Γυναίκα

Γίνομαι Άνεμος και πριν τον Ήλιο αγγίξω, τα δάση χαϊδεύω. Είμαι ελεύθερη!

Έχω Ψυχή, είμαι η ψυχή της Ομορφιάς. Αυτό που ξέρω καλά είναι να αισθάνομαι, ακόμη και στην αγκαλιά της μοναξιάς.

Αν με πληγώσεις θα σου φύγω. Αν με γοητεύσεις θα σου ανήκω. Μα τούτο να θυμάσαι πάντα:

Είμαι Ελεύθερη!

Kοίτα Πως Τρέχει ο Ουρανός

Εκείνη σάστισε και μαγνητισμένη από τη ματιά του, απομονώθηκε από το υπόλοιπο σύμπαν, βυθιζόμενη σε στιγμιαίο όνειρο, εκεί που η καρδιά της ήταν καρδιά του κι οι δυο μαζί είχαν ένα σώμα αρκετό για να υπάρξουν.

Ήταν η δική της στιγμή στην αιωνιότητα την οποία όλοι αξίζουμε να ζήσουμε στην απειροελάχιστη παρουσία μας μέσα στον ατέρμονο χρόνο.

Ήταν θεά και απροστάτευτο κορίτσι μαζί, όμως έδειχνε μια όμορφη, επικίνδυνα ερωτεύσιμη γυναίκα που ήθελε να κάνει παθιασμένο έρωτα. Και όλα αυτά τα προκαλούσαν τα μάτια του και η μαγεία της υπέροχης ψυχής του.

Απόσπασμα από το Μυθιστόρημα του Κωνστανίνου Σπηλιώτη : Κοίτα Πως Τρέχει ο Ουρανός

Το Βαλς των Δακρύων

Σου έλεγα χόρεψε μαζί μου στη βροχή, παίζουν οι άγγελοι το τραγούδι μας. Και με κοιτούσες να χορεύω στα δάκρυά σου γιατί ήσουν ο ουρανός κι έκλαιγες από χαρά.

Μου έλεγες δεν σου ανήκει η βροχή κι εγώ σου έλεγα μα είμαι ο Γαλάζιος Δούναβης κι είναι το σώμα μου σώμα απ’ τα δάκρυά σου.

Ίσως δεν μου ανήκε ποτέ η μελωδία, ίσως δεν μου ανήκε ποτέ η βροχή, μα θα διεκδικώ πάντα αυτόν το χορό.

το πρώτο άγγιγμα

 Τόση νοσταλγία
για τους κρυφούς της νύχτας εραστές
από ένα τραγούδι
που δε σου θυμίζει τίποτα πια.

Κακόβουλο ψέμα
ή υπόσχεση ανάγκης
τα λάθη σου τα πιο φτηνά;

Για την αξημέρωτη νύχτα
φύλαξα τ’ όνειρο
στα μάτια σου μια ζωγραφιά.

Τόσες αναμνήσεις
για το κενό μυαλό μου
μα τα μάτια που γερνούν
δεν θα αντέξουν.

Πόσο ο πόθος
ξέρει, αλήθεια, να ζει
για μια νύχτα;

Για την αξημέρωτη νύχτα
φύλαξα τ΄ όνειρο.
Σε θέλω
όπως το πρώτο άγγιγμα.

Μυστικό

Αν κρατάς μυστικό μάθε τούτο:
Τη νύχτα που τ' αστέρια και το πάθος σου
μου χάρισαν μαγεία
σε καταράστηκα να μ' αγαπάς Απόλυτα, αληθινά.

Απ' όταν την καρδιά μου σπάραξες με μια ματιά
έχω στα χέρια μου το άρωμά σου
μα πάνω στα χείλη μου τη μοναξιά
και στο σώμα μου το αόρατο άγγιγμά σου.

Γι' αυτό κι εγώ σε καταράστηκα να μ' αγαπάς
Ευλαβικά, παντοτινά.

Να είμαι η σκέψη σου κάθε στιγμή που ο χρόνος σημαδεύει.
Στα μάτια σου να φαίνομαι σαν μια μορφή θεού.
Μες στο κορμί σου ο πόθος μου σαν την φωτιά να χορεύει
που οι φλόγες της χαϊδεύουν τα όρια τ' ουρανού.

Ο νου σου να πλημμυρίζει από τη λατρεία
που εγώ ζω στα όνειρά μου
το στόμα σου η γεύση μου να μην εγκαταλείπει.
Τα χείλη σου να είν' στεγνά και τη δροσιά να βρίσκουν
μονάχα στα δικά μου.
Της αγκαλιάς μου η θέρμη ποτέ να μη σου λείπει.

Να σου χαρίζω ηδονές, να είμαι η κάθε σου ηδονή
και του κορμιού σου ο ανασασμός.
Του ερεθισμού σου η φωνή,
ο κορυφαίος οργασμός.

Κι αυτό γιατί σε καταράστηκα να μ' αγαπάς.
Αισθησιακά, τυραννικά.

Κάθε φορά που θα ακούς της νοσταλγίας τραγούδια
θα αισθάνεσαι το χέρι μου να σου χαϊδεύει τα μαλλιά.
Κι όταν το σούρουπο θα ευωδιάζει από πασχαλιάς λουλούδια
τα μάτια μου θα σκέφτεσαι όπως πάντα, όπως παλιά.

Θα 'μαι ο αέρας που στα σπλάχνα σου για μια ζωή θα μπαίνει.
Θα είμαι το χώμα που πατάς, τα δέντρα, το νερό.
Κι ο κόσμος σου μονάχα έτσι θα ομορφαίνει
γιατί είμαι της μάνας η αγκαλιά και είσαι το μωρό.

Γιατί ήδη σε καταράστηκα να μ' αγαπάς.