Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΙΩΝ / Στόφυλας Ηλίας

Ένας τυφλός, γερασμένος καθρέφτης

υπεξαίρεσε την τελευταία σου ανάσα·

ξόφλησαν πια τα δανεικά σου βράγχια.

Φόρα, λοιπόν, το ηλεκτροφόρο κοστούμι

που έραψαν οι κακοποιημένες αράχνες

και τρέχα ως την Πλατεία Συναλλάγματος.

Προλαβαίνεις τα αποκαλυπτήρια της ντροπής·

μια προτομή περήφανη θα στήσουν

στον λάκκο με τα διαμελισμένα όνειρα.

Αφού τα πόδια σου δεν σε βαστούν,

πήγαινε με το φορείο που σέρνει ο λαός,

για να δικαιολογεί τη δωρεάν ακινησία του.

Αν κι εσύ επιζητάς τίτλους και τιμές,

πούλα λίγα τραύματα στη μαύρη αγορά

να αναγορευτείς «η Αντιγόνη των Σφαγείων».

Μονάχα μη ζηλέψεις τη μοναξιά των φάρων

και χρειαστεί για μια στάλα φως

να σκάψεις βαθιά στη χωματερή των ήλιων.

Σε τύλιξαν με το ράσο μιας νέας θρησκείας,

της Τεχνητής Παραφροσύνης.

Τι να την κάνεις μια λογική γεμάτη πίξελ;

Μην ξεχνάς πως άνθρωπος γεννήθηκες,

μα θα πεθάνεις ψάρι,

γιατί λέπια φύτρωσαν εκεί όπου ξεράθηκε το δάκρυ.

Πέτα επιτέλους την κουκούλα

και μάζεψε όλα τα γυαλιά απ’ τις βιτρίνες.

Ύστερα κάρφωσέ τα στα μάτια σου

για να βλέπεις δίχως φίλτρα τη ζωή.

Ηλίας Στόφυλας : Μικραίνουν με τον καιρό τα Σώματα

Αιωνία μας η θλίψη

Κληρονομικώ δικαίω, παραχώρησα σε γνωστούς τρίτους
-εκείνοι έλεγαν πως είναι και οι πρώτοι-
τους τίτλους ιδιοκτησίας μου.
Τίποτα φοβερό!
Κάτι οφειλές της ζωής της ανεπίστρεπτης
κι έναν ουρανό κατειλημμένο από αργοπέταχτα πουλιά πολυθεσίτες.
Στο ύψος της η αξιοκρατία!

Ήλιος ανάχτιδος των συμφερόντων οι απόψεις.
Σκυφτός, όπως τα χρόνια τα μη μετρήσιμα.
Μικραίνουν με τον καιρό τα Σώματα.

Ξεχρεωμένος ανεξόφλητα, αναλήφθηκα στην ώρα μου
και ανεφώνησαν τα πλήθη:
"Αιωνία του η θλίψη",
γιατί 'χα μεγάλο δάκρυ στην ψυχή να μ' εμποδίζει,
γιατί ο πόνος είναι άνοιγμα.
Το 'δα στα μάτια του ζητιάνου τα παγκόσμια,
το 'δα στου παρελθόντος μου την άτολμη αοριστία
-οργανωμένο ριφιφί στη μνήμη.

Με τα πολλά,
τούς παρεδόθησαν οι πλάκες μου.
Ετοιμοπαράδοτο,
πτωχευμένο κληροδότημα.
Δόξα τω θεώ!
Σταχτοποιήθηκαν όλα.
Ζήτω η κανονικότης!

**

Παραλήπτης δύο ταχυτήτων

Κάθε πότε επιστρέφονται οι αχρείαστες ζωές;
Ξέρετε...
Εκείνες που μάς χρέωσαν, ίσα-ίσα για να γεμίζουν με σώματα άυλα τα φωτογραφικά άλμπουμ
και οι νυσταγμένοι καθρέφτες.
Γνωστοί χειροκροτητές μεγαλειωδών μηδενικών.
Στο ταχυδρομείο μ' ενημέρωσαν ενδελεχώς:
και στάλθηκα και παραλήφθηκα
(για το αν αποτιμήθηκα βέβαιοι δεν ήταν)
-πάντα συστημένο δέμα.
Να 'ναι σίγουρη η αποστολή
και η παράδοση τελειωμένη υπόθεση.
Σαν δάνειο προορισμένο για τον Τειρεσία.
Δύσκολο προμάντεμα οι στιγμιαίες αναλήψεις.
Πόσο κρατάει, άλλωστε, ο ουρανός;
Παραλήπτης δύο ταχυτήτων...

Με θωρακισμένο το ήθος
χώθηκα στη σάρκα τη βαθύτερη της γης.
Πάντα με κούραζε το άσκοπο το πέρα-δώθε.
Δεξιά κι αριστερά, τα ηλικιωμένα μου εγώ,
άξιοι δικαιούχοι του επιδόματος υπερηλίκων.
(Μετριόταν σταθερά ασύμμετρη η ευθεία της καμπύλης τους)
Πού θα 'φτανα, δεν ξέρω.
Μαύρα κυπαρίσσια, μου 'σπασαν τη μέση με τη βία.
Μ' ήθελαν, βλέπεις, συγκεντρωμένο βέλος στα λυγισμένα τόξα των ευθυτενών.
Να γέρνεις είναι πλεονέκτημα;
Έφυγα
με στόματα και πρόσωπα διπλά.
Ένα για κάθε περίσταση...

Top of Form

Bottom of Form

**

Αυτοπροσώπως

Συμπλήρωσε την αίτηση πολύ σχολαστικά:
-Οικογενειακή κατάσταση: Γονεύς
-Επάγγελμα: Κατά συρροή δολοφόνος.
Δεν ήταν αρκετά τα εγκλήματα, για να δικαιολογήσουν μία πρόωρη συνταξιοδότηση.
Κι αυτό το νέο ασφαλιστικό...όλο αδικίες!
Κανένας φόνος συντάξιμος.
Κλήθηκα ως μάρτυρας.
Μου ζητήθηκε το γνήσιο της πληγής.
Με Άριστα, είπαν, η θητεία μου κάτω απ' τους σταυρούς.
-Πού βρίσκονται οι άλλοι πεθαμένοι; ρώτησαν.
-Δημοπρατήθηκαν προσφάτως, απάντησα.
Μάτια, κατά την ακρόαση, δεν έβαλα.
Σε τί θα χρησίμευαν των κολλημένων μου δακρύων τα νερά;
Στο Δημόσιο πάντοτε ξένο και ανώνυμο το "αυτοπροσώπως".
Κι ας τίθενται διαρκώς σε λαϊκό προσκύνημα τα "εν οίκω μη εν δήμω".
-Έτσι δικάζονται οι μοναξιές...ερήμην.
Για φαντάσου!
Με εφάρμοσαν πιλοτικά για μιαν οριστική, εν συνόλω απόφαση.
Ψίχουλα, τελικά!
Πάλι, μού αποδόθηκαν εν περιλήψει, όλα της ζωής τα θλιβερά, μεγάλα κέρδη.
Πού καιρός για αναλύσεις...

Το έμβρυο του πόθου / Στόφυλας Ηλίας

Τα χέρια που γυρίζανε τους κόσμους,
κόβουν τις μέρες μας
με τα χρυσά ψαλίδια της δόξας και του πλούτου.
Κι όσα μας καίνε και δεν είπαμε,
τα κλείσαμε στα φέρετρα.
Για να μη βγάλουνε μιλιά.
Για να κρατάνε τσίλιες στους αιφνιδιασμούς και στα ξεσπάσματα.
Σε ενοχλητικούς περαστικούς με μάτια ακίνητα.
Έκλεψα το βάρος απ' το φως τους,
όλο τον όγκο της ζωής.
Περπάτησα με τα εν δυνάμει πτώματα στην πλάτη,
απτόητος μπροστά στην κουκουβάγια,
που ψήλωνε και μου 'κρυβε τα δέντρα.
Ήθελα τα ρεύματα τα αντίδρομα και απέφευγα τις ίσες αποστάσεις, για να έχω πάντα έναν δρόμο.
Κάτω από τον ίασπι του νου αντηλάριζαν οι στοχασμοί
και στριφογύριζε η κάμπια της σκέψης.
Ξάπλωνα μαζί της πάνω σε σωριασμένους ύπνους
και κάλυπτα τις τύψεις για τη συνείδηση την άγουρη.
Συνέτριψα μεμιάς τα είδωλα
και στάθηκα ακέραιος, ολόιδιος μπροστά τους.
Τί φταίνε οι κολασμένοι;
Τους έχτισαν γκρεμοί.
Τους ξέβρασαν χρυσόψαρα στα άδυτα της μνήμης,
με ντροπιασμένες περηφάνιες.
Διαβαθμιζόμουν μ' εκείνους σε μια κυμαινόμενη αναλογία.
Ακατάληπτος και αλλόκοτος.
Είπα να με ρίξουν στης φωτιάς το ύψος,
σαν μια δοκιμή εξιλασμού.
Σίγουρος σαν την ηδονή, βάφτηκα με τα χρώματά τους.
Δίπλωσα τα πόδια κι έσπρωχνα με τους αγκώνες όλο και πιο μέσα το έμβρυο του πόθου.
Το ακράταγο ψυχόρμητο όλων των πιθανών υπάρξεων.
Ό,τι ήμουν και δεν ήμουν:
μια πυρπολημένη λάβα στην κοιλιά των ηφαιστείων.

=Έπαινο στον 38ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

**

Η Κιμωλία / Στόφυλας Ηλίας

Ντυμένος με χρυσάφι και πορφύρα,

χάραξα στο έδαφος σημάδια με την κιμωλία.

Περπάτησα πάνω στη γητειά τους

και έγραψα ξανά την ιστορία μου.

Έγραψα για τις μνήμες που κέρωσαν στα χέρια μου,

για τη φυγή που σκόνταψε στις επιστροφές μου,

για το μετάλλιο που δεν μ’ ανέβασε στο βάθρο.

Μέσα στο άσυλο των εκτοπισμένων,

στάθηκα με τόλμη μπροστά

στο πεντάκτινο αστραποβόλημα του ξέπνοου,

στην αιώρηση των πληγών.

Φόρεσα το στέμμα του απολιτογράφητου

και πήρα τη μεγάλη απόφαση:

Να διεκδικήσω το μονοπώλιο της ύπαρξης,

να αποκαταστήσω τον θάνατο σε μία δεύτερη ζωή,

να ξεφύγω από τον έρωτα, για να του υποταχθώ καλύτερα.

Η συντέλεια του νόστου* / Ηλίας Στόφυλας

Μετά τον θάνατό μου,
φίλησα στο στόμα τους φονιάδες μου.
Πήρα απ' το χέρι τον γκρεμό
κι έφθασα
ως τη συντέλεια του νόστου.
Στο μέρος που συνοικούν
όλα τα μαζί τα επικηρυγμένα,
τα μετάρσια εγώ,
ο αντιπερισπασμός του ξεχασμού.
Κόλλησα στο στήθος τα βήματα της ερημιάς μου
και περπάτησα
μέχρι να βρω το αίμα των αγίων.
Το τέλειο αντίδωρο.
Με ένα δριμύ συνηγορώ στον έρωτα
και με το όνειρο να συσπάται μέσα μου,
βρήκα τη νέα μου κατοικία.
Ανάμεσα στους ερυθρόλευκους ανθώνες
και τις ασημένιες πεταλούδες.
Έκλεισα το φως
και ξάπλωσα πάνω στο πτώμα μου.
Είχα, πια, έναν ολόκληρο θάνατο μπροστά μου,
να διαμαρτύρομαι,
που πεθαίνω με τέτοια λεπτομέρεια.

Α' Βραβείο στον Πρώτο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης του Συλλόγου Λόγου, Μουσικής και Τέχνης "Λίνος"