Γάντι Λεβάντας

Την Χρονιά του Δράκου, όταν οι Εποχές θα λιώσουν σε πάγο και θα καούν στον καύσωνα,

όταν καλοκαίρι και χειμώνας γίνουν ένα,

όταν θα περάσεις από την γέφυρα των αναμνήσεων, μην πάρεις αναμνηστικά.

Φόρα την Αλήθεια του Πορτραίτου σου, κληρονομιά του στίγματος σου.

Προσπέρνα τ αντίγραφα, στο πρωτότυπο βρίσκεται η Αλήθεια.

Ξέφυγε από τη Συνήθεια..

Με καθαρό το πρόσωπο, με μέτωπο ψηλά, ρίξε το κλειδί στον ποταμένιο πάτο 

της λήθης, σβήσε τα ίχνη της.

Σαν άλλος κλέφτης φυλάσσοντας το κόσμημα της Ψυχής σου,

κρύψου στο βαθύ γιακά της Σιωπής σου που μόνο εσύ έχεις συναντήσει και 

επικοινώνησε με τα μάτια της Σιωπής σου.

Είναι μάταιο να δίνεις πάντοτε εξηγήσεις για το τι έφυγε και τι θα έρθει.

Με χέρι γαντοφορεμένο σε λεβάντα αποχαιρέτησε ότι δεν αντέχεις και δεν σε αντέχει.

Έτσι και αλλιώς ένας  Δράκος πάντα θα επαγρυπνεί, για να σου αφαιρέσει την λεία.

Με την λεβάντα κοιμήσου γαλήνια, πέσε σε ναρκωμένα Όνειρα.

Σε μια λεβάντα αφέσου. 

από: http://www.microstory.gr/#!ganti-levantas/cih8

Όνομα Κανένας

Τον Βοναπάρτη στρατηγό, το Εγώ μου τ ορίζω.
Εγώ, μόνο το στρατηγώ και εγώ και το βαδίζω.
Όταν σε απόφαση θέλω να κρεμαστώ καπέλο το στολίζω,
όταν δεν θέλω να βιαστώ σε μάσκα το σφαλίζω.
Κόκκινο μου φόρεμα φορώ, στις μουσικές μέσα κυλώ,
με την φλογέρα στα Έσω της βυθίζω και όταν στην στεναχώρια περπατώ
το μαύρο καράβι μέσα μου στολίζω.
Εγώ δεν είμαι κανενός, κανένας δεν είναι δικός μου.
Είμαι αγέρας θαλασσινός, στην Κορσική είναι το βιός μου,
εκεί που οσμίζομαι την αρμύρα ζήσης.
Μαύρο ρούμι την Ζωή μέσα στις φλέβες μου κυλώ και
παπαγάλους γλώσσας λύνω.
Μέτρα και σταθμά δεν έχω εγώ, το εαυτό μου κυνηγώ,
την πλάτη σε αντιγραφές γυρίζω, τους δήθεν αφοπλίζω.
Την σιδερένια την πυγμή, σε γάντι βελούδινο φυλάω
και το πετάω στην Ζωή να έρθει να το πιάσει.

Κατάδυση στο "είναι" (απόσπασμα)

Ταξιδεμένο βλέμμα

Βλέμμα στο απέραντο γαλάζιο.
Εκεί που ο ουρανός και η γη δίνουν φιλί ζωής.
Βλέμμα στα βάθη της θάλασσας,
στα άδυτα πνιγμένα μυστικά της.
Κάπου στο βάθος, το καράβι της ψυχής ταξιδεύει ακόμη.
Ταξίδι με πυξίδα ένα γλαροπούλι.
Το ένα φτερό στ όνειρο. Το άλλο στη φαντασία.

[από τη σελ. 8]