Ουρανός....

Τα χέρια σου ανταλλάζουν αφές
από βελούδινα σύννεφα
την ώρα που ταξιδεύουν υπνωτισμένα
στους ουρανούς του κορμιού μου...

Σε θέλω με τον τρόπο
μιας μουσικής αποπλάνησης,
μιας στίξης του λόγου που υπαινίσσεται
τον πόθο κάτω από το ξαναμμένο δέρμα,
που αντηχεί σαν ύμνος μύησης
σε μυσταγωγίες-γέφυρες.

Μια άκρη του κόσμου στο κορμί μου
κι η άλλη σύνορο ονείρου στο μυαλό μου....

εθισμός

Κι ήταν ίσως, απάτη των ματιών
Πως κάθε μέρα, ένα παλιό ασθματικό λεωφορείο
Μούγκριζε στο προαύλιο,
Φρενάροντας με νύχια γαμψά,
Ξεφορτώνοντας αφίξεις της μεγάλης απουσίας
Κύματα μελαγχολίας,
Σε λεπτές λωρίδες,
Δελτία κι εισιτήρια
που δεν εξαργυρώθηκαν..
Γιατί κανένας αριθμημένος
Δεν ταξίδεψε πραγματικά, ποτέ…

Έφευγε, χανόταν ύστερα
Σαν εντεταλμένο μισθοφόρο φάντασμα
Το λεωφορείο,
Κι η πλάνη της εξάτμισης
Αναθυμίαζε για ώρα
Την απορία,
Στις μετέωρες σιλουέτες των αποσκευών
Που έχασκαν άγνωστη ιδιοκτησία
Στο τσιμέντο της αυλής…

Κι ούτε ένας επιβάτης,
Ένας παραθεριστής του ονείρου,
Ένας χλωμός απώλειας,
Ένας στρατιώτης τσακισμένος πολέμου,
Ή έστω, ένας μόνος του,
Από την εγκατάλειψη μιας Κυριακής…

Το άλλο πρωί,
Με την ίδια πεταλούδα ελπίδα
Θα ζέσταινες το πιάτο της αναμονής
Μιας ακόμα απάτης,
Και θα κοιτούσες από το παράθυρο
Με πιο γαμψά
Τα δυό σου μάτια…

«Πρώτη Δημοτικού Σκασιαρχείου»

Κι εσύ περίμενες
Με τα χιλιάδες μάτια
Αγκίστρια
Στο ψαχνό μιας φάλαινας πλάνης
Να σκίσεις την αγωνία
Της ιδίας αβύσσου

Με στόματα από πετρόχειλα
Οστρακοειδή
Ανοιχτά
Να ρουφήξεις
Εγκόσμιο πόνο
Ειρωνεία από σάρκα
Εσάνς από μαρτύριο
Μια στάλα αίμα
Στο κεφάλι μιας καρφίτσας
Γιατί
Τρυπάνε οι ψυχές
Με φειδωλή φαινομενικότητα
Κι ύστερα κακοφορμούν
Τα σώματα

Έτσι υιοθέτησες χιλιάδες σώματα
Σώματα χέλια
Από αιμοφόρες υποσχέσεις
Χειρονομούσες έρωτα
Όπως να γνέφεις από μακριά
Σινιάλο από «αύριο»
Και μεθυστικό ΤΩΡΑ…

Τάγματα από εαυτούς ερμαφρόδιτους
ανασυντάσσεις ξανά
Στον υπαινιγμό
Κι εκείνος σαρκάζει μια έμβια ελπίδα

Μια λωρίδα φως απαγχονίστηκε
Στο βάθος του τοπίου
Γέμισε
Αστέρια διάττοντα ο βυθός των πραγμάτων
Που να τα αρπάξεις?

Ένα σου γελάει
Πριν γλυκοκοιμηθεί
Έχει το ένα,
Μόνο,
αληθινό σου στόμα…
το αναλφάβητο…

Πείνα

Πείνα μου
Μεταλλική στιφάδα
Η αγριότητα του Τώρα
Αυτοδαγκώνεται

Μπουκιά ψευδαίσθηση
Θρέφει
Τις αρτηρίες
Της αδηφάγου νύχτας…

Κρέμεται απ΄το ταβάνι
Βαμπίρ
Το ιδρωμένο σου χέρι
Ίσαμε το βυθό
Της πιο σαρκαστικής μου καρποφορίας…

Πιο Γη
Πιο Υδωρ
Πιο Πείνα…

βλέφαρα νάρκες

Η παραλία έκλεισε το ένα της βλέφαρο
με τσίνορα υπνωτισμούς
και ούγιες υστερόκυμα
από φίλντισι…

Ήταν μάλλον αργά
να περπατάμε μέσα σε τόση δωρεά ομορφιάς
με τα μέλη μας βαριά
και τις πανοπλίες του πολέμου
να χάσκουν γελοιότητα,
με τα πρόσωπα καπνισμένα
και τα στόματα πνιγμένα
από τον αχνό και το μπαρούτι
και τις γλώσσες γυρισμένες
στο διάλογο του παράλογου,
στο κατακάθι
μιας μάχης
που πάλευε στον ουρανίσκο
πικραλμύρα λέξεων.

Ηταν μάλλον άδικα
τα χαρίσματα μας…

Κι ήταν τότε
που τ ακρογιάλι έκλεισε και τ άλλο του βλέφαρο,
κι η τρομακτική Ιδέα
ξεμαλλιασμένη
αλαλάζουσα
έσκιζε τη μαύρη της μαντήλα
σκοτεινά, σκοτεινά, σκοτεινά
κι απύθμενα..

και κατακλύστηκε
βαθύ μπλε
υπόκωφης απορίας

ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΕΜΗΣΑΜΕ?

Σάλιο δεν είχες
σάλιο δεν είχαμε
μονάχα είπες,
Ή μου φάνηκε,
πως
το υπόλοιπο του αμφίβιου μας χρόνου
είναι ο φλοίσβος μας
με το τυφλό του Τέλος…

Κι ήταν άδικα τα χαρίσματα…
Κι αφρός πελάγου η ιστορία…

Ανθρωπος στη Θάλασσα

ταχύπλοη νύχτα
σφυρίζουν ανάσες
μελτέμια, θεριά,
στο στόμα σηκώνεται
αλαφιασμένο κύμα,
από κάτω πνιγμένοι οι εργάτες
της φωνής σου,
οι σάλπιγγες και οι χορδές
τεμαχίζουν
τη μουσική μιας λέξης…

ένα κομμάτι αντίλαλος
μαστιγώνεται
ολόιδιο
σ αγαπώ…

τα παραμύθια
ερμητικά κλειστά
κι ο ντελάλης τους
νεκρός
μ ένα εύρωστο κοχύλι
να του βουλώνει
το στόμιο
της καρδιάς…

αποφάγια φτερά

Το εκκρεμές ασίγαστο,
παραδίπλα αναμμένος ο ανεμιστήρας
και το σιδερένιο κλουβί
Βαρύθυμα νεκρό κι άδειο…

Μηχανική σκηνοθεσία
Πηχτής μέρας…
Αν εξαιρέσεις τα κοπάδια πουλιών
που ξαμολιούνται
μέσα στο υστερόγραφο
των κλειστών σου ματιών,
και τα ρινίσματα σιδήρου
του κλουβιού
που ροκανίζεται
από Αδράνεια…

Όταν ξυπνήσω
από δίπλα σου
θα μασήσω μια μπουκιά φυλακής
Από
Σκουριασμένα αποφάγια…

Ύστερα
συνήθως τραβάω
χορτάτη
κατά το Νότο
εκεί που τα πουλιά σου
Αποδημούν
Με μεταλλικές
Ολοκαίνουργιες
Φτερούγες
Και ράμφη εργονομικά
Από το χυτήριο του Ηλιου…

Λογάριαζε με
Πτήση….

(με κολυμπούσες )

με κολυμπούσες
αρπάζοντας
τα μυθικά μου πτερύγια
τα μαλλιά
το στόμα
τους αστραγάλους…

κι η θάλασσα
υπνωτισμένη
κι όλες της οι μέδουσες
πάλλονταν
πορφυρές
μέσα στον αφαλό
του Έρωτα

τότε δεν βγήκες
από μέσα μου ποτέ….

Άχραντα μελάνια
Γέμισε το πέλαγο
Από στύση
Σύμπαντος σώματος

Σαν
Λύτρωση
από Πνιγμό
σαν
Επιβίωση
από Πόθο
Σε ρουφάω ακόμα…

still

Έφευγες διχοτομημένα
μισός Θεός
και μισός δούλος

Σ αγαπούσα και στις δυό χώρες αναχωρήσεων
Μια αυτοκρατορία από μεγαλοσύνη
και γενναία αειθαλή τριαντάφυλλα
και λευτεριά από ανέλπιστο.

Και μια εστία μικρή
Αχυρένια,
κάτω από βαμμένο ουρανό,
από μετρημένα στα δάχτυλα, κύματα
Ένας καημός
Ένα «αχ»,
πόσο σκύβει τον άνθρωπο,
πόσο κρατάει η ψυχή
Μεγαλείο,
Σαν στολή που ξεπλένεται χίλιες φορές
μέχρι να σκουριάσουν
τα κουμπιά της επισημότητας
και τα παράσημα
και να μείνει μόνο το «αχ»
Υπόκωφη ραφή
Στη φόδρα μιας ζωής…

Ντύσου
Μονάχα τη σάρκα που αγάπησα
Και φύγε
Κατακόρυφα
Σαν αγαπημένος….

Το Μονοσύλλαβο Τίποτα

Γεννήθηκα μέσα στη ζεστασιά
ενός αρχαίου αιώνα,
το ένα του πόδι κίονας
μαμούθ,
βούλιαζε στην κινούμενη άμμο
στην ιερή υγρασία
από παρελθόν,
και τα άλλο
δρασκέλιζε την παγωμένη
εύθραστη λίμνη
από μέλλον

το κύμα,
που μ έσπρωξε έξω
-μιας μήτρας κολυμπήθρας-
τρικύμιζε στην αμφιβολία..

το ίδιο αίλουρο βράδυ,
είχε κιόλας γονιμοποιηθεί
αστραπή
το σπέρμα,
είχα γεννηθεί ακαριαία
ερήμην

από το πολύτιμο τίποτα
από τον ανελέητο χρόνο
από το δραστικό θαύμα
κι από κεινο το υλικό
που συχνάζει στα βεστιάρια

ελαστικό
εύκαμπτο
μασκοφορεμένο
σφεντόνα είπες,
γιατί είδες να τεντώνομαι
στο θέατρο του άπειρου
σε παρασκήνια δάκρυα
κι όμως
μια άλλη σιλικόνη
κάθε αύριο
δαμάζει
άλλες γλώσσες μου
αυθάδειες

μέχρι που
και να υπάρχω
είναι μόνο
μια εκδοχή….

Κοίταζε με
Μόνο σε πλημμυρισμένο
παράθυρο Ονειρο
Εκεί που μπαινοβγαίνει
Χελιδονόψαρο
Η Επιθυμία…

Αυτός ο αγέρας

Αυτός ο αγέρας θέλω να τελειώσει
σε μικρούς επίλογους
Ξεριζωμού…

Στις αγριελιές και στα αρμυρίκια
Που αντιστέκονται στο στόμα μου…

Στο φιλί σου
Σφάδαζε ένα μαστίγιο
από αιολικές γλώσσες.

Κρατούσα μια στάση
Παραθαλάσσιας
Πρόκλησης…

Ένα σάλιο πιώμα
Αντάρτικο
Ένα τζιβαέρι…