ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Δημήτρης Αλεξίου

Σαν γυρνούσες τη σχόλη χωρολόγος τάχα ο κόρφος σου ήταν γεμάτος πρωτάχλαδα κι αυγόσυκα σταφύλια με κρουστές ρώγες από τσαμπουρολόγημα στ' αμπέλια (μας έλεγες ψέματα πατέρα) μύγδαλα ο κούκος σου ολόγιομος στο χέρι ένα μάτσο χλωρά ρεβίθια πρόβαλες στο ρουμάνι το βράδυ βράδυ μισός κλαρί μισός κρασοπουλιό γελαστός με ανάλαφρη περπατησιά μύριζες ρείκι, θυμάρι, πατερίλα απόσταγμα της γενιάς σου δημιούργημα του καιρού σου.

Υστερότερα όταν σκοτείνιαζε στον απέραντο θόλο της σκέπης μας η εκτυφλωτική αστροφεγγιά χάραζε τις καμπύλες των βουνών και των δέντρων τότε μας έδειχνες την Πούλια τον ποταμό του Ιορδάνη, το ?στρι κι όλα τα σημαδιακά αστέρια έχοντας τη σιγουριά των προπάππων σου που με άθιχτο το μαχαίρι στην τσέπη τους παραμέριζαν μ' ένα μακρύ ραβδί κάθε εμπόδιο στην ατραπό της ζωής

Επιστολή με Ερωτηματικά

Πού να βρίσκεσαι άραγε;
"Στο Λουτράκι" όπως μου είπαν;
Να πιστέψω τα λόγια τους;

Έκοψες κοντά τα μαλλιά σου;

Ζεις σε μονοκατοικία;
Σε διαμέρισμα με βεράντα και πολλά λουλούδια;
Σε σπίτι που έχει ολόγυρα πεύκα και κυπαρίσσια;

Σε κλείνουν τοίχοι ψηλοί και κάγκελα;

Τα πρωινά βάζεις το τζην που ξέρω;
Βρίσκεις ερημικές αμμουδιές;
Κολυμπάς - ακόμη - χωρίς μαγιό;

Πόσο ελεύθερη είσαι;

Φοράς το μαύρο σου φόρεμα;
Βγαίνεις τα βράδια;
Διαλέγεις ήσυχα μαγαζάκια;

Aκούς "Τα παλιά τραγούδια με τους μελλοντικούς ήχους";

Έχεις παιδιά;
Είναι ξανθά όπως τα ήθελες;
Xαϊδεύεις το κεφαλάκι τους;

Τα μαθαίνεις να τραγουδάνε;

Το δωμάτιό σου βλέπει θάλασσα ή βουνό;
Σε θέλγει ο Κορινθιακός;
Σε εκστασιάζουν τα Γεράνεια;

Eξακολουθείς να διαβάζεις ποιήματα;
Τις νύχτες - εκεί - έχει δροσιά;
Σκεπάζεσαι με το λινό σεντόνι;
Αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό;

Έχεις παράθυρα;