Εθνικός Ύμνος Αγίας Λουκίας

Γιοι και κόρες της Αγίας Λουκίας,

αγαπάτε τη γη που σας έφερε στον κόσμο,

τη γη με τις αμμουδιές, τους λόφους και τις κοιλάδες,

το ομορφότερο νησί από όλα στον κόσμο.

Οπουδήποτε κι αν περιπλανιέστε,

Αγαπάτε, ω, αγαπάτε τη νησιωτική πατρίδα.

Πέρασαν οι καιροί που τα έθνη πολεμούσαν

γι' αυτήν την 'Ωραία Ελένη" της Δύσης,

παρήλθαν οι ημέρες που έριδες και διχόνοια

αμαύρωναν το μόχθο και την ξεκούραση των παιδιών σας.

Επιτέλους ξημερώνει μια καλύτερη ημέρα

και ένας νέος, ευχάριστος δρόμος απλώνεται για σας.

Είθε ο καλός Θεός να ευλογεί το νησί μας,

να διαφυλάττει τους γιους της από κάθε πίκρα και κακό!

Είθε οι άνθρωποί μας να ζουν ενωμένοι,

δυνατοί στην ψυχή και στα μπράτσα!

Δικαιοσύνη, Αλήθεια και Φιλανθρωπία,

αυτά να είναι τα ιδανικά μας για πάντα!

 

Το Γιοι και κόρες της Αγίας Λουκίας (Sons and Daughters of Saint Lucia) είναι ο εθνικός ύμνος της Αγίας Λουκίας και υιοθετήθηκε για πρώτη φορά με την αυτοδιοίκηση, το 1967, ενώ επιβεβαιώθηκε ως εθνικός ύμνος της χώρας με το που έγινε ανεξάρτητη, στις 22 Φεβρουαρίου 1979. Τον ύμνο έγραψε ο Τσαρλς Τζέσε (Charles Jesse), ενώ συνθέτης είναι ο Λέτον Φίλιξ Τόμας (Leton Felix Thomas).

Εθνικός Ύμνος της Κίνας

Σηκωθείτε! Όλοι όσοι αρνείστε να είστε σκλάβοι!
Ας γίνει η σάρκα και το αίμα μας το νέο μας Μεγάλο Τείχος!
Καθώς το κινεζικό έθνος αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη απειλή,
Όλοι με δύναμη βγάζουν τις τελευταίες τους κραυγές.
Σηκωθείτε! Σηκωθείτε! Σηκωθείτε!
Ας χτυπήσουν σαν μια οι μυριάδες καρδιές μας,
Γενναία η φωτιά του εχθρού, προχωράτε!
Γενναία η φωτιά του εχθρού, προχωράτε!
Προχωράτε μπροστά! Προχωράτε μπροστά! Μπροστά!

"Η Πορεία των Εθελοντών" είναι ο εθνικός ύμνος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Γράφτηκε στα μέσα του Δεύτερου Πολέμου μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας (1937-1945) από τον ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Τιαν Χαν, ενώ μελοποιήθηκε από τον Νιε Ερ.

Εθνικός Ύμνος Νεπάλ

Είμαστε εκατοντάδες λουλούδια, μια ανθοδέσμη - Νεπαλέζοι

Κυρίαρχοι, εξαπλωμένοι από το Mechi μέχρι το Mahakali.

Με μαζεμένους εκατομμύρια ήρωες της φύσης

Με το αίμα των ηρώων (είμαστε) ανεξάρτητοι και ακλόνητοι.

Γη της γνώσης, γη της ειρήνης, Terai, λόφοι, βουνά

Αδιαίρετο αυτό το πολυαγαπημένο, η Μητέρα Γη μας, το Νεπάλ.

Οι διαφορετικές φυλές, γλώσσες, θρησκείες και πολιτισμοί είναι τόσο *εκτεταμένα

Προοδευμένη χώρα μας, Νεπάλ, να ζήσεις για πολλά χρόνια.

 

 

Το "Rastriya Gaan" (στα νεπαλέζικα "Ο Εθνικός Ύμνος") είναι ο επίσημος σημερινός εθνικός ύμνος του Νεπάλ. Καθιερώθηκε επίσημα στις 20 Απριλίου 2007. Στιχουργός είναι ο ποιητής Byakul Maila και το ποίημα του επιλέχθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2006. Νωρίτερα στις 19 Μαΐου 2006 η Βουλή των Αντιπροσώπων αποφάσισε να ανασταλεί η ισχύς του παλαιού εθνικού ύμνου.

Προηγούμενος εθνικός ύμνος που είχε καθιερωθεί το 1952 ήταν "Το κλέος του στέμματος κάνει ισχυρό τον Ηγεμόνα".

Ανδόρα: Εθνικός Ύμνος

El Gran Carlemany (Ο Μέγας Καρλομάγνος) ονομάζεται ο εθνικός ύμνος της Ανδόρρας του οποίου τους στίχους έγραψε ο Joan Benlloch i Vivo (1864-1926). Συνθέτης είναι ο Enric Marfany Bons (1871-1942). Η Ανδόρα καθιέρωσε το τραγούδι αυτό ως εθνικό ύμνο το 1914.

Καταλανικοί στίχοι

El gran Carlemany, mon Pare dels alarbs em deslliurà,
I del cel vida em donà de Meritxell, la gran Mare,
Princesa nasquí i Pubilla entre dues nacions neutral
Sols resto l'única filla de l'imperi Carlemany.
Creient i lliure onze segles, creient i lliure vull ser.
Siguin els furs mos tutors i mos Prínceps defensors!
I mos Princeps defensors!

Ελληνική μετάφραση

O Μεγάλος Καρλομάγνος, ο Πατέρας μου, με ελευθέρωσε από τους Σαρακηνούς,
Και από τον Παράδεισο μου έδωσε τη ζωή της Meritxell, της μεγάλης Μητέρας
Γεννήθηκα Πριγκίπισσα, Κληρονόμος ουδέτερη, ανάμεσα σε δύο έθνη
Είμαι η μόνη εναπομείνασα κόρη της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών
Πιστή και ελεύθερη για 11 αιώνες, θα είμαι πιστή και ελεύθερη
Οι νόμοι της χώρας μου ας είναι οι δάσκαλοί μου και οι ηγεμόνες η άμυνά μου!
Και οι ηγεμόνες η άμυνά μου!

Πορτογαλία: Εθνικός Ύμνος : A Portuguesa

A Portuguesa (Το Πορτογαλικό) είναι ο εθνικός ύμνος της Πορτογαλίας. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ενρίκε Λόπες ντε Μεντόνσα και η μουσική από τον Αλφρέντο Κέιλ. Υιοθετήθηκε το 1910 από την Πρώτη Δημοκρατία της Πορτογαλίας, αντικαθιστώντας το "O Hino da Carta", τον ύμνο που χρησιμοποιούσε η μοναρχία στη χώρα.

Ο ύμνος αποτελείται από την πρώτη στροφή του αρχικού ποιήματος του Μεντόνσα και το ρεφρέν, ενώ η δεύτερη και τρίτη στροφή δε χρησιμοποιούνται

Πορτογαλικοί στίχοι	Ελληνική μετάφραση
Πρώτη στροφή
Heróis do mar, nobre povo, Nação valente, imortal, Levantai hoje de novo O esplendor de Portugal! Entre as brumas da memória, Ó Pátria, sente-se a voz Dos teus egrégios avós, Que há-de guiar-te à vitória!	Ήρωες της θάλασσας, ευγενείς, Γενναίο και αθάνατο έθνος, Εγέρθητι σήμερα και πάλι ξανά στη λαμπρότητα της Πορτογαλίας! Μέσα στις ομίχλες της μνήμης, Ω Πατρίδα, ακούγεται η φωνή των ιερών προγόνων, που θα σε οδηγήσουν στη νίκη!
Ρεφρέν
Às armas, às armas! Sobre a terra, sobre o mar, Às armas, às armas! Pela Pátria lutar! Contra os canhões marchar, marchar!	Στα όπλα, στα όπλα! σε γη, σε θάλασσα, Στα όπλα, στα όπλα! Για να πολεμήσουμε για την Πατρίδα! Βαδίζουμε, βαδίζουμε ενάντια στα κανόνια!
Δεύτερη στροφή
Desfralda a invicta Bandeira, À luz viva do teu céu! Brade a Europa à terra inteira: Portugal não pereceu Beija o solo teu jucundo O Oceano, a rugir d'amor, E teu braço vencedor Deu mundos novos ao Mundo!	Σήκωσε την ανίκητη σημαία, στο καθάριο φως του ουρανού σου! Η Ευρώπη φωνάζει σε όλη τη γη: Η Πορτογαλία δεν έχει αφανιστεί φίλα το χώμα που έχει μέσα τη χαρά σου Τον Ωκεανό, που βρυχάται όλο αγάπη, και τα νικηφόρα χέρια σου έδωσαν νέους κόσμους στον Κόσμο!
Ρεφρέν
Τρίτη στροφή
Saudai o Sol que desponta Sobre um ridente porvir; Seja o eco de uma afronta O sinal do ressurgir. Raios dessa aurora forte São como beijos de mãe, Que nos guardam, nos sustêm, Contra as injúrias da sorte.	Χαιρέτα τον Ήλιο που ανατέλλει σε ένα μέλλον που σου χαμογελάει Η ηχώ μιας προσβολής ας είναι σημάδι για επαναγέννηση. Οι αχτίδες της μεγάλης αυτής αυγής είναι σαν μητρικά φιλιά, που μας φυλάνε, μας κρατούν όρθιους, ενάντια στα χτυπήματα της μοίρας.
Ρεφρέν

Ισπανία: Εθνικός ύμνος

Μάρτσα ρεάλ (Marcha Real, που σημαίνει βασιλικό εμβατήριο) είναι το επίσημο όνομα του Εθνικού Ύμνου της Ισπανίας. Είναι από τους λίγους εθνικούς ύμνους που δεν έχουν επίσημους στίχους.

Πρόκειται για παλαιό εμβατήριο των Γρεναδιέρων που καθιερώθηκε το 1700 κατά την ένωση των παλαιών Βασιλείων της Ισπανίας και που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα τόσο ως βασιλικό εμβατήριο όσο και ως Εθνικός Ύμνος.

Marcha Real

Μετάφραση

Gloria, gloria, corona de la Patria, soberana luz que es oro en tu Pendón. Vida, vida, futuro de la Patria, que en tus ojos es abierto corazón. Púrpura y oro: bandera inmortal; en tus colores, juntas, carne y alma están. Púrpura y oro: querer y lograr; Tú eres, bandera, el signo del humano afán. Gloria, gloria, corona de la Patria, soberana luz que es oro en tu Pendón. Púrpura y oro: bandera inmortal; en tus colores, juntas, carne y alma están.

Δόξα, δόξα, κορώνα της Πατρίδας, φως της ανεξαρτησίας, που είναι χρυσός στο Λάβαρό σου. Ζωή, ζωή, μέλλον της Πατρίδας, στα μάτια σου είναι μια ανοικτή καρδιά. Πορφυρό και χρυσό: αθάνατη σημαία· στα χρώματά σου, δεμένοι είμαστε, σάρκα και ψυχή. Πορφυρό και χρυσό: να θέλεις και να πετυχαίνεις· Εσύ είσαι, σημαία, το σήμα της ανθρώπινης προσπάθειας. Δόξα, δόξα, κορώνα της Πατρίδας, φως της ανεξαρτησίας, που είναι χρυσός στο Λάβαρό σου. Πορφυρό και χρυσό: αθάνατη σημαία· στα χρώματά σου, δεμένοι είμαστε, σάρκα και ψυχή.

Σερβία : Εθνικός Ύμνος (Moja Republika)

Τον ύμνο έγραψε ο Μλάντεν Μάτοβιτς (Mladen Matović)

 

 

Σερβική γλώσσα		Ελληνική μετάφραση
Тамо гдје најљепша се зора буди Часни и поносни живе добри људи Тамо гдје се рађа нашег сунца сјај Горд и пркосан је мој завичај За њега сви се сад помолимо Другу земљу ми немамо У срцу мом само је један дом У срцу је велика моја република У срцу мом најљепша звијезда сја Моја република, Република Српска Тамо гдје су наши преци давни Име уписали у сваки корак славни Тамо гдје се рађа нашег сунца сјај Горд и пркосан је мој завичај За њега сви се сад помолимо Другу земљу ми немамо У срцу мом је један дом У срцу је велика моја република У срцу мом најљепша звијезда сја Моја република, Република Српска		Εκεί που η πιο ωραία ανατολή του ήλιου ξυπνά Εκεί ζουν καλοί άνθρωποι, τιμημένοι και περήφανοι, Εκεί όπου γεννιέται η λάμψη του ήλιου μας Εκεί είναι η πατρίδα μου - υπερήφανος και αγέρωχη. Τώρα ας προσευχηθούμε όλοι γι' αυτή Δεν έχουμε άλλη χώρα. Στην καρδιά μου υπάρχει μόνο μια πατρίδα Η δημοκρατία είναι σπουδαία στην καρδιά Το ομορφότερο αστέρι λάμπει μέσα στην καρδιά μου Η δημοκρατία μου, η Σερβική Δημοκρατία (Republika Srpska) Εκεί όπου οι πρόγονοί μας από το παρελθόν έγραψαν το όνομά τους σε κάθε ονομαστό βήμα, Εκεί όπου γεννιέται η λάμψη του ήλιου μας Εκεί είναι η πατρίδα μου - υπερήφανος και αγέρωχη. Τώρα ας προσευχηθούμε όλοι γι' αυτή Δεν έχουμε άλλη χώρα. Στην καρδιά μου υπάρχει μόνο μια πατρίδα Η δημοκρατία είναι σπουδαία στην καρδιά Το ομορφότερο αστέρι λάμπει μέσα στην καρδιά μου Η δημοκρατία μου, η Σερβική Δημοκρατία.

Ρουμανία: Εθνικός Ύμνος (Το Deşteaptă-te, române! :Ξύπνα, Ρουμάνε!) είναι ο εθνικός ύμνος της Ρουμανίας.

Οι στίχοι του γράφτηκαν από τον Αντρέι Μουρεσάνου (1816-1863) και η μουσική ήταν δημοτική (και επιλέχτηκε από τον Γκεόργκε Ουτσενέσκου, όπως υποστηρίζουν οι περισσότερες πηγές). Γράφτηκε και δημοσιεύτηκε κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1848, αρχικά με το όνομα "Un răsunet (Μία ηχώ). Τραγουδήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη Ιουνίου του ιδίου χρόνου στην πόλη Μπρασσόβ. Έγινε αμέσως δεκτό ως επαναστατικός ύμνος και μετονομάστηκε σε Deşteaptă-te, române.

Από τότε, το τραγούδι, το οποίο περιέχει μηνύματα ελευθερίας και πατριωτισμού, τραγουδήθηκε σε όλες τις μεγάλες αναταραχές στην ιστορία της Ρουμανίας, όπως την Ρουμανική Επανάσταση του 1989. Μετά από αυτήν έγινε ο εθνικός ύμνος της χώρας αντικαθιστώντας τον ύμνο της κομμουνιστικής περιόδου, Trei culori (Τρία χρώματα).

Η 29η Ιουλίου είναι Ημέρα του εθνικού ύμνου (Ziua Imnului naţional), ετήσια γιορτή στην Ρουμανία.

Η πρώτη χώρα που υιοθέτησε αυτό το τραγούδι ως εθνικό ύμνο ήταν Λαϊκή Δημοκρατία της Μολδαβίας, κατά την διάρκεια της σύντομης ύπαρξής της, μεταξύ 1917 και 1918..

Το τραγούδι ήταν επίσης εθνικός ύμνος της Μολδαβίας για λίγα χρόνια, αλλά αντικαταστάθηκε από τον τρέχον ύμνο, Limba noastră (η γλώσσα μας).



Ο Εθνικός ύμνος έχει έντεκα στροφές, συνήθως όμως τραγουδιούνται οι δύο πρώτες και πολλές φορές η πρώτη, η δεύτερη και η τέταρτη.

1

Deşteaptă-te, române, din somnul cel de moarte,

În care te-adânciră barbarii de tirani!

Acum ori niciodată croieşte-ţi altă soartă,

La care să se-nchine şi cruzii tăi duşmani.

2

Acum ori niciodată să dăm dovezi în lume

Că-n aste mâni mai curge un sânge de roman,

Şi că-n a noastre piepturi păstrăm cu fală-un nume

Triumfător în lupte, un nume de Traian.

4

Priviţi, măreţe umbre, Mihai, Ştefan, Corvine,

Româna naţiune, ai voştri strănepoţi,

Cu braţele armate, cu focul vostru-n vine,

"Viaţa-n libertate ori moarte" strigă toţi.

11

Preoţi, cu crucea-n frunte căci oastea e creştină,

Deviza-i libertate şi scopul ei preasfânt.

Murim mai bine-n luptă, cu glorie deplină,

Decât să fim sclavi iarăşi în vechiul nost'pământ.

Μετάφραση

1

Ξύπνα, Ρουμάνε, από το νεκρικό σου ύπνο,

Στον οποίο σε βύθισαν οι βάρβαροι τύραννοι!

Ή τώρα ή ποτέ φτιάξε για σένα μοίρα καινούργια,

Στην οποία να υποκλίνονται και οι πιο ωμοί εχθροί σου.

2

Ή τώρα ή ποτέ να αποδείξουμε στον κόσμο

Ότι σε αυτά τα χέρια κυλάει ακόμη ένα αίμα Ρωμαίου,

Και πως στα στήθη μας με περηφάνια φυλάμε ακόμη ένα όνομα

Θριαμβευτή στις μάχες, το όνομα του Τραϊανού.

4

Κοιτάξτε, δοξασμένες σκιές, Μιχάι, Στεφάν, Κορβίν,

Το Ρουμάνικο έθνος, τα δισέγγονά σας,

Με τα χέρια αρματωμένα, με τη φωτιά σας στις φλέβες,

"Ελεύθερη ζωή ή θάνατος!" αναφωνούν όλοι.

11

Ιερείς, με το σταυρό μπροστά γιατί ο στρατός είναι χριστιανικός,

Το λάβαρό του είναι η λευτεριά και ο σκοπός του ιερός,

Καλύτερα να πεθάνουμε στη μάχη δοξασμένα,

Παρά να ζήσουμε ξανά σαν σκλάβοι στην πατρογονική μας γη.

Βουλγαρία: Εθνικός Ύμνος

Мила Родино (Μίλα Ρόντινο, «Αγαπημένη πατρίδα») είναι ο εθνικός ύμνος της Βουλγαρίας. Είναι βασισμένος στη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού «Περήφανη οροσειρά του Αίμου» του Τσβετάν Ραντοσλάβοφ, γραμμένο το 1885. Σαν εθνικός ύμνος χρησιμοποιείται από το 1964, το κείμενο του οποίου εχεί υποστεί πολλές αλλαγές με τελευταία αυτή του 1990.

Βουλγάρικα	Με λατινικούς χαρακτήρες	Ελληνική μετάφραση
Мила Родино Горда Стара планина, до ней Дунава синей, слънце Тракия огрява, над Пирина пламеней. Припев: Мила Родино, ти си земен рай, твойта хубост, твойта прелест, ах, те нямат край.	Mila Rodino Gorda Stara planina, do ney Doonava siney, sluntse Trakiya ogryava, nad Pirina plameney, Pripev: Mila Rodino, ti si zemen ray, tvoyta hoobost, tvoyta prelest, akh, te nyamat kray.	Αγαπημένη πατρίδα Περήφανη οροσείρα του Αίμου, δίπλα της ο Δούναβης ρέει, ο ήλιος τη Θράκη φωτίζει, προβάλλοντας πάνω από το Πίριν. Ρεφρέν: Αγαπημένη πατρίδα, είσαι ο παράδεισος στη γη, η ομορφιά σου και η χάρη, αχ, δεν έχουν τέλος.

Αλβανία (Εθνικός ύμνος)

Το Hymni i Flamurit (Ύμνος στη Σημαία) είναι ο εθνικός ύμνος της Αλβανίας. Τον έχει γράψει ο Αλεξάντερ Σταύρι Ντρενόβα (1872-1947) ή αλλιώς Ασντρένι (Asdreni), έχει τέσσερις στροφές και οι στίχοι του είναι:

Rreth flamurit të përbashkuar,
Me një dëshirë e një qëllim,
Të gjithë Atje duke iu besuar,
Të lidhim besën për shpëtim.
Prej lufte veç ai largohet,
Që është lindur tradhëtor,
Kush është burrë nuk friksohet,
Po vdes, po vdes si një dëshmor.
Në dorë armët do t'i mbajmë,
Të mbrojmë Atdheun në çdo vend,
Të drejtat tona ne s'i ndajmë,
Këtu armiqtë s'kanë vend.
Se Zoti vet e tha me gojë,
Që kombe shuhen përmbi dhe,
Po Shqipëria do të rrojë,
Për të, për të luftojmë ne.



Γύρω από τη σημαία ενωμένοι
με μια θέληση κι ένα σκοπό
Έχοντας όλοι σ'αυτήν πίστη(πατρίδα)
να δώσουμε την μπέσα για την σωτηρία

Από τον πόλεμο μόνον εκείνος απομακρύνεται
που έχει γεννηθεί προδότης
όποιος είναι άντρας δεν φοβάται
αλλά πεθαίνει, πεθαίνει ως μαρτύρας

Στα χέρια τα όπλα θα κρατήσουμε
να προστατέψουμε την πατρίδα σε κάθε μέρος
τα δίκαιά μας εμείς δεν τ'αποχωριζόμαστε
εδώ οι εχθροί δεν έχουν θέση.

Γιατί ο ίδιος ο Ύψιστος το είπε με το στόμα του
ότι έθνη ρίχνονται καταγής
αλλά η Αλβανία θα ζήσει
για εκείνη,για εκείνη εμείς μαχόμαστε.

Εθνικός Ύμνος Ιταλίας

Ο εθνικός ύμνος της Ιταλίας γράφτηκε το φθινόπωρο του 1847 από έναν φοιτητή και πατριώτη, τον Γκοφρέντο Μαμέλι, σε μουσική του Μικέλε Νοβάρο. Ο ύμνος γεννήθηκε σε κλίμα πατριωτικό, όταν η Ιταλία πολεμούσε την Αυστρία.

Ο επίσημος τίτλος του είναι Il canto degli Italiani (Το τραγούδι των Ιταλών), όμως περισσότερο γνωστός στους Ιταλούς είναι ως Inno di Mameli (Ύμνος του Μαμέλι). Επίσης ορισμένες φορές αναφέρεται και ως Fratelli d'Italia (Αδέλφια της Ιταλίας), καθώς με τη φράση αυτή ξεκινάει ο ύμνος.

Αποτελεί τον εθνικό ύμνο της Ιταλικής Δημοκρατίας από τις 12 Οκτωβρίου 1946.

Fratelli d Italia, L Italia s'è desta, Dell'elmo di Scipio S'è cinta la testa. Dov'è la Vittoria? Le porga la chioma, Chè schiava di Roma Iddio la creò. Stringiamci a coorte Siam pronti alla morte L'Italia chiamò

Αδέλφια της Ιταλίας Η Ιταλία έχει ξυπνήσει Με το κράνος του Σκιπίωνα Έζωσε το κεφάλι της Που είναι η Νίκη; Ας προσφέρει τα μαλλιά της Γιατί σκλάβα της Ρώμης Την έπλασε ο Θεός Ας σφιχτούμε σε ένα σώμα Είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε Η Ιταλία μας κάλεσε

Ελλάδα: Εθνικός Ύμνος

Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν είναι ποίημα που έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός το 1823, τμήμα του οποίου αποτελεί τον εθνικό ύμνος της Ελλάδας (από το 1865) και της Κύπρου.

Το ποίημα γράφτηκε από τον Διονύσιο Σολωμό τον Μάιο του 1823 στη Ζάκυνθο και έναν χρόνο αργότερα τυπώθηκε στο Μεσολόγγι. Το ποίημα συνδυάζει στοιχεία από τον ρομαντισμό αλλά και τον κλασικισμό. Οι στροφές που χρησιμοποιούνται είναι τετράστιχες, ενώ στους στίχους παρατηρείται εναλλαγή τροχαϊκών οκτασύλλαβων και επτασύλλαβων. Το 1828 μελοποιήθηκε από τον Κερκυραίο Νικόλαο Μάντζαρο πάνω σε λαϊκά μοτίβα, για τετράφωνη ανδρική χορωδία. Από τότε ακουγόταν τακτικά σε εθνικές γιορτές, αλλά και στα σπίτια των Κερκυραίων αστών και αναγνωρίστηκε στη συνείδηση των Ιονίων ως άτυπος ύμνος της Επτανήσου. Ακολούθησαν και άλλες μελοποιήσεις από τον Μάντζαρο (2η το 1837 και 3η το 1839-'40), ο οποίος υπέβαλε το έργο του στον Βασιλιά Όθωνα (4η «αντιστικτική» μελοποίηση, Δεκέμβριος 1844).

Παρά την τιμητική επιβράβευση του μουσικοσυνθέτη Μάντζαρου με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρα (Ιούνιος 1845) και του Διονυσίου Σολωμού με τον Χρυσό Σταυρό του ίδιου Τάγματος (1849), το έργο (και ειδικά η πρώτη μελοποίησή του) διαδόθηκε μεν ως «θούριος», αλλά δεν υιοθετήθηκε ως ύμνος από τον Όθωνα. Ο Μάντζαρος το 1861 επανεξέτασε για 5η φορά το έργο, αυτή τη φορά σε ρυθμό εμβατηρίου κατά παραγγελία του Υπουργού Στρατιωτικών.

Όταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ επισκέφθηκε την Κέρκυρα το 1865 μετά την ενσωμάτωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, άκουσε την εκδοχή για ορχήστρα πνευστών της αρχής της πρώτης μελοποίησης που έπαιζε η μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας και του έκανε εντύπωση. Ακολούθησε Βασιλικό Διάταγμα του Υπουργείου Ναυτικών (Υπουργός Δ. Στ. Μπουντούρης) που το χαρακτήρισε «επίσημον εθνικόν άσμα» και διατάχθηκε η εκτέλεσή του «κατά πάσας τας ναυτικάς παρατάξεις του Βασιλικού Ναυτικού». Επίσης ενημερώθηκαν οι ξένοι πρέσβεις, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία στις περιπτώσεις απόδοσης τιμών προς τον Βασιλιά της Ελλάδος ή την Ελληνική Σημαία. Από τότε θεωρείται ως εθνικός ύμνος της Ελλάδος.

Το σύνολο της πρώτης μελοποίησης του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» τυπώθηκε για πρώτη φορά σε 27 μέρη στο Λονδίνο το 1873, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του συνθέτη του. Ο αντισυνταγματάρχης ε.α. Μαργαρίτης Καστέλλης, πρώην διευθυντής του Μουσικού Σώματος, διασκεύασε τον «Εθνικό Ύμνο» για μπάντα κι αυτή η μεταγραφή (από την οποία απουσιάζει η σύντομη εισαγωγή) ανακρούεται από τις στρατιωτικές μπάντες ως σήμερα. Πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι στα επτανησιακά μουσικά αρχεία σώζονται διασκευές του έργου για μπάντα χρονολογούμενες τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1840.

Το ποίημα «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές· από αυτές οι 24 πρώτες καθιερώθηκαν ως εθνικός ύμνος το 1865. Οι δύο πρώτες ανακρούονται και συνοδεύουν πάντα την έπαρση και την υποστολή της σημαίας και ψάλλονται σε επίσημες στιγμές και τελετές. Κατά τη διάρκεια της ανάκρουσής του αποδίδονται ορθίως τιμές στρατιωτικού χαιρετισμού «εν ακινησία».

Από τις 18 Νοεμβρίου 1966 καθιερώθηκε με την απόφαση 6133 και σαν εθνικός ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

1. Σε γνωρίζω από την κόψη
Του σπαθιού την τρομερή,
Σε γνωρίζω από την όψη
Που με βιά μετρά τη γη.


2. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

3. Εκεί μέσα εκατοικούσες
Πικραμένη, εντροπαλή,
Κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
Έλα πάλι, να σου πη.

4. Aργειε νάλθη εκείνη η μέρα,
Και ήταν όλα σιωπηλά,
Γιατί τάσκιαζε η φοβέρα
Και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

5. Δυστυχής! Παρηγορία
Μόνη σου έμενε να λες
Περασμένα μεγαλεία
Και διηγώντας τα να κλαις.

6. Και ακαρτέρει, και ακαρτέρει
Φιλελεύθερη λαλιά,
Ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι
Από την απελπισιά.

7. Κι’ έλεες: πότε, α! πότε βγάνω
Το κεφάλι από τς ερμιές;
Κι αποκρίνοντο από πάνω
Κλάψες, άλυσες, φωνές.

8. Τότε εσήκωνες το βλέμμα
Μες στα κλάιματα θολό,
Και εις το ρούχο σου έσταζ’ αίμα,
Πλήθος αίμα Ελληνικό.

9. Με τα ρούχα αιματωμένα
Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
Να γυρεύης εις τα ξένα
Aλλα χέρια δυνατά.

10. Μοναχή το δρόμο επήρες,
Εξανάλθες μοναχή
Δεν είν’ εύκολες οι θύρες,
Εάν η χρεία τες κουρταλή.

11. Aλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,
Αλλ’ ανάσασιν καμιά
Aλλος σου έταξε βοήθεια
Και σε γέλασε φρικτά.

12. Aλλοι, οϊμέ! στη συμφορά σου
Οπού εχαίροντο πολύ,
Σύρε νάβρης τα παιδιά σου,
Σύρε ελέγαν οι σκληροί.

13. Φεύγει οπίσω το ποδάρι
Και ολοκλήγορο πατεί
Ή την πέτρα ή το χορτάρι
Που τη δόξα σου ενθυμεί.

14. Ταπεινότατη σου γέρνει
Η τρισάθλια κεφαλή,
Σαν πτωχού που θυροδέρνει
Κι’ είναι βάρος του η ζωή.

15. Ναι αλλά τώρα αντιπαλεύει
Κάθε τέκνο σου με ορμή,
Που ακατάπαυστα γυρεύει
Ή τη νίκη ή τη θανή.

16. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

17. Μόλις είδε την ορμή σου
Ο ουρανός, που για τς εχθρούς
Εις τη γη τη μητρική σου
Έτρεφ’ άνθια και καρπούς.

18. Εγαλήνευσε και εχύθη
Καταχθόνια μία βοή,
Και του Ρήγα σου απεκρίθη
Πολεμόκραχτη η φωνή.

19. Όλοι οι τόποι σου σ’εκράξαν
Χαιρετώντας σε θερμά,
Και τα στόματα εφωνάξαν
Όσα αισθάνετο η καρδιά.

20. Εφωνάξανε ως τ’ αστέρια
Του Ιονίου και τα νησιά,
Και εσηκώσανε τα χέρια
Για να δείξουνε χαρά.

21. Μ’ όλον πούναι αλυσωμένο
Το καθένα τεχνικά,
Και εις το μέτωπο γραμμένο
Έχει: Ψεύτρα Ελευθεριά.

22. Γκαρδιακά χαροποιήθη
Και του Βάσιγκτον η γη,
Και τα σίδερα ενθυμήθη
Που την έδεναν και αυτή.

23. Απ’ τον πύργο του φωνάζει,
Σα να λέη σε χαιρετώ,
Και τη χήτη του τινάζει
Το Λεοντάρι το Ισπανό.

24. Ελαφιάσθη της Αγγλίας
Το θηρίο, και σέρνει ευθύς
Κατά τ’άκρα της Ρουσίας
Τα μουγκρίσματα της οργής.

25. Εις το κίνημά του δείχνει
Πως τα μέλη είν’ δυνατά
Και στου Αιγαίου το κύμα ρίχνει
Μια σπιθόβολη ματιά.

26. Σε ξανοίγει από τα νέφη
Και το μάτι του Αετού,
Που φτερά και νύχια θρέφει
Με τα σπλάχνα του Ιταλού.

27. Και σ’ εσέ καταγυρμένος,
Γιατί πάντα σε μισεί,
Έκρωζ’ έκρωζε ο σκασμένος,
Να σε βλάψη, αν ημπορή.

28. Aλλο εσύ δεν συλλογιέσαι
Πάρεξ που θα πρωτοπάς
Δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι
Στες βρισιές οπού αγρικάς.

29. Σαν τον βράχον οπού αφήνει
Κάθε ακάθαρτο νερό
Εις τα πόδια του να χύνη
Ευκολόσβηστον αφρό.

30. Οπού αφήνει ανεμοζάλη
Και χαλάζι και βροχή
Να του δέρνουν τη μεγάλη,
Την αιώνιαν κορυφή.

31. Δυστυχιά του, ω δυστυχιά του,
Οποιανού θέλει βρεθή
Στο μαχαίρι σου αποκάτου
Και σ’ εκείνο αντισταθή.

32. Το θηρίο π’ ανανογιέται,
Πως του λείπουν τα μικρά,
Περιορίζεται, πετιέται,
Αίμα ανθρώπινο διψά.

33. Τρέχει, τρέχει όλα τα δάση,
Τα λαγκάδια, τα βουνά,
Κι όπου φθάση, όπου περάση,
Φρίκη, θάνατος, ερμιά.

34. Ερμιά, θάνατος και φρίκη
Όπου επέρασες κι εσύ
Ξίφος έξω από τη θήκη
Πλέον ανδρείαν σου προξενεί.

35. Ιδού εμπρός σου ο τοίχος στέκει
Της αθλίας Τριπολιτσάς
Τώρα τρόμου αστροπελέκι
Να της ρίψης πιθυμάς.

36. Μεγαλόψυχο το μάτι
Δείχνει, πάντα οπώς νικεί,
Και ας είν’ άρματα γεμάτη
Και πολέμιαν χλαλοή.

37. Σου προβαίνουνε και τρίζουν
Για να ιδής πως είν’ πολλά
Δεν ακούς που φοβερίζουν
Aνδρες μύριοι και παιδιά;

38. Λίγα μάτια, λίγα στόματα
Θα σας μείνουνε ανοιχτά
Για να κλαύσετε τα σώματα
Που θε νάβρη η συμφορά.

39. Κατεβαίνουνε, και ανάφτει
Του πολέμου αναλαμπή.
Το τουφέκι ανάβει, αστράφτει,
Λάμπει, κόφτει το σπαθί.

40. Γιατί η μάχη εστάθη ολίγη;
Λίγα τα αίματα γιατί;
Τον εχθρό θωρώ να φύγη
Και στο κάστρο ν’ ανεβή.

41. Μέτρα… είν’ άπειροι οι φευγάτοι,
Οπού φεύγοντας δειλιούν
Τα λαβώματα στην πλάτη
Δέχοντ’, ώστε ν’ ανεβούν.

42. Εκεί μέσα ακαρτερείτε
Την αφεύγατη φθορά
Να, σας φθάνει, αποκριθήτε
Στις νυκτός τη σκοτεινιά.

43. Αποκρίνονται, και η μάχη
Έτσι αρχίζει, οπού μακριά
Από ράχη εκεί σε ράχη
Αντιβούιζε φοβερά.

44. Ακούω κούφια τα τουφέκια,
Ακούω σμίξιμο σπαθιών,
Ακούω ξύλα, ακούω πελέκια,
Ακούω τρίξιμο δοντιών.

45. Α! Τι νύκτα ήταν εκείνη
Που την τρέμει ο λογισμός;
Aλλος ύπνος δεν εγίνη
Πάρεξ θάνατου πικρός.

46. Της σκηνής η ώρα, ο τόπος,
Οι κραυγές, η ταραχή,
Ο σκληρόψυχος ο τρόπος
Του πολέμου, και οι καπνοί.

47. Και οι βροντές, και το σκοτάδι,
Οπού αντίσκοφτε η φωτιά,
Επαράσταιναν τον άδη
Που ακαρτέρειε τα σκυλιά.

48. Τ’ ακαρτέρειε. - Εφαίνοντ’ ίσκιοι
Αναρίθμητοι γυμνοί,
Κόρες, γέροντες, νεανίσκοι,
Βρέφη ακόμη εις το βυζί.

49. Όλη μαύρη μυρμηγικάζει,
Μαύρη η εντάφια συντροφιά,
Σαν το ρούχο οπού σκεπάζει
Τα κρεβάτια τα στερνά.

50. Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι
Επετιούντο από τη γη,
Όσοι είν’ άδικα σφαγμένοι
Από τούρκικην οργή.

51. Τόσα πέφτουνε τα θέρι-
σμένα αστάχια εις τους αγρούς
Σχεδόν όλα εκειά τα μέρη
Εσκεπάζοντο απ’ αυτούς.

52. Θαμποφέγει κανέν’ άστρο,
Και αναδεύοντο μαζί,
Αναβαίνοντας το κάστρο
Με νεκρώσιμη σιωπή.

53. Έτσι χάμου εις την πεδιάδα,
Μες στο δάσος το πυκνό,
Όταν στέλνη μίαν αχνάδα
Μισοφέγγαρο χλωμό.

54. Εάν οι άνεμοι μες στ’ άδεια
Τα κλαδιά μουγκοφυσούν,
Σειούνται, σειούνται τα μαυράδια,
Οπού οι κλώνοι αντικτυπούν.

55. Με τα μάτια τους γυρεύουν
Όπου είν’ αίματα πηχτά,
Και μες στ’ αίματα χορεύουν
Με βρυχίσματα βραχνά,

56. Και χορεύοντας μανίζουν
Εις τους Έλληνας κοντά,
Και τα στήθια τους εγγίζουν
Με τα χέρια τα ψυχρά.

57. Εκειό το έγγισμα πηγαίνει
Βαθιά μες στα σωθικά,
Όθεν όλη η λύπη βγαίνει,
Και άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά.

58. Τότε αυξαίνει του πολέμου
Ο χορός τρομακτικά,
Σαν το σκόρπισμα του ανέμου
Στου πελάου τη μοναξιά.

59. Κτυπούν όλοι απάνου κάτου
Κάθε κτύπημα που εβγή
Είναι κτύπημα θανάτου,
Χωρίς να δευτερωθή.

60. Κάθε σώμα ιδρώνει, ρέει
Λες και εκείθεν η ψυχή
Απ’ το μίσος που την καίει
Πολεμάει να πεταχθή.

61. Της καρδίας κτυπίες βροντάνε
Μες στα στήθια τους αργά,
Και τα χέρια οπού χουμάνε
Περισσότερο είν’ γοργά.

62. Ουρανός γι’αυτούς δεν είναι,
Ουδέ πέλαγο, ουδέ γη
Γι’ αυτούς όλους το παν είναι
Μαζωμένο αντάμα εκεί.

63. Τόση η μάνητα και η ζάλη,
Που στοχάζεσαι, μη πως
Από μία μεριά και απ’ άλλη
Δεν μείνη ένας ζωντανός.

64. Κοίτα χέρια απελπισμένα
Πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
Χέρια, πόδια, κεφαλές,

65. Και παλάσκες και σπαθία
Με ολοσκόρπιστα μυαλά,
Και με ολόσχιστα κρανία
Σωθικά λαχταριστά.

66. Προσοχή καμία δεν κάνει
Κανείς, όχι εις τη σφαγή
Πάνε πάντα εμπρός. Ω! Φθάνει,
Φθάνει, έως πότε οι σκοτωμοί;

67. Ποίος αφήνει εκεί τον τόπο,
Πάρεξ όταν ξαπλωθή;
Δεν αισθάνονται τον κόπο
Και λες κι’ είναι εις την αρχή.

68. Ολιγόστευαν οι σκύλοι,
Και Αλλά εφώναζαν, Αλλά
Και των Χριστιανών τα χείλη
Φωτιά εφώναζαν, φωτιά.

69. Λεονταρόψυχα εκτυπιούντο,
Πάντα εφώναζαν φωτιά,
Και οι μιαροί κατασκορπιούντο,
Πάντα σκούζοντας Αλλά.

70. Παντού φόβος και τρομάρα
Και φωνές και στεναγμοί
Παντού κλάψα, παντού αντάρα,
Και παντού ξεψυχισμοί.

71. Ήταν τόσοι! Πλέον το βόλι
Εις τ’ αυτιά δεν του λαλεί.
Όλοι χάμου εκτίτοντ’ όλοι
Εις την τέταρτη αυγή.

72. Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη
Και κυλάει στη λαγκαδιά,
Και το αθώο χόρτο πίνει
Αίμα αντίς για τη δροσιά.

73. Της αυγής δροσάτι αέρι,
Δεν φυσάς τώρα εσύ πλιό
Στων ψευδόπιστων το αστέρι
Φύσα, φύσα εις το ΣΤΑΥΡΟ.

74. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

75. Της Κορίνθου ιδού και οι κάμποι
Δεν λάμπ’ ήλιος μοναχά
Εις τους πλάτανους, δεν λάμπει
Εις τ’ αμπέλια, εις τα νερά.

76. Εις τον ήσυχον αιθέρα
Τώρα αθώα δεν αντηχεί
Τα λαλήματα η φλογέρα,
Τα βελάσματα το αρνί.

77. Τρέχουν άρματα χιλιάδες
Σαν το κύμα εις το γιαλό
Αλλ’ οι ανδρείοι παλληκαράδες
Δεν ψηφούν τον αριθμό.

78. Ω τρακόσιοι! Σηκωθήτε
Και ξανάλθετε σ’ εμάς
Τα παιδιά σας θέλ’ ιδήτε
Πόσο μοιάζουνε με σας.

79. Όλοι εκείνοι τα φοβούνται
Και με πάτημα τυφλό
Εις την Κόρινθο αποκλειούνται
Κι’ όλοι χάνουνται απ’ εδώ.
80. Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου
Πείναν και Θανατικό
Που με σχήμα ενός σκελέθρου
Περπατούν αντάμα οι δύο.

81. Και πεσμένα εις τα χορτάρια
Απεθαίνανε παντού
Τα θλιμμένα απομεινάρια
Της φυγής και του χαμού.

82. Και εσύ αθάνατη, εσύ θεία,
Που ό,τι θέλεις ημπορείς,
Εις τον κάμπο, Ελευθερία,
Ματωμένη περπατείς.

83. Στη σκιά χεροπιασμένες,
Στη σκιά βλέπω κι’ εγώ
Κρινοδάκτυλες παρθένες
Οπού κάνουνε χορό.

84. Στο χορό γλυκογυρίζουν
Ωραία μάτια ερωτικά,
Και εις την αύρα κυματίζουν
Μαύρα, ολόχρυσα μαλλιά.

85. Η ψυχή μου αναγαλλιάζει
Πώς ο κόρφος καθεμιάς
Γλυκοβύζαστο ετοιμάζει
Γάλα ανδρείας και ελευθεριάς.

86. Μες στα χόρτα, τα λουλούδια,
Το ποτήρι δεν βαστώ
Φιλελεύθερα τραγούδια
Σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ.

87. Απ’τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

88. Πήγες εις το Μεσολόγγι
Την ημέρα του Χριστού,
Μέρα που άνθισαν οι λόγγοι
Για το τέκνο του Θεού.

89. Σούλθε εμπρός λαμποκοπώντας
Η Θρησκεία μ’ ένα σταυρό,
Και το δάκτυλο κινώντας
Οπού ανεί τον ουρανό.

90. Σ’αυτό, εφώναξε, το χώμα
Στάσου ολόρθη, Ελευθεριά
Και φιλώντας σου στο στόμα
Μπαίνει μες στην εκκλησιά.

91. Εις την τράπεζα σιμώνει
Και το σύγνεφο το αχνό
Γύρω γύρω της πυκνώνει
Που σκορπάει το θυμιατό.

92. Αγρικάει την ψαλμωδία
Οπού εδίδαξεν αυτή
Βλέπει τη φωταγωγία
Στους Αγίους εμπρό χυτή.

93. Ποιοι είν’ αυτοί που πλησιάζουν
Με πολλή ποδοβολή,
Κι’ άρματ’, άρματα ταράζουν;
Επετάχτηκες εσύ.

94. Α! Το φως που σε στολίζει,
Σαν ηλίου φεγγοβολή,
Και μακρόθεν σπινθηρίζει,
Δεν είναι, όχι, από τη γη.

95. Λάμψιν έχει όλη φλογώδη
Χείλος, μέτωπο, οφθαλμός
Φως το χέρι, φως το πόδι
Κι’ όλα γύρω σου είναι φως.

96. Το σπαθί σου αντισηκώνεις,
Τρία πατήματα πατάς,
Σαν τον πύργο μεγαλώνεις,
Και εις το τέταρτο κτυπάς.

97. Με φωνή που καταπείθει
Προχωρώντας ομιλείς
«Σήμερ’, άπιστοι, εγεννήθη
Ναι, του κόσμου ο Λυτρωτής.

98. Αυτός λέγει... Αφοκρασθήτε:
Εγώ είμ’ Aλφα, Ωμέγα εγώ
Πέστε, που θ’ αποκρυφθήτε
Εσείς όλοι, αν οργισθώ;

99. Φλόγα ακοίμητην σας βρέχω,
Που μ’ αυτήν αν συγκριθή
Κείνη η κάτω οπού σας έχω
Σαν δροσιά θέλει βρεθή.

100. Κατατρώγει, ωσάν τη σχίζα,
Τόπους άμετρα υψηλούς,
Χώρες, όρη από τη ρίζα,
Ζώα και δένδρα και θνητούς.

101. Και το πάν το κατακαίει,
Και δεν σώζεται πνοή,
Πάρεξ του άνεμου που πνέει
Μες στη στάχτη τη λεπτή.

102. Κάποιος ήθελε ερωτήσει:
Του θυμού του είσαι αδελφή;
Ποιός είν’ άξιος να νικήση,
Ή με σε να μετρηθή;

103. Η γη αισθάνεται την τόση
Του χεριού σου ανδραγαθιά,
Που όλην θέλει θανατώσει
Τη μισόχριστη σπορά.

104. Την αισθάνονται, και αφρίζουν
Τα νερά, και τ’ αγρικώ
Δυνατά να μουρμουρίζουν
Σαν να ρυάζετο θηριό.

105. Κακορίζικοι, που πάτε
Του Αχελώου μες στη ροή,
Και πιδέξια πολεμάτε
Από την καταδρομή.

106. Να αποφύγετε! Το κύμα
Έγινε όλο φουσκωτό
Εκεί ευρήκατε το μνήμα
Πριν να ευρήτε αφανισμό.

107. Βλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει
Κάθε λαρυγγας εχθρού,
Και το ρεύμα γαργαρίζει
Τες βασφήμιες του θυμού.

108. Σφαλερά τετραποδίζουν
Πλήθος άλογα, και ορθά
Τρομασμένα χλιμιτρίζουν
Και πατούν εις τα κορμιά.

109. Ποίος στον σύντροφον απλώνει
Χέρι, ωσάν να βοηθηθή
Ποίος τη σάρκα του δαγκώνει
Όσο οπού να νεκρωθή.

110. Κεφαλές απελπισμένες,
Με τα μάτια πεταχτά,
Κατά τ’άστρα σηκωμένες
Για την ύστερη φορά.

111. Σβιέται -αυξαίνοντας η πρώτη
Του Αχελώου νεροσυρμή-
Το χλιμίτρισμα, και οι κρότοι,
Και του ανθρώπου οι γογγυσμοί.

112. Έτσι ν’ άκουα να βουίξη
Τον βαθύν Ωκεανό,
Και στο κύμα του να πνίξη
Κάθε σπέρμα Αγαρηνό.

113. Και εκεί πούναι η Αγία Σοφία,
Μες στους λόφους τους επτά,
Όλα τ’άψυχα κορμία
Βραχοσύντριφτα, γυμνά.

114. Σωριασμένα να τα σπρώξη
Η κατάρα του Θεού,
Κι απ’ εκεί να τα μαζώξη
Ο αδελφός του Φεγγαριού.

115. Κάθε πέτρα μνήμα ας γένη,
Και η θρησκεία κι’ η Ελευθεριά
Μ’ αργοπάτημα ας πηγαίνη
Μεταξύ τους, και ας μετρά.

116. Ένα λείψανο ανεβαίνει
Τεντωτό, πιστομητό,
Κι’ άλλο ξάφνου κατεβαίνει
Και δεν φαίνεται και πλιό.

117. Και χειρότερα αγριεύει
Και φουσκώνει ο ποταμός
Πάντα πάντα περισσεύει
Πολυφλοίσβισμα και αφρός.

118. Α! Γιατί δεν έχω τώρα
Τη φωνή του Μωυσή;
Μεγαλόφωνα, την ώρα
Οπού εσβηούντο οι μισητοί.

119. Τον Θεόν ευχαριστούσε
Στου πελάου τη λύσσα εμπρός,
Και τα λόγια ηχολογούσε
Αναρίθμητος λαός.

120. Ακλουθάει την αρμονία
Η αδελφή του Ααρών,
Η προφήτισσα Μαρία,
Μ’ ένα τύμπανο τερπνόν.

121. Και πηδούν όλες οι κόρες
Με τις αγάλες ανοικτές,
Τραγουδώντας, ανθοφόρες,
Με τα τύμπανα τερπνόν.

122. Σε γνωρίζω από την κόψη
Του σπαθιού την τρομερή,
Σε γνωρίζω από την όψη
Που με βία μετράει τη γη.

123. Εις αυτήν, είν’ ξανουσμένο,
Δεν νικιέσαι εσύ ποτέ
Όμως, όχι, δεν είν’ ξένο
Και το πέλαγο για σε.

124. Το στοιχείον αυτό ξαπλώνει
Κύματ’ άπειρα εις τη γη,
Με τα οποία την περιζώνει,
Κι’ είναι εικόνα σου λαμπρή.

125. Με βρυχίσματα σαλεύει
Που τρομάζει η ακοή
Κάθε ξύλο κινδυνεύει
Και λιμιώνα αναζητεί.

126. Φαίνετ’ έπειτα η γαλήνη
Και το λάμψιμο του ηλιού,
Και τα χρώματα αναδίνει
Του γλαυκότατου ουρανού.

127. Δεν νικιέσαι, είν’ ξακουσμένο,
Στην ξηρά εσύ ποτέ
Όμως, όχι, δεν είν’ ξένο
Και το πέλαγο για σε.

128. Περνούν άπειρα τα ξάρτια,
Και σαν λόγγος στριμωχτά
Τα τρεχούμενα κατάρτια,
Τα ολοφούσκωτα πανιά.

129. Συ τες δύναμές σου σπρώχνεις,
Και αγκαλά δεν είν’ πολλές,
Πολεμώντας, αλλά διώχνεις,
Aλλα παίρνεις, αλλά καις.

130. Με επιθύμια να τηράζης
Δύο μεγάλα σε θωρώ,
Και θανάσιμον τινάζεις
Εναντίον τους κεραυνό.

131. Πιάνει, αυξάνει, κοκκινίζει,
Και σηκώνει μια βροντή,
Και το πέλαο χρωματίζει
Με αιματόχροη βαφή.

132. Πνίγοντ’ όλοι οι πολεμάρχοι
Και δεν μνέσκει ένα κορμί
Χάρου, σκιά του Πατριάρχη,
Που σ’ επέταξαν εκεί.

133. Εκρυφόσμιγαν οι φίλοι
Με τς εχθρούς τους τη Λαμπρή,
Και τους έτρεμαν τα χείλη
Δίνοντάς τα εις το φιλί.

134. Κειες τες δάφνες που εσκορπίστε
Τώρα πλέον δεν τες πατεί,
Και το χέρι οπού εφιλήστε
Πλέον, α! Πλέον δεν ευλογεί.

135. Όλοι κλαύστε. Αποθαμένος
Ο αρχηγός της Εκκλησιάς
Κλαύστε, κλαύστε κρεμασμένος
Ωσάν νάτανε φονιάς.

136. Έχει ολάνοικτο το στόμα
Π’ ώρες πρώτα είχε γευθή
Τ’ Aγιον Αίμα, τ’ Aγιον Σώμα
Λες πως θε να ξαναβγή.

137. Η κατάρα που είχε αφήσει
Λίγο πριν να αδικηθή
Εις οποίον δεν πολεμήση
Και ημπορεί να πολεμή.

138. Την ακούω, βροντάει, δεν παύει
Εις το πέλαγο, εις τη γη,
Και μουγκρίζοντας ανάβει
Την αιώνιαν αστραπή.

139. Η καρδιά συχνοσπαράζει...
Πλην τι βλέπω; σοβαρά
Να σωπάσω με προστάζει
Με το δάκτυλο η θεά.

140. Κοιτάει γύρω εις την Ευρώπη
Τρεις φορές μ’ανησυχιά
Προσηλώνεται κατόπι
Στην Ελλάδα, και αρχινά:

141. Παλληκάρια μου! Οι πολέμιοι
Για σας όλοι είναι χαρά,
αι το γόνα σας δεν τρέμει
Στους κινδύνους εμπροστά..

142. Απ’ εσάς απομακραίνει
Κάθε δύναμη εχθρική
Αλλά ανίκητη μια μένει
Που τες δάφνες σας μαδεί.

143. Μία, που όταν ωσάν λύκοι
Ξαναρχόστενε ζεστοί,
Κουραμένοι από τη νίκη,
Αχ! Τον νουν σας τυραννεί.

144. Η Διχόνοια που βαστάει
Ενα σκήπτρο η δολερή
Καθενός χαμογελάει,
Πάρ’ το, λέγοντας, και συ.

145. Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει
Έχει αλήθεια ωραία θωριά
Μην το πιάστε, γιατί ρίχνει
Εισέ δάκρυα θλιβερά.

146. Από στόμα οπού φθονάει,
Παλληκάρια, ας μην ‘πωθή,
Πως το χέρι σας κτυπάει
Του αδελφού την κεφαλή.

147. Μην ειπούν στο στοχασμό τους
Τα ξένα έθνη αληθινά:
Εάν μισούνται ανάμεσό τους
Δεν τους πρέπει ελευθεριά.

148. Τέτοια αφήστενε φροντίδα
Όλο το αίμα οπού χυθή
Για θρησκεία και για πατρίδα
Όμοιαν έχει την τιμή.

149. Στο αίμα αυτό, που δεν πονείτε
Για πατρίδα, για θρησκειά,
Σας ορκίζω, αγκαλιασθήτε
Σαν αδέλφια γκαρδιακά..

150. Πόσον λείπει, στοχασθήτε,
Πόσο ακόμη να παρθή
Πάντα η νίκη, αν ενωθήτε,
Πάντα εσάς θ’ ακολουθή.

151. Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία!...
Καταστήστε ένα σταυρό,
Και φωνάξετε με μία:
Βασιλείς, κοιτάξτ’ εδώ.

152. Το σημείον που προσκυνάτε
Είναι τούτο, και γι’αυτό
Ματωμένους μας κοιτάτε
Στον αγώνα το σκληρό.

153. Ακατάπαυστα το βρίζουν
Τα σκυλιά και το πατούν
Και τα τέκνα του αφανίζουν
Και την πίστη αναγελούν.

154. Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη
Αίμα αθώο χριστιανικό,
Που φωνάζει από τα βάθη
Της νυκτός: Να’ κδικηθώ.

155. Δεν ακούτε, εσείς εικόνες
Του Θεού, τέτοια φωνή;
Τώρα επέρασαν αιώνες
Και δεν έπαυσε στιγμή.

156. Δεν ακούτε; εις κάθε μέρος
Σαν του Αβέλ καταβοά
Δεν είν’ φύσημα του αέρος
Που σφυρίζει εις τα μαλλιά.

157. Τι θα κάμετε; θ’ αφήστε
Να αποκτήσωμεν εμείς
Λευθερίαν, ή θα την λύστε
Εξ αιτίας Πολιτικής;

158. Τούτο ανίσως μελετάτε,
Ιδού, εμπρός σας τον Σταυρό
Βασιλείς! Ελάτε, ελάτε, Και
κτυπήσετε κι’ εδώ. 

Μεξικό: Εθνικός Ύμνος

 O Εθνικός Ύμνος του Μεξικού (στα ισπανικά: Himno Nacional Mexicano) καθιερώθηκε επίσημα το 1943. Οι στίχοι του εθνικού ύμνου είναι του ποιητή Φρανσίσκο Γκονσάλες Μποκανέγρα (Francisco González Bocanegra). Ο ποιητής έγραψε τον ύμνο το 1853, μετά το κλείδωμά του σε δωμάτιο από την αρραβωνιαστικιά του, η οποία ήταν αντίθετη στην άρνηση του ποιητή να λάβει μέρος σε διαγωνισμό για τον εθνικό ύμνο. Το ποίημά του επιλέχθηκε ομόφωνα από την επιτροπή του διαγωνισμού. Η επίσημη ανακοίνωση του νικητή , που ήταν ο Γκονσάλες, έγινε στην εφημερίδα της κυβέρνησης (Diario Oficial de la Federación) στις 3 Φεβρουαρίου 1854. Το 1854 ενορχηστρώθηκε η μουσική από τον Χάιμε Νουνό (Jaime Nunó) . Ο ύμνος αποτελείται συνολικά από 10 στροφές και μία επωδό. Άρχισε να χρησιμοποιείται στις 16 Σεπτεμβρίου του 1854, επέτειο της ανεξαρτησίας. Από το 1854 ως την επίσημη υιοθέτησή του έγιναν αρκετές τροποποιήσεις εξαιτίας των πολιτικών αλλαγών στο κράτος. Ανεπίσημα, ο ύμνος λέγεται "Mexicanos, al grito de guerra", που σημαίνει "Μεξικανοί, στην κραυγή του πολέμου") , φράση που αποτελεί την αρχή του ύμνου.

 Επίσημα από το 1943, ο πλήρης εθνικός ύμνος απαρτίζεται από την επωδό, την 1η στροφή και την 5η, 6η και 10η στροφή

Coro: Mexicanos, al grito de guerra el acero aprestad y el bridón. Y retiemble en su centros la Tierra, al sonoro rugir del cañón. ¡Y retiemble en su centro la Tierra, al sonoro rugir del cañón!	Επωδός: Μεξικανοί, στην κραυγή του πολέμου, να έχετε έτοιμο το ατσάλι και το άτι, και μακάρι να τρέμει η γη στο κέντρο της από τον ήχο του κανονιού που αντηχεί. και μακάρι να τρέμει η γη στο κέντρο της από τον ήχο του κανονιού που αντηχεί!
Estrofa I: Ciña ¡oh Patria! tus sienes de oliva de la paz el arcángel divino, que en el cielo tu eterno destino por el dedo de Dios se escribió. Mas si osare un extraño enemigo profanar con su planta tu suelo, piensa ¡oh Patria querida! que el cielo un soldado en cada hijo te dio.	Πρώτη στροφή: Ας περιβάλλουμε, ω Πατρίδα, το κεφάλι σου με (κλάδους) ελιάς από τον θεϊκό αρχάγγελο της ειρήνης, γιατί στον παράδεισο η αιώνιά σου μοίρα γράφτηκε από το χέρι του Θεού. Όμως αν κάποιος εχθρός από έξω θα τολμούσε να μιάνει το έδαφός σου με τα βήματά του, σκέψου, ω πολυαγαπημένη πατρίδα, ότι ο παράδεισος σου έδωσε έναν στρατιώτη για κάθε σου γιο (δις)
Estrofa V: ¡Guerra, guerra sin tregua al que intente De la patria manchar los blasones! ¡Guerra, guerra! Los patrios pendones En las olas de sangre empapad. ¡Guerra, guerra! En el monte, en el valle Los cañones horrísonos truenen, Y los ecos sonoros resuenen Con las voces de ¡Unión! ¡Libertad!	Στροφή V: Πόλεμο, πόλεμο χωρίς οίκτο για όσους τολμούν να μολύνουν το εθνόσημο της χώρας! Πόλεμο, Πόλεμο! Οι εθνικές σημαίες ας βουτηχτούν σε ποτάμια αίματος. Πόλεμο, πόλεμο! Στα βουνά , στις κοιλάδες, ας βροντήξουν τα κανόνια σε μια απαίσια ομοβροντία και μακάρι να αντηχήσουν οι δυνατοί ήχοι τις λέξεις Ένωση! Ελευθερία! (δις)
Estrofa VI: Antes, patria, que inermes tus hijos Bajo el yugo su cuello dobleguen, Tus campiñas con sangre se rieguen, Sobre sangre se estampe su pie. Y tus templos, palacios y torres Se derrumben con hórrido estruendo, Y sus ruinas existan diciendo: De mil héroes la patria aquí fue.	Στροφή VI: Ω πατρίδα, πριν τα παιδιά σου, απροστάτευτα θέσουν τον τράχηλό τους κάτω από τον ζυγό , μακάρι οι αγροί σου να ποτιστούν με αίμα, μακάρι να αφήσουν τα αποτυπώματα των ποδιών τους με αίμα. Και μακάρι οι ναοί σου, τα παλάτια και οι πύργοι να καταρρεύσουν με μια απαίσια βουή , και τα ερείπιά τους να μείνουν αναφωνώντας: Αυτή ήταν η Πατρίδα χιλιάδων ηρώων. (δις)
Estrofa X: ¡Patria! ¡Patria! Tus hijos te juran Exhalar en tus aras su aliento, Si el clarín con su bélico acento los convoca a lidiar con valor. ¡Para ti las guirnaldas de oliva! ¡Un recuerdo para ellos de gloria! ¡Un laurel para ti de victoria! ¡Un sepulcro para ellos de honor!	Στροφή X: Ω, Πατρίδα , Πατρίδα , τα παιδιά σου ορκίζονται στο όνομά σου να σε υπερασπιστούν μέχρι την τελευταία τους πνοή, αν η σάλπιγγα με τον πολεμικό της ήχο τους καλέσει να πολεμήσουν στη μάχη με θάρρος. Για σένα τα στεφάνια ελιάς! Στη μνήμη εκείνων που δοξάστηκαν! Για σένα μια δάφνη για τη νίκη! Ένας τιμημένος τάφος για εκείνους! (δις)