μελιδόνι : Ποιητική Συλλογή της Βασιλικής Λόη

ο άνθρωπος είναι καιρός
µε τη βροχή, µε τη λιακάδα στα βλέφαρα
µε την οµίχλη στη φωνή

***

χαµόγελο και πίσω το πλαίσιο που τοποθετείται
ιριδίζον χείλη
αναίµακτη θυσία της µοναχικής µου διαδροµής
δίνουν οι ήχοι τους άτακτα δοµηµένοι
σας χτύπησα;

***

αρχειοθετώ τα βλέµµατα
βαστάζουν πολλές κατευθύνσεις
της προσφοράς, του δισταγµού
αρχειοθετώ τις κινήσεις
κοφτές νότες
(αγέννητου τραγουδιού)
εγώ, σκυµµένος µικρός λογιστάκος
στα ριζά της λάµπας
που θρέφονται οι αριθµοί
και πληθαίνουν

***

στη νυχτερινή περιπολία της ανίας,
µοναδική φλυαρία
ο φορτικός λίθινος µονόλογος στο πέλµα
από το πέρασµα των τυφλών.
είναι κι η συνήθεια ακατάδεκτος συγγενής.
αποστειρώνοµαι µε της λήθης την αλκοόλη

***

στης στιχοµυθίας το παρανάλωµα καίγεσαι
γελασµένος από τα καµώµατα της άγνοιας.
το δεύτερο σγουρό κεφάλι δεν γίνεται ψιχάλα
να σε δροσίσει.
το χέρι υψωµένο,
άνεµος αναταράσσει τα στάχια
ένα µεσηµέρι καυτό του ιούνη,
πριν η ανάσα της µπόρας
σε απογαλακτίσει από της µιζέριας το στήθος

μπορείτε να διαβάσετε όλη την συλλογή πατώντας επί του συνδέσμου

https://issuu.com/basilikiloi/docs/________________

Σε ένα περιορισμένο κομμάτι γης

Σε ένα περιορισμένο κομμάτι γης, οριοθετημένο από κομμάτια ξύλου, μπηγμένα στο μελανιασμένο χώμα,
δεμένα με συρμάτινο υλικό, να υποβαστάζουν μια σειρά λευκών εσωρούχων που ανέδιδαν ακόμα τη
ζεστασιά της γέρικης παλάμης, φώλιασε η σκέψη μου, σα μικρό κατεργάρικο σπουργίτι. Τίναξε ράθυμα
από πάνω της κάθε στάλα έγνοιας και αφέθηκε στο σκοινί να ταλαντεύεται…

η φλέβα απομνημονεύει

η φλέβα απομνημονεύει τον χτύπο
τα μέλη επαληθεύουν την βαρύτητα
ο αέναος εναγκαλισμός της γραφής με τον χρόνο
γεννοβολά την απορία
ποιόν στίχο βρίσκει τροφή η αμφιβολία;
ο μαβής ουρανός καρτερεί το ξημέρωμα
να ανασάνει φως
οι ήχοι, οι νυχτερινοί, μακρινοί από κοχυλιού το βάθος

σε άλικο δερμάτινο κάθισμα

σε άλικο δερμάτινο κάθισμα, σε λερωμένο από φιλάρεσκες φευγαλέες ματιές στην αργυρή επιφάνεια
καθρέφτη, σε μαρμάρινο τραπέζι λεκιασμένο από κίτρινες στάλες τσαγιού, υπάρχει η ωχρή μου παρουσία,
απούσα σε έννοιες και λογισμούς από τον συνομιλητή της εκείνης υπαρκτής ώρας και στιγμής

(οι αισθήσεις φθείρονται)

οι αισθήσεις φθείρονται
πολυφορεμένο τριμμένο
κουστούμι της νιότης
περασμένες στο σώμα
του άτονου παρόντος
με πλέον απών το άρωμα
της αυθόρμητης σκέψης

(Γερασμένα σώματα)

Γερασμένα σώματα
τεντωμένα στον πρωινό
ήλιο
μπουγάδα γαριασμένη από την πολυκαιρία
γλυμμένα από τα δροσερά νερά
παραδομένα στη μέθη του αλατιού
αυξάνουν την απόσταση του επιστητού
διαγράφουν την αντίληψη του θανάτου