ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη,

Βρέφος της Άρνισσας κόρη αντάρτη
Χαμένο νήπιο σε οικοτροφείο της Πράγας
Μαθήτρια στο χωριό του Μπελογιάννη
Έφηβη φυγάς στην Ιταλία
Παράνομη πρόσφυγας σε στρατόπεδο στη Ρώμη
Άπατρις δίχως ιθαγένεια στο Μάλμε
Πολίτης του κόσμου πλέον στη Στοκχόλμη
Ζωή εφτά φορές κομματιασμένη
θρυμματισμοί θαμπού καθρέφτη
Εφτά θρυμματισμένα προσωπεία
Με τόσα θρύψαλα
θαμπά γυαλιά καρφιά
πού φως κουράγιο πού
να δέσεις την κοτσίδα μ’ ηλιαχτίδες
Καθρέφτες καθρεφτίσματα
λάμψεις φωταγωγίες
χαμένη υπόθεση
άγνωστες λέξεις

 Λιγοστεύουν οι λέξεις, 2017, εκδόσεις Μελάνι

ΑΜΟΝ ΤΗ ΠΑΝΑΪΑΣ * / Καϊτατζή- Χουλιούμη Δέσποινα

το πανηγύρι
στο διπλανό χωριό
η προσμονή
λιωμένο κουφετάκι
το όνειρο να βρούμε
να τον δούμε
καινούργια πεδιλάκια
φοράμε το ραμμένο φουστανάκι
γκοφρέ τσιτάκι εμπριμέ από την πόλη
σιρίτια και σατέν κορδέλες ροζ
μπορντούρα στον ποδόγυρο
τα λόγια της στις πρόβες
άμον τη Παναϊας το μάτες*
πώς αγαπώ την Δεκαπενταύγουστου
της Παναγίας τα μάτια
τα μάτια μου
τα μάτια του

άμον τη Παναϊας το μάτες*=σαν της Παναγιάς τα μάτια σου

ΠΟΙΗΣΗ

Μια γυναίκα είναι η ποίηση όμορφη ποθητή 
σαν ξεροκόμματο γι’ άστεγο π’ αλυχτάει 
Γριά ξεδοντιασμένη με καρδιά μικρού παιδιού
και κήπο στη πίσω αυλή που οργιάζει
Μία γυναίκα είναι η ποίηση κάποιες φορές σκληρή και άκαμπτη
αγέρας που λυσσομανάει και καμτσικίζει το κενό
Μια γυναίκα είναι η ποίηση σαν δέντρο
προς τα μέσα βλαστερό που έχει τις ρίζες για κλαδιά
και τ’ άνθη του αστράφτουν στο σκοτάδι
Π’ αναριγά κάθε που ανθός μαραίνεται
Μία γυναίκα είναι η ποίηση μια Πηνελόπη
που αγόγγυστα υφαίνει και ξεϋφαίνει το υφάδι
Μία γυναίκα είναι η ποίηση γαληνεμένη θάλασσα
που απ’ αρχής στ’ αριστερό το σπλάχνο της
ο άνδρας γαντζωμένος αξεδίψαστος θηλάζει
μια Αριάδνη που κρατά δια παντός τον μίτο
Μήτρα και φως η ποίηση παλεύει ακατάπαυστα
την Περσεφόνη ν’ ανασύρει από τον χθόνιο Άδη

Καϊτατζή- Χουλιούμη Δέσποινα

[Ένα ποτάμι έρεε παλιά εδώ] Καϊτατζή- Χουλιούμη Δέσποινα

Ένα ποτάμι έρεε παλιά εδώ
τώρα δυνατός λυσσομανάει αέρας 
κι η άμμος μανιασμένη ρέει ποτάμι 
Κολλά πάνω μας στα ρούχα στο πετσί μας
μπαίνει στα μάτια μας
Τώρα ποια προχωράμε με μάτια κλειστά
Έτσι κι αλλιώς πηχτό σκοτάδι γύρω μας
και μας σκεπάζει σα σάβανο
όπως σκεπάζει η άμμος τα πάντα με μανία
Βουλιάζει όποιος πάει αντίκρυ της
όλοι βουλιάζουμε έντρομοι
μπρος στην αδυσώπητη ροή της
Σαρώνει τα πάντα ανελέητα
όταν λυσσομανάει ο αγέρας
Μόνο οι νεκροί κείτονται ατάραχοι
το πέρασμά της μανιασμένης άμμου
καθόλου δε τους νοιάζει
τι είχαν και τι έχασαν τάχα οι νεκροί
Βουλιάζει όποιος πάει αντίκρυ της
όλοι βουλιάζουμε έντρομοι
μπρος στην ανελέητη ρέουσα άμμο

«Συγνώμη να περάσω»

Καϊτατζή- Χουλιούμη Δέσποινα

Στο δρόμο για το ΚΤΕΛ χρειάστηκε να πάρω αστικό
τίγκα σκέτο κονσερβοκούτι απόγευμα Παρασκευής
Οι όρθιοι κολλημένοι ο ένας παν’ στον άλλον 
σα σε λεκάνη με εντόσθια ψαριών
λίγο πριν πεταχτούν σ’ άστεγους γάτους
ωστόσο δυο θέσεις ήταν κενές
Χρήστης κοιμόταν στα γόνατα σκυμμένος στη μια
γέρνοντας πότε απ’ τη μια πλευρά και πότε από την άλλη
λες και διέγραφε της ζωής του επικίνδυνες στροφές
και στην πλαϊνή την πλαστική πραμάτεια του είχε ακουμπισμένη
Στην απέναντι σειρά καθόταν μοναχός
άνδρας μελαμψός και ατημέλητος
Στην άδεια θέση πλάι του απ’ ανάγκη κάθισα διστακτικά
κι όταν το ρούχο του μ’ ακούμπησε
τραβήχτηκα ενοχλημένη επιδεικτικά
Μα πως, μπορεί και να ‘ταν άστεγος λερός
ανήσυχη οσφρίστηκα διερευνητικά
και μ’ απορία διαπίστωσα πως ήταν καθαρός
Προς τη μεριά του κοίταξα δειλά
στο κινητό σκυμμένος σέρφαρε στο ιντερνέτ
Αλίμονο τη βάψαμε σκέφτηκα πανικόβλητη
μπορεί και να ‘ναι τρομοκράτης επικίνδυνος
τζιχαντιστής που παίρνει εντολές και ποιος μας σώνει
Ακίνητη έμεινα φοβόμουν ακόμα και ν’ ανασάνω
Κι όταν κάποια στιγμή σηκώθηκε
κι έντρομη εγώ προσπάθησα
να βγάλω φωνή να φωνάξω βοήθεια
«Συγνώμη να περάσω» είπε ευγενικά
σχεδόν σε άπταιστα ελληνικά

"σα σε λεκάνη με εντόσθια ψαριών ...", Παζάρι, 2016

Ποιητική Συλλογή «Διαδρομές», Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2015 της Καϊτατζή- Χουλιούμη Δέσποινα (μικρό απόσπασμα)

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

Διαδρομές

-I-
Σα να ’ταν χθες
δέντρα χυμώδη, λυγερά
πόθο γιομάτα
άνθιζαν κλαδιά
άπλωναν ρίζες
να ξεδιψάσουν στις αγκαλιές των ρυακιών
και στων χειμάρρων την ορμή
ηδονικά να ξαποστάσουν

Σα να ’ταν χθες
άγουρα χρόνια
χνούδια απαλά
ανήσυχα
φλόγα γιομάτα
το μέλι τρυγούσαν των λουλουδιών
τ’ αλάτι γεύονταν στα τρίσβαθα ωκεανών

Σήμερα θάλασσες πλατιές
τους θησαυρούς γενναιόδωρα χαρίζουν

Σύντομα αλίμονο
τόσο σύντομα
αύριο κιόλας
καράβια ξέμπαρκα
γυμνά, ανάλαφρα, βαριά
γλυκόπικρο μειδίαμα απορούν
γέρνοντας προς την άλλη χώρα

....

-IV-
Μέρες και μέρες οδεύσαμε σκυφτοί
διαβάτες της σιωπής
τραγουδιστές της καταχνιάς
χέρια γερμένα ηλιοτρόπια
στήθη δάκρυα πετρωμένα
Όταν τα βλέμματα σηκώσαμε
είδαμε ανάστροφα τον κόσμο
Όταν τα χέρια απλώσαμε
αγγίξαμε την ερημιά μας
γείραμε απόμερα
κι αψιμαχούσαμε με τη σιωπή
Τότε κοιτάξαμε το πέλαγος
όπου απλώσαμε το δάκρυ μας
Το μπλε ήταν βαθύ
μας χώρεσε
κι ανθίσαμε θαλάσσιες ανεμώνες
Τα πέταλα ανοίξαμε πανιά
και με το μίσχο στήσαμε κατάρτι
σαλπάραμε στ’ ανοιχτά
Κι όταν η θάλασσα έσκαγε χαμόγελα
γεμίζαμε τον κόρφο μόρτες ανέμους
Κι όταν το κύμα άγγιζε τ’ ακροδάχτυλα
γεννιόνταν άσπρα περιστέρια
Κι όταν ο καημός περίσσευε στο πέλαγος
εμείς προτείναμε το στήθος
Μείναμε έτσι στ’ ανοιχτά
μέχρι το τέλειωμα του χρόνου

...

-VII-
Η θάλασσα, ο ορίζοντας, το ουράνιο τόξο και η πρώτη σταγόνα
Ο χρόνος, το τώρα, το πριν, το μετά, το ποτέ και το πάντοτε
Η απορία που διαγράφεται στα χείλη
Το φτερούγισμα το ερωτικό, η γέννηση και ο θάνατος
Η αρχή και το τέλος και πάλι η αρχή και το τέλος πάλι
Όλα σφιχτοδεμένο στεφάνι στην τροχιά του σύμπαντος
Το βουβό κλάμα, το χαμόγελο και η έκσταση
Η χαρά, η οδύνη, ο κόπος και η ανάπαψη
Οι αισθήσεις και η αντίληψη, ο λόγος και η συνείδηση
Το βίωμα και η ύπαρξη Η αναζήτηση που τέλος δεν έχει
Ο δρόμος ο πλατύς π’ ανοίγει άλλους δρόμους
Ο χρόνος, το τώρα, το πριν, το μετά, το ποτέ και το πάντοτε Η γέννηση και ο θάνατος
Η αρχή και το τέλος και πάλι η αρχή και το τέλος πάλι
Το όλο και το μέρος του τ’ αδιαίρετο
Ο άνθρωπος, η γη και το σύμπαν

***

ΕΝΑ ΚΛΑΡΑΚΙ

Ένα κλαράκι σιγά σιγά φουντώνει
τα φυλλαράκια του στιλπνά
το χνούδι απαλό
Ένα κλαράκι βιάζεται ν’ ανθίσει
το μπουμπουκάκι έτοιμο να σκάσει
σειρά να δώσει στον καρπό
Ότι θα μαραθεί καθόλου δεν τον μέλει
Ένα κλαράκι στον κόρφο μου ήταν χθες
Σήμερα θέριεψε, βιάζεται ν’ ανθίσει
το άρωμά του στα πέρατα να σκορπιστεί