Γιάννης Τόλιας: 2 Χαϊκού

Αχ Κλειτορία
ένα δέλτα σου λείπει
για την ηδονή.

Το Ωχ θα φύγει
Ο πόνος σου θα μείνει
Μάταιη κραυγή.

ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΛΗΘΗΣ

Ακούγεται το All Alone των Saturnus

Χτύπησε την πόρτα
κι άνοιξα

Αμείλικτα ο Χρόνος

Στο σκοτεινό θάλαμο
των αναμνήσεων

ξέσπασε πανδημία λήθης

αφανίζοντας
όλες τις ενθυμήσεις

Ποτέ δεν υπήρξα
Τίποτα δεν έχω γράψει
Αυτά τα ποιήματα δεν είναι κανενός.

Ετοιμόρροπο καλοκαίρι

Ετοιμόρροπο καλοκαίρι
Πώς να κατοικήσω;
Σκηνίτης περιπλανώμενος
άρρωστες σέρνω τις λέξεις μου
Ξενιστής των δύσεων
σπαράσσομαι από το θάμπωμα των χρωμάτων

Με ανάσες σιωπής
επινοώ αναμνήσεις που σε περιέχουν
το σκοτεινό σου
ανεμίζοντας πέπλο
όπως της Φρύνης
την εξαίσια
αποκαλύπτουν απουσία σου.

κρυφά καλείς

Ζωγραφίζεις μυσταγωγίες όρασης
Υποδύεσαι υγρές νοσταλγίες αφής

Κατεβαίνεις τη σκάλα
αφήνοντας αποτυπώματα παραπλάνησης
στο λαβύρινθο μιας ραγισμένης επιθυμίας

Αν και γνωρίζεις ότι ο χρόνος
δεν λυπάται κανέναν
στέλνεις το δούρειο άρωμά σου
να διασχίσει το αναφιλητό της κλίνης

Με θαμπούς ψιθύρους
κρυφά καλείς
αισθήσεις που απώλεσαν τη μνήμη τους

Η τρυφερότητα της σκιάς σου
ερμηνεύει τους χρησμούς του απρόσμενου
απαλύνει το πένθος των μονολόγων

Εξαλείφοντας με φως τα ίχνη σου
συντρίβεις την περιπλάνηση
αναγγέλλοντας θριαμβικά
το τέλος της νύχτας
Ξυπνάω ακρωτηριασμένος

Είναι αδιαπέραστο
το ναρκοπέδιο των ονείρων.

Εξιτηλος χρονος (1999)

.....

Μαζεύω αργά και σχολαστικά τα κομμάτια μου
πορσελάνες και κακότεχνα εκμαγεία

Αδειάζω στα σκουπίδια
το τασάκι με τις λέξεις

Πρέπει να πλύνω και να στεγνώσω το γέλιο μου
δεν έχω άλλο άσπρο πουκάμισο να φορέσω

Πάλι νέκρωσες τις γραμμές
και παραπλάνησες την άρκτο
για να δείξει ψεύτικη πορεία
στο σαπιοκάραβο της απαντοχής μου.

......

Μόνο εσύ που ήξερες
να με συμφιλιώνεις
εξοργιστικά απουσίαζες

Δεν άντεξα
το απόβραδο
παρέδωσα τα όπλα μου
το χαρτί
ένα μολύβι
και την διάτρητη ασπίδα της λύπης μου.

ΟΝΕΙΡΟΔΡΑΜΑ (1984)

 
====
 
Τίποτα δεν περιβάλλει στοργικά
τις καλοκαιρινές μέρες
Μια λύπη
τρυφερή και διακριτική
χρωματίζει
το φωτεινό τοπίο των ματιών σου
Ξέρω ότι δύεις
πίσω από ορίζοντες
αγνώστων λοιπών στοιχείων
Ότι βυθίζεσαι
σιωπηλά κι αυτάρεσκα
Το βαθύτερο ρήγμα σου ονομάζεται Ιωάννης.

====
Κι εγώ
όλη τη νύχτα
τίναζα τη σκόνη
από τα σεντόνια
της νοσταλγίας μου
Κι αυτή
το πρωί τηλεφώνησε
Τα γραφτά σου
στις σκάλες
που οδηγούν στο υπόγειο
στο λέβητα του καλοριφέρ.

ΛΑΛΕΝΙΑ

Να φανείς
πίσω από τα ανοιχτά
παράθυρα του καλοκαιριού
με μια χούφτα αλμύρα
κι ένα κοχύλι στο αυτί

Μ’ ένα χαμόγελο
περασμένο στο λαιμό σου
να αγγίξεις την πληγή μας
με τα κοραλλένια δάχτυλά σου

Έτσι να έρθεις
με μια χούφτα
κόκκινη αλμύρα
που μάζευες τα βράδια
στάλα στάλα
το αίμα του καλοκαιριού.

παρουσία

Κάθε παρουσία τρέφει μέσα της
μεγάλα ή μικρά διαστήματα απουσίας
-για μελλοντική χρήση-

Της απουσίας τέκνο είναι η παρουσία
που με τη σειρά της γεννάει πάλι απουσία
Όταν από τις τωρινές πράξεις
απουσιάζει ο φόβος της ενδεχόμενης απουσίας
όταν αυτή επέλθει εκπλήσσει σε σφοδρότητα

Υπόλογη
ενώπιον του δικαστηρίου του χρόνου
είναι μόνο η παρουσία.

λείπεις

Η λύπη
της λύπης
λείπεις.

Στο νυχτερινό φως του Απριλίου
οι ακακίες δίδασκαν
την ορθογραφία της μοναξιάς.

Εκείνη
καθισμένη στο βορινό παγκάκι της πλατείας
εκ γενετής ανορθόγραφη
επέμενε
να γράφει με δυο έψιλον γιώτα
τη γενική της.

Έσκισες το γράμμα μου.

Έσκισες το γράμμα μου
σε μικρά κομμάτια
που έτρεχαν πίσω σου
πεινασμένα σκυλιά
όπως τις φύσαγε ο αέρας
οι λέξεις.

Απόκριση

Μην προσπαθείς να με πολεμήσεις
δεν υπάρχει πια μάχη

Ερείπια μόνο
σκορπισμένα
στη σκέψη μου

Άφησέ με
πίσω να κοιτάξω
μην κλέβεις
λέξεις που μου ανήκουν

Πρέπει να απαντήσω.

οι ρωγμές στα Ποιήματα

Μου αρέσουν οι ρωγμές στα Ποιήματα, ενθύμια φθοράς μέσα τους μπορείς να κρύψεις ή να κρυφτείς.
Υπάρχουν όμως και Ποιήματα, λυγαριές στον άνεμο, που
συναρπάζουν γιατί κατέχουν την τέχνη της απουσίας (ανταγωνισμός κι αυτός των στίχων, ποιος πρώτος να αποικίσει μέσα τους).
Κι ο ποιητής, ένας αμετανόητος ονειροπόλος, έκθετος, στη βρεφοδόχο της νύχτας με το φεγγάρι από νωρίς έκανε ακροβασίες απλώνοντας τους στίχους δίχτυ προστατευτικό…
Πάλι ασέληνη θα μείνει η νύχτα.