ΟΙ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

 

Ἄρχισε ψύχρα.
Τὸ γύρισε ὁ καιρὸς σὲ ἀναχώρηση.

Ἡ πρώτη μέρα τοῦ Σεπτέμβρη
ξοδεύτηκε σὲ κάποια ὑδρορροή.
Ὡς χθὲς ἀκόμα ὅλα ἔρχονταν.
Ζέστες, ἡ διάθεση γιὰ φῶς,
λόγια, πουλιά,
πλαστογραφία ζωῆς.
Γονιμοποιοῦνταν κάθε βράδυ τὰ φεγγάρια,
πολλοὶ διάττοντες ἔρωτες
ᾖρθαν στὸν κόσμο τὸν περασμένο μήνα.

Τώρα ἡ γνωστὴ ψύχρα
κι ὅλα νὰ φεύγουν.

Ζέστες, πουλιά, ἡ διάθεση γιὰ φῶς.

Φεύγουν τὰ πουλιά, ἀκολουθοῦν τὰ λόγια
ἡ μία ἐρήμωση τραβάει πίσω τῆς τὴν ἄλλη
μὲ λύπη αὐτοδίδακτη.
Ἤδη ἀποσυνδέθηκε τὸ φῶς ἀπὸ τὴν ἐπανάπαυση
κι ἀπὸ τὶς καλημέρες σου.
Τὰ παράθυρα ἐνδίδουν.
Τὸ χέρι τοῦ μεταβλητοῦ κλείνει τὰ τζάμια,
ἄλλοι λὲν ὡς τὴν ἄνοιξη,
ἄλλοι φοβοῦνται διὰ βίου.

Κι ἐσὺ τί κάθεσαι;
Καιρὸς νὰ μπεῖς κι ἐσὺ στὰ ἀλλαγμένα.
Νὰ γίνεις ὅτι ἀναρωτιόμουν πέρυσι:
«ποιὸς ξέρει τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο;».
Καιρὸς νὰ γίνεις «τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο».
Ἄρχισε ψύχρα.
Ρῖξε στὴν πλάτη σου ἕνα ροῦχο ἀποδημίας.

Άνεμος Φθινοπώρου

του Δημητρίου Γκόγκα

Άνεμος μες στα χλωρά φύλλα

κάνει την σχισμένη σελίδα

Χειμώνα.

Λίγο πριν έρθεις εσύ,

κοιτώ το πάτωμα,

ανθίζει ένα λουλούδι.

Στο μάρμαρο,

ένα πουλί κελαηδάει.

 Δεν θα φύγει ποτέ !

Η Θλίψη που κατεβαίνει

μέσα από τα μάτια σου

είμαι εγώ .

Το δάκρυ που κρύβεις

 μέσα στη χούφτα σου, είναι σταγόνα ποταμός

που κολυμπά η νύχτα.

Κοίταξα τον ήλιο

 οι ακτίνες του με διαγράφουν .

Δεν είναι τύχη

Πόσα πράγματα είσαι εσύ για μένα;

 Μετρώ τις ακτίνες,

 μια λήθη στεγνώνει στο σύρμα.

Ο άνεμος συνεχίζει

τα χλωρά φύλλα στο κίτρινο.

 Το παράθυρο κλείνει

Πίσω από τα μαλλιά σου

η μέρα μεγαλώνει.

Για να έχουν χρόνο στην μυρωδιά του ανέμου.

Το απομεσήμερο σβήνει

λίγο πριν πετάξεις

ψίχουλα στα σπουργίτια

Ήρθες;

Γι αυτό χτυπούνε

 οι καμπάνες του ανέμου.

Φθινόπωρο.

Οι βροχές του ανοίγουν σχισμάδες στον δρόμο μας.

 Μην αφήσει ποτέ το χέρι μου.

Φθινόπωρο

του Γιάννη Καρατζόγλου

Φθινόπωρο. Τα φύλλα πέφτουν.

Δηλαδή, πάντα τα φύλλα πέφτανε τούτη την εποχή,
οι μέρες μικρές, το φως λιγοστεύει, πρωί σκοτάδι ακόμη,
αρνιέσαι να φορέσεις μάλλινα, ελπίζεις σε μέρες γλυκές,
αλλά, φθινόπωρο. Τα φύλλα πάντα πέφτουν.

Αδήριτα φθινόπωρο. Κι αν δεν το λέγανε οι όψεις και τα χρώματα
το λέει το βάσανο της καθημερινής επιστροφής στα περασμένα
τους μίτους που πας να διασώσεις κι αυτοί ξεφτίζουν βαθμιαία
πέφτοντας με τις γκρι βροχές σε λασπωμένες μνήμες.

Φθινόπωρο. Τα φύλλα πέφτουν. Σαπίζουνε τα φύλλα
στις μακρινές αλέες των βόρειων πόλεων που συνήθισες
κι ένας κρύος αέρας τα παρασέρνει στα χαντάκια.

Φθινοπωριάζει. Η λέξη αγάπη σε έκπτωση.
Το μόνο μέλλον σου, χειμώνας.

φθινόπωρο

του Χρήστου Δάγλαρη

Ήρθε και πάλι το φθινόπωρο.
Όχι σαν πριν,
που σε περίμενα
μ' όλα τα κίτρινα φύλλα.

Τώρα μου 'φερε το γέλιο σου
μέσα σε χίλιες μουσικές
και με τις πρώτες βροχές
είδα να λάμπει τ' όνειρο μου.

Αγάπη μου,
χρυσό φθινόπωρο της ύπαρξης μου.

Φθινόπωρο

 του Στέφανου Ζυμπουλάκη

Φθινοπώρου ιαχή το τέλος

Σ΄ ανοιχτό παράθυρο η ζωή

Ν΄ ακούει τις φωνές του πριν

Να γεύεται το θρήνο

Παραμύθι αιώνιο το σώμα

Τα γερασμένα μάτια στο θολό

Στο λήθαργο η νιότη

Ανεβαίνουμε τις σκάλες σκυθρωπά

Δρόμοι οι γέφυρες στοργής

Κι όλα μαζί αλιεύουνε

Την ιστορία του έρωτά μας.

Τώρα που φτάσαμε στο τέρμα

Η Ιθάκη μας προσμένει

Με τους λευκούς Ιθαγενείς

Με τις ψυχές, τα κάνιστρα, τα ρόδα

Αρώματα και γιασεμιά

Εσύ κι εγώ στον Ίλιγγο του Φθινοπώρου

Γέμισε η γης το όνειρο

Μέσ΄ την ονειροπόληση του κάστρου

Ο Στέφανος, η Εύη, τα παιδιά

Κι η συνακολουθία των πατέρων

Σπορά του κάμπου η απαντοχή

Το αίμα μεσ΄  στη μνήμη 

Που έρχεται σα σύννεφο Θεού

Καθώς Βυζαντινό του Αη Νικόλα.

Μορφές, πανάρχαια κυκλάμινα οι θύμησες

Σε κύλημα του χρόνου

Σε γερανούς της μουσικής

Σε φθόγγους που βυζαίνουν

Στη μνήμη του θεσπέσιου

Συμπόσιο κρασιού.

8η ημέρα του Δεκέμβρη μητέρα

Στο σκαλιστήρι της γιαγιάς

Ο έρωτας κι η Αφροδίτη

Του Φθινοπώρου  η μορφή

Κιτρινωπό αγίου

Που ανασαίνει το κερί

Στο φεγγαρόφωτο του μύθου.

 

18 Μαρτίου 2012

Σημείωση : Παραλλαγή πάνω στο Φθινόπωρο του Π.Τσαικόφσκυ.

«Αυτόγραφο»

Κική Δημουλά

 «Ένα κίτρινο φύλλο σου
φθινόπωρο,
σ’ έναν άνεμο ράθυμο κάθισε
και μ’ ακολούθησε επίμονα.
Το πήρα
και το κρατώ
σαν κάτι συμβολικό από μέρους σου,
σαν φιλικό αυτόγραφο,
ίσως σαν ένα ((ευχαριστώ))
που διόλου μέρος δεν έλαβα
στο καλοκαίρι τούτο…
Το πήρα
κι εξιχνιάζω
τις φετινές προθέσεις σου
απέναντι μου.»

(Συλλογή, Ποιήματα, Ίκαρος)

[Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο]

Γ. Σεφέρης

«Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι
σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει
γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια
στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν
στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι
στις κάμαρες στους δρόμους κάτω απ’ τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε· πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια φούχτα χώμα, στις άδειες παλάμες…»

(Συλλογή:  Ένας λόγος για το καλοκαίρι)

«Εποχές»(απόσπασμα)

Ανδρέας Εμπειρίκος

«Τοπία βροχερά του φθινοπώρου, με απώλειαν των νηπενθών
ανθέων, με ακαριαίας πτώσεις φύλλων, και βαθμιαίαν σβέσιν
των φωνών του υψηλού καλοκαιριού, εις παραλίας και αιγια-
λούς όπου το κύμα, ηπίως επελαύνον, εδρόσιζε τα σώματα
με ιριδίζοντας αφρούς, πριν χαμηλώσει η εποχή πάσης ευθα-
λασσίας, πριν πέσει εις την αφάνειαν ο ύψιστος του θέρους μην…»


(Α. Εμπειρίκος, Οκτάνα, Ίκαρος)