ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ Αφορισμοί

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗ

www.grafomihani.gr

Τ.Θ. 6068, Κορώνη Μεσσηνίας : 27250 51553, 210 9018424 : info@grafomihani.gr

Κεντρική Διάθεση:

Ε. Τζανακάκης – Παρ’ ημίν | Χ. Τρικούπη 11^α, Αθήνα | 210 3811210 | parimin@otenet.gr

Γ. Νικολόπουλος – Εκδόσεις του 21ου | Ζαλόγγου 9, Αθήνα | 210 3800520 | eikostouprotou@otenet.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
Αφορισμοί

ΣΕΙΡΑ: Ποίηση | ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ: Δεκέμβριος 2019
ΣΕΛΙΔΕΣ: 116 | ΤΙΜΗ: 9,00 ευρώ | ISBN: 978-618-84394-2-9

Δίνεις έναν αφορισμό όπως δίνεις ένα χαστούκι
Εμίλ Μιχάι Σιοράν

Η γοητεία του αφορισμού ως είδος εστιάζεται στη δυναμική του: είναι σύντομος ως κειμενική φράση, περιέχει ισχυρά νοήματα, δημιουργεί σκέψη και πλάθει έντονες εικόνες. Απομνημονεύεται εύκολα μάλλον, όπως οι μεταφορές, τα αποφθέγματα, οι παροιμίες και τα επιγράμματα. Δεν είναι τίποτε από αυτά όμως˙ ο αφορισμός επιδιώκει την αναγνωστική επίδραση˙ περιέχει εκφραστική συμπύκνωση, σαφή νοηματοδότηση και ακαριαία στόχευση από τον συγγραφέα˙συνδυάζει τον λυρισμό και τον στοχασμό˙ επικουρικά λειτουργεί υπέρ της αναζήτησης του μη εφικτού...

Στον παρόντα τόμο συμπεριλαμβάνονται τριακόσιοι αφορισμοί του συγγραφέα – ανέκδοτοι είτε προδημοσιευμένοι σε περιοδικά, ιστολόγια ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης.Διαβάζονται σε αριθμητική τάξη είτε άτακτα στις σελίδες του βιβλίου, με επανερχόμενη αναγνωστική αναζήτηση. Προκαλούν συνταύτιση ή άρνηση, ελκύουν ή απωθούν, απομνημονεύονται ή αδιάφορα ξεχνιούνται: η στόχευση ευρίσκεται εδώ, ενδιάμεσα…

:::

Βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα

Ο Βασίλης Ρούβαλης γεννήθηκε το 1969 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (Βυζαντινή Φιλολογία) και στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας (Δημιουργική Γραφή). Γράφει ποιήματα και διηγήματα, μεταφράζει, αρθρογραφεί. Διευθύνει το περιοδικό και τις εκδόσεις (.poema..). Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών, της Εταιρείας Αχαϊκών Σπουδών και της ΕΣΗΕΑ.

Προσωπική ιστοσελίδα: www.rouvalis.gr :: Iστολόγιο: http://vassilisrouvalis.blogspot.gr

δεύτερο

δεύτερο 


Η αντιστροφή του σεληνιακού κύκλου ξεκίνησε
Ολα θα σβήσουν στον νυχτερινό ορίζοντα
για να φουντώσουν στο τέλος
ετούτου του ατάραχου, σιωπηλού μήνα
Το τόξο στον ουράνιο θόλο,
ο απόκρυφος καθρέφτης του ποιητικού εσύ,
αλλάζει συνεχώς τα σχήματα,
αναδεύει τις επιθυμίες,
ταράζει την πίστη,
όλα τα «ωσαννά» ή τις διαβολές,
κάθε βεβαιότητα
Η συστάδα των μικρών νησιών,
καθώς γυρίζω το βλέμμα προς τα δεξιά,
αναχωρεί κάθε στιγμή προς την Εσπερία
Είναι σκοτεινά,
με μόνο αναγνωρίσιμο σημείο τις μελίστρες
που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στην άγρια βλάστηση
Αναρωτιέμαι:
Tο τραγούδισμα από τα χείλη στεριανής γυναίκας
Ο ήχος, διακεκομμένος, συριστικός
Προσπαθώ να συγκρατήσω
την Αγία Μαριαννή στον τόπο της,
να την πείσω για τα τρυφερά χέρια που την αγγίζουν
Ο φάρος άναψε ύστερα από τα τόσα χρόνια απομόνωσης
Το διακοπτόμενο φωτεινό σήμα του είναι ελπίδα
Η πορεία έχει πια χαραχθεί
Πόσοι Οδυσσείς το αντιλήφθηκαν στο σχισμένο δέρμα του πελάγου,
στο πετάρισμα του ματιού έξω από το πόρτο;
Ετσι κι ένας Δομήνικος, έτσι και οι ξεχασμένοι πολεμιστές
στο κούρσος μιας αλλοτινής Μεσογείου
Το concerto stravagante δίνει το έναυσμα
για τον θάνατο του καλοκαιριού
Ο χαρτογράφος ξαναγεννιέται
Η νέα ημέρα έχει πια χαράξει
Δυο δελφίνια πέρασαν
από τη μύτη του παλιού φρουρίου,
ο ήλιος κοκκίνισε τα όνειρά μου,
με τη σκέψη ν' αποφεύγει
τη σκόνη και την κατάρα της υγρασίας
Εδώ, εδώ -
στον μικρό νότο των ακατάστατων σελίδων,
των πρώιμων αναμνήσεων, των περίκλειστων βιωμάτων...

Αφορισμοί (μικρό απόσπασμα)

34.
Υπήρξα τυχερός: έζησα όσο χρειαζόμουν.
Στο εξής θ’ απολαμβάνω τις ζωές των άλλων.
71.
Τα γεγονότα συμβαίνουν ή οι ερμηνείες τους;
93.
Νόμιζα ότι ο πόλεμος ανήκει στους προγόνους μου…
111.
Οι κραυγές μου μπορεί να φθάνουν σ’ εσάς ως τραγούδι.
120.
Γνώρισα πολλούς έρωτες που είχαν μιαν ευτυχή κατάληξη: με απάλλαξαν διά παντός.
123.
Αναπνέω την Ιστορία για ν’ αντέχω το Παρόν.
133.
Είναι κατάρα, άραγε, να μεταμορφώνεσαι σ’ αηδόνι;
135.
Η ομορφιά είναι ψέμα… Καθόλου τυχαία, η ομορφιά σκοτώνει.

παραχαράκτες

Τους εξάντες ποιος θα κρατήσει;
Ο δικός μας ουρανός σβήνεται σε αδιάκριτα χρώματα, ανάμεσα σε νεκρούς αστερισμούς, παράλογες σκιες.
Τα χέρια κόβονται σιγά σιγά.
Αμέτρητες χειρονομίες, άσκοποι ελιγμοί, σχήματα.
Φενακίζουμε την πίστη, άσημοι παραχαράκτες, σε πορεία μ' αλαβάστρινους ενδείκτες.
Τα χείριστα συμβαίνουν στον επόμενο γυμνό ουρανό.

φωνές

Το φιλί με κύματα φθάνει
ο μονόλογος η συννεφιά
το ψηλάφισμα
οι σταγόνες στην άκρη του νερού
το σύμπαν μετά το σύμπαν

Ιδρώνουν τα σκέλη σου
δεν με φοβίζουν

Ο μέλανας ζωμός που δεν αρνήθηκα
ο φάρος που τον κρύβει το πράσινο
τα σπαθιά οι γιορτές και οι ευωχίες
τα λάφυρα στα χέρια

Οι λέξεις σκουριάζουν όταν σωπαίνουν
τα νησιά πνίγονται
οι άγνωστοι περαστικοί κοιτάζουν βιαστικά

Η γέννηση
ενώνει τα πάντα
.
ο ακαθόριστος χρόνος
τις αισθήσεις
.
η παραδοχή
τη μνήμη και τη σοφία

Το πρόσωπό σου είναι τοπίο
Η ρομφαία της λύπης τραγουδιέται
Το ωραίο έχει αφαιρεθεί

Τα ουσιαστικά στον πληθυντικό
…………………………………
η πυξίδα για την άνοιξη
το κορμί για την ψυχή
η αλήθεια για το κορμί

(Σε θυμάμαι....)

...Σε θυμάμαι, Βασιλεία
με τα λυτά ξανθά μαλλιά
να τραγουδάς
στοργική στον Κεράτιο.
Δεν θα πάψω να χάνω
τον ορίζοντα
τον αόριστο της φαντασίας
ν` ανασαίνω την ανάσα σου.
Οι δρόμοι αχνίζουν ακόμη. Τίποτε δεν απόμεινε
Να το πενθώ.

(Τύψεις και θάνατος ....)

Τύψεις και θάνατος τα ταξιδιάρικα σκαριά
σ` αργές μελωδίες βυθισμένα
στα περασμένα ο στοχασμός υπνοβατεί
Δυο βενετσάνοι δυο γραικοί κι ένας ναπολιτάνος
μα σε ποιο νερό κρύβεσαι εσύ;
Εδώ τα χάδια καίγονται κι αρωματίζουν
Εδώ το δέρμα παραδίνεται στον ύπνο
Εδώ μιλούν πια μόνο οι ποιητές.

Γαλαζωπό φως της αλήθειας

Γαλαζωπό φως της αλήθειας

Ασάλευτη μιλάς
τα βλέμματα των ναυτικών
τα παραμύθια στη χάση
το λύγισμα της ελιάς
το σήκωμα της κόκκινης πέτρας
όπως έζησες
όπως φαντάστηκες τον έρωτα
όπως τον ήθελες στις παιδικές προσευχές
όπως δεν τον ομολόγησες ποτέ

Σε τραγουδούν για να ξορκίζουν τους σαρακήνους
με καντηλέρια των Παλαιολόγων
τις τούρκισσες κυράδες στ` απόρθητα καστέλλια
Με κράτησες βαθιά στα μελαψά σου πόδια
στη δίνη που ζαλίζει τον θυμό
θρόισμα
χαμόγελο που τ` όνειρο το σβήνει

“Τι δεν θέλω”

Θέλω ν’ αρνηθώ τους πατέρες του έθνους και τον κάθε πατέρα
τις ψεύτικες σημαίες, τα συνθήματα, τους πύρρειους λόγους

τους αριστερούς δεξιούς και τους δεξιούς σοσιαλιστές

τους γείτονες, τους συνοδοιπόρους, τους ομόφυλους

τους ανέκφραστους, τους άνευ, τους στρεψοδίκες

όλους όσοι αρνούνται εδώ να γίνουν πολίτες

τους τιμητές και τους τιμώμενους αυτούς τους αρωγούς στη θλίψη μου -

Θέλω ν’ αρνηθώ τους κλέφτες: καλοντυμένους και αδαείς

Θέλω ν’ αρνηθώ τους αυτόκλητους, τους μισαλλόδοξους, άραγε τους δειλούς

Θέλω ν’ αρνηθώ την γκρεμισμένη αλφάβητο, την αρνησικυρία, τις φωνές

Θέλω ν’ αρνηθώ τις λέξεις, τις νότες, τα πινέλα που λερώνουν τη μνήμη

Θέλω ν’ αρνηθώ

το περιβάλλον που σκότωσαν και τις αναίσθητες πόλεις,

τις αναπνοές του τόπου – γιατί μυρίζει ακόμη από τους ξένους -

όλες τις φωταψίες, τα ξημερώματα στις στέγες,

τους ορθόδοξους, ελεεινούς σταυρούς,

τους αριθμούς που μισώ και δεν έμαθα,

τους φαύλους κύκλους με όνομα στην Ιστορία,

τα στόματα εμπρός στο έγκλημα… τ’ ατιμώρητα λοιπόν γιατί σιώπησαν,

τους κήπους για τους τυφλούς και τα νησιά για τους περαστικούς,

τις βρόμικες παρόδους, τις σκυθρωπές αλήθειες,

τη συγχώρεση, την απαντοχή, την υποχώρηση, την καχεξία

Θέλω ν’ αρνηθώ την ύστερη στάχτη, το κενό

Θέλω ν’ αρνηθώ τ’ ανήλεο παιχνίδι, την άλλη όχθη, τη νεκρή μου γνώση

Θέλω ν’ αρνηθώ τις προς πώλησιν προσδοκίες

Θέλω ν’ αρνηθώ τον δακτυλισμό του είναι, το μάταιο σπινθήρισμα

Θέλω ν’ αρνηθώ κι ας θελήσουν αλλιώτικα…

Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου (μικρό απόσπασμα)

Tα πανιά παραμένουν φουσκωμένα

Διατηρούν ακόμη

την αγέρωχη, στιλπνή χάρη,

τον μεσοπέλαγο κομπασμό τους

(...)

Παραχαράκτες

Τους εξάντες ποιος θα κρατήσει;
Ο δικός μας ουρανός σβήνεται σε αδιάκριτα χρώματα, ανάμεσα σε νεκρούς αστερισμούς, παράλογες σκιες.
Τα χέρια κόβονται σιγά σιγά.
Αμέτρητες χειρονομίες, άσκοποι ελιγμοί, σχήματα.
Φενακίζουμε την πίστη, άσημοι παραχαράκτες, σε πορεία μ' αλαβάστρινους ενδείκτες.
Τα χείριστα συμβαίνουν στον επόμενο γυμνό ουρανό.