα », εκδ. Αστρολάβος / Ευθύνη, 1997.
9. « Μαθήματα πρωτοβάθμιας άνοιξης », εκδ. Οι εκδόσεις των φίλων, 2000.
10. « Η κωμωδία της έλξης », εκδ. Οι εκδόσεις των φίλων, 2004. Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών.
11. «Ποιήματα [1965- 2004], Επιλογή », εκδ. Γαβριηλίδης, 2005.

πηγή: http://www.poeticanet.gr/biografiko-simeiwma-a-633.html?category_id=203΄

ποιήματά του μπορείτε να διαβάσετε και στην σελίδα: http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/POETS/taf.html

Όλα που χύνονται στο μαύρο απαλά

 

Κείθε το πέρασμα λευκό του σκοταδιού

Όπως το είχε περιγράψει ολόϊδιο η ψυχή μου.

Σαν κάλεσμα νερού απλωμένο σ’ αλλόκοτο χρόνο

στις παράλληλες της σιωπής

και σ’ άλλα που’ ρχονταν βιαστικά με χειμώνα.

Καρφωμένος πάνω στ’ αδιάφορο γαλάζιο

ανάμεσα από μαδέρια κι’ αξίνες στο χώμα, καρφιά,

όλα πλέοντας μουσικά,

σ’ ένα πρωί ή ένα απόγευμα θα’ ταν με μένα

-          αφού έτσι κι’ αλλιώς

ο χρόνος όλος είναι μια θάλασσα –

ξυλιασμένος πάνω στη χλόη, τα κομμένα λουλούδια,

είδα τα δάκρυα, την ξεραμένη γλώσσα,

όλα που χύνονται στο μαύρο απαλά,

στο ξεκίνημα των φυτών, των νερών, της καρδιάς μας.

Κάτι σαν να με πήγαινε μες στον αέρα ακτινωτά · 

ξεχύθηκα, γύριζε ένας χειμώνας

με χιονισμένους λύκους, φαλακρά παιδιά

κι’ έσβηνε η φλόγα π’ άφηνε απαλά

στον παγωμένο ουρανό την μιλιά μου.

Πάνω στα χώματα που’ χαν μουλιάσει

για να κοιμάμαι βαθιά,

ήρθε και χτύπησε η καρδιά μου

στη δική σου.

Τασούλης Θέμης

"Βορειοδυτικά της ευτυχίας" / Τασούλης Θέμης

Αυτός λοιπόν ο μαύρος κότσυφας 
που τριγυρνά τον τελευταίο καιρό 
μεσ' τις δεντροστοιχίες του μυαλού μου  
 φαίνεται θα 'ρθε απ' το μέλλον τ' ανιστόρητο.
Θα 'ναι γιατί με πόνο διέτρεξα 
τα δρομολόγια της μεταφυσικής μου μοίρας, 
τα εκτάρια των ενθουσιασμών.
Κλείνει το έρεβος, 
και γω στις δροσερές παρόδους επιμένω 
στις ώρες που ιδρώνουν τα σταμνιά 
σιωπηλή αγάπη.
...
Ένα χέρι μ' έσπρωξε πάλι 
μέσ' το πορτοκαλί ασανσέρ του απογεύματος.

Στα δάκρυα των λυπημένων καθρεφτίζομαι / Θέμης Τασούλης

Οι αυτόχθονες αυτού του κόσμου
κρύβονται πάντα μες στον θάνατο.
Γαυγίζει πάντα νηστικό το φεγγαράκι στης νύχτας το
σκυλόσπιτο
κι’ η Άνοιξη —κεντήστρα αιώνια για τα προικιά της—
στα δάκρυα των λυπημένων καθρεφτίζεται.
Προσωπικά ρημάζω κάπου έκθετος στην αυτοκρατορία.
Πάει ένας κόσμος τώρα που μας έχεις λησμονήσει
κι’ ίσως νομίζεις που έγινα αέρας
χρυσόσκονη στης πεταλούδας το φτερό
κόκκος που χόρτασε τον χρόνο.
Άλλα είμαι εδώ. Ακόμη θα είμαι εδώ.
Κρυμμένος, με τους άλλους μες στον θάνατο να σου
θυμίζω
τότε που η καρδιά μου πήγαινε από σε
κι’ απ’ τις κατάλληλες θυρίδες άνθιζε το αίμα —
τα σύνορα τότε της ζωής π’ αναχαράζονταν — κι’ η μοίρα
εμοίραζε τα πρώτα της κλειδιά
του πρώτου κόσμου.
Να σου θυμίζω
που ρίζωνε το ρίγος στην ελιά
για ν’ ασημίζει μες στις φλέβες το σκοτάδι.
Τρεμόπαιγμα στο καταπληκτικό κενό
θαυμαστικό το θρόισμα έως θανάτου.
Στην αφθαρσία του χρόνου μαχαιριά.
Αλλά είμαι εδώ και πάντα
κυλά το ποταμάκι της αφής μέσα στην έλξη.
Στα δάκρυα των λυπημένων καθρεφτίζομαι
και πάω.